یه حسی مثل بامداد ۱۳ دی ۹۸ دارم بعد از ۶ سال دوباره با گریه پدرم از خواب بیدار شدم اشک پدرم را فقط در روضه دیده ام به خود میگویم مگر چه شده که پدرم بغض گلویش را چنگ می اندازد تمام بدنم یخ میکند... از صبح هایی مینویسم که که یاران امام از دلتنگی روحشان در کالبد بدنشان جا نمیشود از مردانی که دیگر نمیتوانند ظلم را تحمل کنند... از میثم و عمار و مالک که دیگر نیستند...

حاجی ما هفتاد درصدیم، سی درصدمون هنوز مونده واسه فدا شدن...

آتیششون میزنیم*

اینجا ایرانه: 🇮🇷

دانلود یه همچین پسری تو هر خونه ای :

تا امروز کجاها رو زدیم؟!

درمکتب ما. . .!

ای کاش حاجی بودی میومدی تو قاب تلویزون با همون لحن شیرینت میگفتی: چیزی نشده که فقط انبارامون پر بود میخاستیم خالیشون کنیم