دستهایش میلرزید. همه زندگیش زیر آن پارچه سفید خوابیده بود. پارچه را پایین تر کشید. هنوز لباس بسیج تنش بود. جایی کنار سینهاش خون نفوذ کرده بود به تار و پود پیراهن. انگار یک گل سرخ وسط دشت، سر از خاک درآورده. عکس امام که به دکمهی سر جیب وصل بود، را برداشت و بوسید. چشمها، پشت پرده اشک، تار میدید. پلک زد. اشک شره کرد روی سینه محسن. خون خشک شده، تازه شد. قلبش یک لحظه نزد. نفسش بند آمد. رمق از تنش رفت. گردن انداخت. مجتبی شانه اش را گرفت. تکان داد. آرام چندتا زد به گونهاش:« عزیز! عزیز! قربونت برم. نفس بکش.»
کمی آب پاشید به صورتش.
نفسش با هقهق بیرون آمد. دوباره نگاه کرد به محسن. آخرین باری که در این لباس دیدش را به یاد آورد. محسن جبهه بود. دعا میکرد قبل از سفر ببیندش. وقتی از خم کوچه پیچید تو، همین لباس خاکی رنگ، تنش بود. صورتش آفتابسوخته بود. تا او را دید انگار پرکشید سمتش:« عزیز! میخواستی منو نبینی و بری مکه؟»
بغلش کرد. سر و صورتش را بوسید:« جگرگوشه! داشتم آیتالکرسی میخوندم تا بیایی.»
محسن دست انداخت دور شانهاش:« دورت بگردم عزیز! چشمت به خونه خدا افتاد، یادت باشه برای حاجت منم، دعا کنی.»
بیبی چادر را که افتاده بود روی شانه اش، کشید بالاتر:« دعا میکنم نمرههای کلاسیت، بیست شه.»
محسن شانه اش را فشرد:« تو دانشکده مهندسی، نمره هجده، همون بیسته عزیز! نمره نمیخوام.»
گوشه چشمش چین خورد. لبش به خنده باز شد:« خب از اول بگو! دعا میکنم یک زن خوب و کدبانو نصیبت بشه.»
محسن انگشت شست و اشاره را به هم نزدیک کرد:« عزیز! فکر میکنی اندازه آرزوهای من اینقدر کوچیکه؟»
چشم های بیبی گرد شد:« یک طوری حرف بزن منم بفهمم، مهندس!»
محسن دوباره بغلش کرد:« عزیزجون! شما دعا کن. خدا خودش میدونه چی میخوام.»
خم شد. دست برد زیر گردن محسن:« من رفتم خونه خدا دعات کردم. نمیدونستم از خدا خودشو میخوای.»
مجتبی نشست کنارش. چشمهایش مثل سینه محسن به سرخی میزد. رد اشک روی صورتش مانده بود. زیر بغل بی بی را گرفت:« مامان عزیز! دل بکن. مردم منتظرند.»
لب گذاشت روی پیشانیاش. بریده بریده گفت:« برو.. جگر.. گوشه... خدا به همرات...»
هدیه به روح مطهر شهید سید محسن زرقانی، شاگرد اول دانشکده فنی مشهد صلوات.
🖋د.خاتمی
🕊
🕊🕊
🕊🕊🕊
🕊🕊🕊🕊