🔹آدرسهای غلط در مسیر تحول
🔸نکاتی درباره خطر ارتجاع صداوسیما در حوزه برنامهسازی
✍️ سید علی سیدان
بخش دوم:
ورود چنین چهرههایی، یا برای تلویزیون مخاطب نمیآورد و برنامه این چهرهها شکست میخورد (مثل همان برنامه شکستخورده و پرخرجِ همین مجری به نام «اتفاق») که مصداق آش نخورده و دهان سوخته است؛ یا میتواند «عددِ» مخاطبان این برنامه را افزایش دهد؛ که در این صورت باید گفت مطمئن باشید این «عدد» به حساب مردم و نظام واریز نخواهد شد. مردم نه فرشتهاند، نه شیطان. باید دید هر برنامهای چه وجهی از مردم را فراخوانی میکند. اگر شما صفات حمیده و فضائل انسانی و درک سیاسی مردم را فراخوانی نکنید، افزایش عدد مخاطبان، به حساب جمهوری اسلامی که پرچمدار فضائل و ارزشهای انسانی و اسلامی است، واریز نمیشود و آنچه «سرمایه اجتماعی» میپندارید، افزایش پیدا نمیکند. یقین بدانید که بین پخش «سیم آخر» و «پانتولیگ» و افزایش مشارکت در انتخابات یا رأیآوری یک جریان در انتخابات، رابطهای وجود ندارد! مخاطب، عدد نیست. وقتی مخاطب را عدد فرض میکنیم و از کاهش این عدد میترسیم، دست به خودکشی رسانهای میزنیم.
کاهش مخاطبان تلویزیون، معلول عوامل متعددی است که ناگهان در سهچهار سال گذشته، همه با هم به وقوع پیوسته است. اولی، رشد فضای مجازی و گوشیهای هوشمند است که الگوی مصرف رسانهای را بهشدت تغییر داده است. دومی، برآمدن پلتفرمهای تماشای فیلم و سریال و کوچ چهرههای رسانهای به سمت آنهاست که بیشتر جذابیت پولی دارد. سومی، در دسترس بودن همواره و همیشگی این پلتفرمها برای مخاطب است. چهارمی، شوک ناگهانی که به واسطه توهم سقوط نظام در طبقه هنرمندان و چهرههای رسانهای ایجاد شد و به بریدن آنها از تلویزیون انجامید. وقتی رسانه از برنامهها و چهرههای قبلی خالی میشود، آوردن برنامهها و چهرههای جدید یا ساختن آنها زمانبَر است. آسانترین راه هم آوردن چهرههای سابق (آن هم شاذترینشان) و ریختن امکانات و توجهات به پای آنهاست که ظاهراً تلویزیون این راه را برگزیده است.