✍ این همت را نداریم که نقطه ی آغاز باشیم. گاهی می ترسیم شروع کننده باشیم. گاهی فقط انتظار می کشیم و گاهی انتظار داریم کسی ما را هول دهد. تذکر دهد. راه بری کند.
سوگمندانه است ولی انگار انتظار غلطاندن و به دوش کشیدنمان را هم می بریم!
منطق قرآن اما این نیست. قرآن نه قانون انرسی را قبول دارد و نه انتظار کشیدن را.
قرآن ما را مولد می خواهد و نه محتکر و نه بارکش.
نقطه ی آغاز می خواهد و نه میانه.
جلودار می خواهد و نه حتی همراه.
می فرماید از من بخواهید شما را جلودار راه یافتگان قرار دهم*. یعنی نه اینکه من باید راه بیفتم و حرکت کنم و نه حتی اینکه من خوب است رهبر گروه باشم، بلکه می فرماید بگویید کاری کن من رهبر رهبرها باشم. امام آنها که خود حرکت کرده و راه یافته اند من باشم.
______
*وَاجْعَلْنَا لِلْمُتَّقِينَ إِمَامًا
─┅═ঊঈ🍃🌸🍃ঊঈ═┅─
https://eitaa.com/joinchat/4101963869Cfd4ffc79d4