این دوتا عکس حقیقتا با روح و روانم بازی میکنهT_T

قالَ لي كيفَ أنتَ قلتُ عليلُ سهرٌ دائمٌ وحزنٌ طويلُ...

‌ [گفت چگونه‌ای؟ گفتم مریضم،دچار شب زنده‌داری و اندوه طولانی]

_شب از هجومِ خیالت پناه بر خدا_

ترکیبِ بے قرارے و صَبـرم ! :)

حافظ‌م شوخ شده بلا:))

به مناسبتِ ماه صفر یکم زیاده‌گویی کنم:)

کتابِ من زنده ام خاطرات خودنویس یه خانمِ که توی جنگ ایران و عراق ۱۷ سالگی اسیر میشه و چند سال از ۴ سال اسارتشون رو توی سلولی که هیچ امکاناتی نداشتن میگذرونن یه تیکه از خاطراتش هست که یه سنجاق قفلی رو دور از چشم کسایی ک تفتیششون میکردن با خودش نگه میداره و این سنجاق توی چند سال اول اسارتش همراهش و وسیله‌ی خیاطی و طراحی روی دیوار براش بوده... تعریف میکرد وقتی سلولمونو عوض کردند همش غصه میخوردم چرا نشد سنجاقمو با خودم بیارم و همش توی فکرش بودم... غرض از این مطول گویی این بود بگم ببینید چقد آدمی زاد ضعیفه چقدر دلش نازک و شکننده‌س،تعلقاتش و احساسات و وابستگی هاش چقدر ناچیزه و فقدانشون چطور دل آدمیزادو به درد میاره... حواسمون پیِ دل آدما باشه آدمیزاد همینه! دل نازکه! کوهم باشه دلش بلوره حواسمون پیِ حرفامون و اعمالمون باشه مبادا نیش زبون برخورد کنه به بلور دل کسی و تَرَک برداره... دلِ هر آدمی که باشه طاقتِ حرفی که به نیش و کنایه از زبون بیرون بیاد نداره قشنگ میگفت: میگفت حضرت زینب ع اینهمه داغِ سنگین دید گفت (ما رایت الا جمیلا) امام سجاد ع زبان به گلایه باز نکرد و هیچ وقت ضعف نشون نداد از اینهمه مصیبت...ولی درمورد سختی ها فرمود:(الشام الشام الشام) چرا که دلش از زخم زبونا و نگاهای نامروتا شکست... حواسمون به این ماهیچه‌ی کوچکِ چموش باشه مبادا دلی رو بشکنه اونم دلِ کسایی که شاید محبوبِ خدا باشن 🖊#ثآقِب

شما دوتایی با من میشید سه تا! یکم عضو بیارید دور هم باشیم خوش میگذره:)

شب برشما خوش صدقه فراموش نشه