محمدفریدالدین در مقابل شیخ نشست؛ مسحور نگاه پرنفوذ او، بعد از سکوتی سنگین، با صدایی گرفته پرسید:
«ای شیخ! مهمترین بخش سؤال من این است که چگونه و از چه راهی میتوان به خدا نزدیک شد؟!»
شیخ سر تکان داد.
ـ فرزندم! شرطش آن است که هیچ واجبی را ترک نکنی. حرامی مرتکب نشوی. خلق را بالاتر از خود بدانی و به خدمتشان درآیی.
برقی تند در چشمان محمدفریدالدین درخشید..
ـ تنها همین؟!
ـ بله! تنها همین؛ به شرط آنکه به عمق این معانی توجه کنی و رعایتشان را واجب دانی. البته، در طول روز هم باید ذکری بر لب داشته باشی. اگر سیبی را به آسمان بیندازی، صد چرخ میخورد تا به زمین برسد. برو و به سیر آفاق و انفس مشغول شو! بیشک با دست پُر بازخواهی گشت.
ـ اما... کارم... فرزندانم... پدر و مادر پیرم.
ـ رها کن همۀ این تعلقات را.
ـ چگونه؟!
ـ فرزندان به دست والدین بسپار و والدین به دست فرزندان. خود لباس فقر بپوش و سیر آفاق و انفس کن.
محمدفریدالدین لختی تأمل کرد و بعد سر فرودآورد.
ـ هرچه شما بفرمایید.
چند روز بعد، همراه کاروان از دروازۀ شهر بیرون رفت؛ درحالیکه صدای «مراد» در گوشش زنگ میزد:
ـ برو تا به شناخت انسان برسی. برو تا به پست و بلند روحش پی ببری. برو تا با تجاربی نو برگردی.
- از خاک تا افلاک؛ زندگینامه داستانی محمدفریدالدین عطار،
#راضیه_تجار.
"آن" (فرهنگ، هنر، ادبیات)
@shekardast