فکر میکنم، با خودم که چرا انقدر کفر میگم؟ یاد یهآیه افتادم که بهش برخورده بودم و یاد افرا افتادم. "چگونه به خدا كفر مى ورزيد در حالى كه [پيش از دميده شدن روح به كالبدتان تركيبى از عناصر] مرده بوديد، پس شما را حيات بخشيد، سپس شما را مى ميراند، آن گاه دوباره زنده مى كند، سپس به سوى او بازگردانده مى شويد" و چقدر من راحت بهجزئیات نگاه نمیکنم و فقط دارم به اون مورد کوچیکی که میدونم هرچند واقعی نباشه، خودم رو میبندم.
داشتم مینوشتم، گفتم بزار برای اینکه بعدها این دفتر رو دیدم عکس از لحظاتی که موندگارن و لبخند بهلبم آورده بچسبونم. دفتر خیلی بهتر شد، نسبت بهقبل که فقط مینوشتم و یهجاهایی مشخص بود که جوهر تموم شده عصبی شده بودم و خطخطی بود بهتر شد. خیلی بهتر شد، چهعکسهای اونروز سیاهوسفید باشن چهرنگی، من دیگه یادم نمیره اونروز چیگذشت.
ماشین پرسرعت داره میره. پنجرهرو میکشم پایینتر و پایین، باد اونقدری قدرتش زیاده که چشمام ناخودآگاه شروع بهجمع شدن و کوچیکتر شدن میکنن. سعی میکنم بهقدرت باد غلبه کنم. چشام رو باز کردم، خیلی باز. باد با بیرحمی تمامش چشمام رو اذیت کرد. من نباید با قدرتش بازی میکردم، بهبازی گرفتم. چشمام سوخت.
