واقعیت اینه که هر محبتی به بقیه بکنی ، قرار نیست بهت برگرده ؛ پس اگه کاری کردی برای دل خودت بکن و به حس خوبی که از خوشحال کردنشون میگیری قناعت کن ، منتظر جبران شدنش نباش .

نوشته بود : یاد یه روزایی از زندگیت میوفتی که باورت نمی‌شه " خودت " اونا رو پشت ِسر گذاشتی ؛ بیشتر که دقت می‌کنی می‌بینی نه بابا خودت کیلو چنده ، " خدات " دستتو گرفت و نجاتت داد .

کار اگر برای خداست گفتنش برای چه؟!

نوشته بود؛ آرام‌آرام، عکس پروفایل کانال‌ها عوض می‌شود. آرام‌آرام، صداوسیما برنامه‌های طنز را به کنداکتورش برمی‌گرداند. آرام‌آرام، می‌گویند بگذارید مردم زندگی کنند؛ صدای نوحه‌گری شبانه‌تان در میدان‌ها، جامعه را آزرده می‌کند. آرام‌آرام، «باید برخاست‌ها» قطع می‌شوند و دوباره می‌نشینیم. آرام‌آرام، خاطره‌گویی‌ها از او کمرنگ می‌شود. آرام‌آرام، انتقام خون او می‌شود فتح قدس و... آرام‌آرام نرده‌های رواق دارالذکر، به مزار او نزدیک‌تر می‌شوند. و آرام‌آرام همه‌چیز به روال عادی برمی‌گردد؛ جز جای خالی او. :))) خاک سرد است...

ولی هرچقدر هم بگذره، من هنوزم مثل روز اول غم دارم. تا بهتون فکر میکنم چشمام پر اشک میشه و بی‌اختیار گریه میکنم. مهم نیست بقیه یادتون باشن یا نه، من هیچ‌وقت یادم نمیره شمارو. هیچ‌وقت نبودن شما برام عادی نمیشه، هیچ‌وقت. :)))

مراسم چهلمِ شما؟ ما نهایتا فکر می‌کردیم شهید بشیم و شما بیاید مراسمِ ما، اما همه‌چیز داره برعکس پیش می‌ره. غمگین‌ترین روزهای زندگیمون رو داریم سپری میکنیم با شنیدن این اخبار آقاجان. :)))

و باز هم سنجش، آموزش‌وپرورش، درس و کنکور... که حتی برای اومدن و عزاداری‌کردن هم، دستم رو بسته. :)))

ولی از روحُ دلُ جانم همچنان عزادارِغم‌ِتعریف‌ِنشده‌یِ شماهستم آقاجان :)) 💔

و تو محبوب‌ترین غصهٔ این قلب شدی :))