{(خواجه) عبدالله انصاری گوید که مرا بند بر پای نهادند و به بلخ میبردند در همه راه با خود اندیشه همی کردم که بهمه حال بر این پای من ترک ادبی رفته است چون در میان شهر رسیدم گفتند مردمان سنگ بر بام آوردهاند تا در تو اندازند اندرین ساعت مرا کشف افتاد که روزی سجادهٔ شیخ بازمی انداختم سرپای من بدانجا بازآمد در حال دیدم که دستهای ایشان همچنان بماند و سنگ نتوانستند انداخت.} (تذکره الاولیا عطار نیشابوری ذکر شیخ ابوالحسن خرقانی)
@soltannasir