زمان بی‌آنکه بگذرد، در سکوتی سنگین می‌پوسد. سایه‌ها آرام بر دیوار خاموشی خاکستر می‌شوند، و در میانه‌ی این انجماد، در من بی دلیل تنفس جریان دارد. دیگر نه اندوهی مانده، نه آرامشی. فقط خلأی سردی که ریشه‌هایش تا ژرفای جانم کشیده شده است. و گاهی شاید خاموشی، پایان ِآرام ِهمه‌چیز باشد.

قسم به وعدهء شیرین من یمت یرنی ؛ که ایستاده بمیرم به احترام علی !

Life is a question, and how to live it? is the answer to this question.

پایان ِرفاقت، پایان ِشرافت نیست

‌

صدای خاموش قلبم در سکوت می‌تپد؛ سایه‌ای از پشت لبخندِ سردِ روزگار به من می‌خندد و این غم به من شعر می‌آموزد. آشنایش کرده‌ام و بر شانه‌هایم می‌نشیند. وقتی می‌نویسم، واژه‌ها از دل تاریک بیرون می‌زنند و خاموشیِ دنیا را آرام می‌سوزانند.