.
1️⃣ «وَ إِنِ امْرَأَةٌ خافَتْ مِنْ بَعْلِها نُشُوزاً أَوْ إِعْراضاً فَلا جُناحَ عَلَيْهِما أَنْ يُصْلِحا بَيْنَهُما صُلْحاً وَ الصُّلْحُ خَيْرٌ وَ أُحْضِرَتِ الْأَنْفُسُ الشُّحَّ وَ إِنْ تُحْسِنُوا وَ تَتَّقُوا فَإِنَّ اللَّهَ كانَ بِما تَعْمَلُونَ خَبيراً»
همان گونه که زن ممکن است در برابر مرد نشوز و سرکشی و گردنفرازی پیشه کند، مرد هم ممکن است، به سمت سرکشی و رویگردانی از زنش روی آورد.
در جایی که نشوز از جانب زن بود، چون مرد قوّام و مسئول در خانواده بود در درجه اول خودش موظف بود با نرمی، و اگر نشد با تندی، و از موضع بالا مساله را حل کند (آیه 34)
و اگر کار به شقاق میکشید دیگران (حَکَمین) وارد کار میشدند (آیه 35).
🤔 اما در اینجا، چون زن قوام و مسئول خانواده نیست، نمیتواند در گام اول خودش بتنهایی و از موضع بالا مساله را حل کند؛
پس خداوند پیشنهاد میدهد که هردو خودشان با هم بنشینند و بین خودشان اصلاحی برقرار کنند؛
و همانجا هشدار میدهد که در این گونه موارد هر دو بشدت مراقب نفس و نفسانیات خود باشید؛ زیرا که هرجا نفس بخواهد کاری انجام دهد تنگنظری و خودخواهی در محضرش حاضر میباشد؛ پس شما مبنا را بر نیکوکاری و تقواپیشگی قرار دهید؛
و گمان نکنید که اگر برای حفظ خانواده از حق خود کوتاه آمدید، ضرر کردهاید؛ بلکه چون با این گذشتتان، یک پیوند مقدس الهی (زوجیت)را حفظ کردهاید در واقع با خداوند معامله کردهاید و خداوندی که هم پیوند دلها در دست اوست و هم آخرت و بهشت برین- از همه چیز به دقت باخبر است و نمیگذارد ذرهای ضرر کنید.
@yekaye