سال ۹۲ بود تابستان شده بود و هزار نقشه و آرزو در دلش می‌پروراند... بین درگاه در اتاق نشسته بود طبق معمول این روز ها درحال چک و چانه زدن با خانواده بود: «مگه من چمه؟ چی میشه اگه برم؟ آخه مسجد که سه تا کوچه بالاتر از خونمونه... خیلی دور نیست که... مامان خواهش میکنم... توروخدا اجازه بده دیگه... قول میدم همین ی دونه جارو برم... اونا هفته ای دوبار برگزار میکنن اصلا من فقط هفته ای یک بارشو میرم همه دوستام کلاس زبان و باشگاه و... میرن...مدام خونه همدیگه میرن... باهم کتابخونه میرن... من اصلا اونارو نمیخوام... ولی مسجد که خونه خداست و جای خوبیه... بذار دیگه... همین یدونه فقط...... » اما باز هم همان جواب را نمی‌شنید: « نمیشود» و باز هم سخت جلو اشک هایش را می‌گرفت و البته گاهی هم از دستش در می‌رفت... کارش شده بود مدام غر زدن به اینکه چرا نه؟ کوتاه هم نمیآمد... مثل خانواده اش... هردو هم را عاصی می‌کردند... سال اولی بود که در مسجد محل، خانم جوانی زحمتِ حلقه صالحین دختران دبستانی محله را به دوش کشیده بود. خانم چراغی که حالا برای همه این دختر ها شده بود «الهه ی مهربانی» به آنها قرائت قرآن آموزش میداد و حرف های قشنگ میزد... شوق برانگیز ترین قسمت آن روز بازی آخر کار بود. بازی ای که خانم چراغی خلق کرده بود تا بشود از فضای بزرگ مسجد بهترین استفاده را برد. بچها رو به دیوار بشوند، چشمشان را بگیرند و بلند بلند شعر بخوانند. در همین موقع خانم عزیزشان قند را بلند پرتاب کند در فضای باز مسجد. و وقتی اعلام کرد بچها مسابقه بگذارند که هرکسی زودتر قند را پیدا کند، برنده شده... آخر سر هم همه پول هایشان را روی هم می‌گذاشتند و یک نفر مسئول خریدن بستنی میشد. و چقدر آن بستی شیرین تر از بقیه بستنی ها بود... بستنی که ای که فقط سه بار سهم دختر ما شد... حرف های قشنگی که قشنگی اش برای همان سه بار بود... قند بازی ای که زود به پایان رسید... این دخترک کلاس چهارمیِ ۱۰ ساله را نگاه میکنم... پر از شور و شوق و شیطنت است... شیطنتی که دوست دارد خرج کار و چیزی کند که خدا دوست دارد... اما... نمیشود... صدایی بلند میگوید«نه» شاید گریه میکند شاید گلایه میکند اما باز هم در را میکوبد یک جایی خوانده بود دری که مداوم کوبیده شود، عاقبت روزی باز خواهد شد. #خاطرات

نبودن این دست ها حتما خیلی برات سخته ... مگه نه؟ تو دست و پا دادی و خیلی بزرگ تر از اون رو گرفتی... نوش جانت با غیرت

گاهی آدم ها با زبان نه با چشم هایشان حرف میزنند. به میزان زیبایی وجود، چشم ها زیباتر سخن میگویند. چقدر این تصویر حرف دارد... چقدر....

پسر قشنگم... شنیدم تنها چیزی که ازت موند پلیور آبی و یکی از کفش هات بوده.. حضرت زهرا و خیلی دوست داشتی، مگه نه....... ؟ #چشم_ها #ماکان_نصیری

راستی... چه چشم های قشنگی داری....

خوابیدم خواب چشم های تورا دیدم و با وحشت از خواب پریدم... غم زیادی به جانم نشاندی ماکان... مادرت چه.... ؟

و عروج دوباره، چگونه و کِی رخ خواهد داد؟ #انقطاع

هر موقع خیلی «سخت» شد خدمت رسیدم. هر وقت که دیگه «نمیشد» در زدم. هربار که بغض «اشک» میشد مزاحم شدم. هر دفعه که امید ها «بریده» میشد به حرمت پناهنده میشدم. و تو خلق شدی که بشر کمی در زمین آسمان را لمس کند... میلادت مبارک تاج سر.. ‌ #کریمه

روزت مبارک دختر قشنگم... :) تو لایق بهترین هایی ندیدمت اما هزار بار دوستت دارم و هزار بار از خدا میخوام مراقبت باشه. تو این چند سال وجودت برام پر از نور و برکت بود. کاش برام دست به دعا بشی گل بهشتی من... که دعا با دست های کوچولو تو حتما مستجابه....

چقدر دلت اشک دارد و طوفانی‌ست آسمان...

فَمَنْ یَتَّقِ اللّهَ یَجعَلْ لَهُ مَخرَجاً #سِرِّ_درون

#سیدالشهدا (ع) #مداحی