عزیزانم یقین بدانیم که پیوند ما با پیامبر اکرم ﷺ، پیوندی از جنس زمان و مکان نیست که با شهادت ایشان گسسته شود. بلکه حضوری است دائمی... حضوری که در اوج دلسوزی، همواره بر اعمال ما ناظر هستند. درست همانطور که فرمودند: «مَماتی خیرٌ لکم؛ مرگ من برای شما خیر است»، زیرا اینگونه است که اعمال شما بر من عرضه می‌شود. پیامبر اکرم ﷺ در این مقام، نه تنها ناظرِ اعمالمان، بلکه نخستین دعاگوی ما در پیشگاه الهی هستند. اگر خوبی ببینند، شکرِ پروردگار را به جا می‌آورند و اگر بدی مشاهده کنند، پیش از آنکه ما اندوهگین شویم، خود برایمان طلب آمرزش می‌کنند. این اوج رحمانیت و دلسوزیِ آن حضرت است که حتی پس از شهادت، همچنان با ما هستند. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ حال، این نگاه مشفقانه و دعای مستجاب پیامبر ﷺ، خود، بزرگترین دعوت‌نامه است برای ما تا ما نیز عهدی نو با ایشان و با خودمان ببندیم. عهدی که در آن، مراقبه‌ی دائمی بر نفس، پیش شرط صداقت ماست. عهدی که در آن، خود، حسابگر اعمال خویش باشیم، پیش از آن که در عرصه‌ی قیامت مورد محاسبه قرار گیریم و اگر لغزشی رخ داد، با درک دلسوزی پیامبرﷺ، خود را مؤاخذه کنیم و توبه کنیم تا مبادا شرمنده در محضر آن حضرت قرار گیریم. بیاییم با این عهد جانانه، نه تنها ناظر اعمال خود باشیم، بلکه دلسوزی پیامبر ﷺ را با اعمال نیک خود، پاسخی شایسته دهیم و تسلی بخش قلب نورانی ایشان باشیم چرا که نهایتِ عشق جز این نیست که دل محبوب را از خود خشنود سازیم. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ @sadad13 ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄

سلام و اهداء تحیات الهی خدمت همراهان دغدغه‌مند سداد🖐🏻🍃 در میان دغدغه های مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام، گاه شاهد ۲ رویکرد متضاد هستیم: اصل وحدت و اصل برائت.این تضاد، ما را به این پرسش اساسی وا میدارد که سیره‌ی واقعی امامان ما علیهم‌السلام در این میان چه بوده است؟ چگونه این بزرگواران توانستند میان حفظ هویت مکتب و تعامل حکیمانه، تعادل برقرار نمایند؟ ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ قصد دارم صادقانه و برادرانه به این پرسش پاسخ دهم و با پیوند زدن میان این ۲ اصل حیاتی، سیره‌‌ی عملی ائمه‌ اطهار علیهم السلام را واکاوی نمایم. در این مسیر، با من همراه شوید🍃

۱ـ وحدت همراه با تفریط، غلط است ❌ عزیزانم! ولایت ما بدون «تبری» ناقص است. نمی‌شود مدعی محبت اهل‌بیت علیهم‌السلام بود، اما نسبت به دشمنان قسم‌خورده‌ٔ آن‌ها بی‌تفاوت ماند. تولی و تبری، دو روی یک سکه‌اند و اتفاقاً در نظام اعتقادی ما، جایگاه «تبری» مقدم بر «تولی» است. امام صادق علیه‌السلام در کلامی می‌فرمایند: «دروغ می‌گوید کسی که ادعای محبت ما را دارد اما از دشمنان ما برائت نمی‌جوید.» بحارالانوار، جلد ۲۷، صفحه ۵۸ این یعنی بیزاری از ظالمان، جوهره‌ٔ ایمان ماست؛ نه چیزی‌که بتوانیم به حاشیه برانیم. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ @sadad13 ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄

۲ـ برائت همراه با افراط، غلط است❌ بزرگواران! بیایید با هم بیاموزیم که «برائت» از «فتنه» جداست. در مکتب تقیه، اصل بر حکمت است، نه بر هیجان. آیا هدف، رضایت اهل‌بیت علیهم‌السلام نیست؟ پس چرا راهی می‌رویم که آن‌ها را می‌آزارد؟ شیخ صدوق رحمة‌الله‌علیه در الإعتقادات جلد ۱ صفحه ۱۰۷ روایتی نقل می‌کند که به امام صادق علیه‌السلام گفتند در مسجد فردی علنی به دشمنانِ شما دشنام می‌دهد و نامشان را می‌برد. امام علیه‌السلام فرمود: «او را چه شده؟! خدا لعنتش کند؛ ما را در معرض اذیت قرار می‌دهد.» «ببینید! امامِ ما حتی از دشنام علنی به دشمنان‌شان نیز بیزارند؛ چرا که چنین رفتاری، امنیت و جانِ شیعیان را به مخاطره می‌اندازد. در ضمن، برائت ما باید معطوف به «اولیایِ ظلم» باشد، نه توده‌ی مردم؛ همانانی که با آشکارشدن حقیقت، مشتاقانه به اهل‌بیت علیهم‌السلام روی می‌آورند. از سوی دیگر، اگرچه لعن ظالمان اهل‌بیت علیهم‌السلام از اسرار مکتب ماست اما با عنایت به ضرورت تقیه، باید بدانیم که هرگونه نشر و بازنشر آن، شرعاً جایز نیست. این همان وحدت مدنظر رهبر شهید است: ایستادگی در برابر افراط در برائت برای حفظ هویت مکتب تشیع و مقابله‌ی هوشمندانه با دشمنان مشترک اسلام. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ @sadad13 ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄

عزیزانم؛ اگر شیعه بتواند میان این دو حقیقت، توازن برقرار کند، نه تنها هویت خویش را در هیاهوی زمانه گم نمی‌کند، بلکه به قطب تراز هدایت تبدیل می‌شود. وقتی از «وحدت» سخن می‌گوییم، هدفمان فراتر از یک مصلحت سیاسی است؛ ما می‌خواهیم زیبایی‌های بی‌بدیل مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام را به جهان عرضه‌کنیم. می‌خواهیم بر مبنای اشتراکات، دوشادوش دیگر مسلمانان بایستیم تا آن‌ها نیز در سایه‌ی این تعامل سازنده به زیبایی‌های مکتب ما پی ببرند و به نور هدایت تشیع متمایل شوند؛ این همان استراتژی جذب حداکثری است. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ @sadad13 ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄

در سوی دیگر، وقتی از برائت سخن می‌گوییم، هدفمان پالایش درونی و زنده نگه‌داشتن مسیر حق است. ما به برائت نیاز داریم تا مدام به خود یادآوری کنیم که دشمنان اهل‌بیت علیهم‌السلام چه کسانی بودند و چه ویژگی‌های پلیدی از آنان، ایشان را به تقابل با حقیقت کشاند؛ تا مبادا ما نیز در طول تاریخ، ناخواسته هم‌مسیر آنان شویم. همان‌طور که در زیارت عاشورا زمزمه می‌کنیم: «اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و آل محمد و آخر تابع له علی ذلک»؛ این برائت، شناسنامه‌ی اعتقادی ماست که نمی‌گذارد از مسیرِ ولایت منحرف شویم. ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄ @sadad13 ┄┅═══••✾❀☫❀✾••═══┅┄