#سیر_یادداشت_خوانی
دموکراسیخواهان غیر دموکراتیک
در بیست - سی سال گذشته، طبقهای در ایران پدید آمده است که با اسلام یا هر دین دیگری، خشمگینانه میجنگد و تندترین زبان را در این جنگ به کار میگیرد. عربیزدایی از زبان فارسی، ستایش ایران باستان و مبارزه با همۀ مظاهر اسلامی در جامعه، شمهای از برنامههای آنان در شبانهروز است. خشم و نفرت در سخنانشان موج میزند و کینهورزی با دین و دینداران، ذهن و ضمیرشان را مشغول کرده است.
کسانی با این اوصاف، همیشه در ایران بودهاند؛ اما بیگمان هیچگاه جایگاهی چنین پرشمار نداشتهاند. مشکلات اقتصادی، قضایی و فرهنگی کشور، مهمترین عامل شکلگیری این طبقه در ایران امروز است. بیشترین دشمنی آشکار را هم با روشنفکران دینی دارند؛ زیرا برای اسلام سنتی و سیاسی، آیندهای در ایران نمیبینند و معتقدند اگر دین در جامعه باقی و پرتوان بماند، از طریق همین روشنفکران دینی است.
من این گروه را از مهمترین موانع دموکراسی در ایران میدانم؛ زیرا خشم و نفرتی که آنان در جامعه میپراکنند، بیشترین ناهمواری را برای دموکراسی فراهم میکند و تندترین واکنشها را علیه تحولخواهان در میان مردم برمیانگیزد. دشمنی و کینهورزی، از هر نوعی و به هر دلیلی و در هر سطحی و با هر انگیزهای، جامعه را آشفتهتر میکند و آشفتگی جامعه، نتیجهای جز استبداد بیشتر و از لونی دیگر نمیدهد. استبداد، اگر بد است، به علت روشهای غیر دموکراتیک آن در ادارۀ امور کشور است. اگر دموکراسیخواهان نیز همان روشها را به کار گیرند، هر نتیجهای به بار میآورند جز دموکراسی. کسانی که دین و دینداران را برنمیتابند، با دیندارانی که ناهمکیشان و ناهمفکران خود را کنار میزنند، در روش و منش یکساناند؛ اگرچه با هم بجنگند. هنر دموکراسی این است که همه را میپذیرد و با هیچ گونهای از انواع دیگرستیزی سر سازگاری ندارد. جامعه نیز اگر بخواهد افسار کشور را به دست کینورزان و دشنامگویان بدهد، گزینههایی پرطرفدارتر و آمادهتر از گروه دینستیزان در آستین دارد.
+ رضا بابایی _ شنبه دوم تیر ۱۳۹۷