معصوم فرموده :در پایان هر روز از روزهای ماه رمضان خدا در وقت افطار، هزار هزار نفر را از آتش دوزخ آزاد می کند و چون شب جمعه و روز جمعه شود، در هر ساعتی هزار هزار نفر را از آتش دوزخ می رهاند که هریک سزاوار عذاب باشند و در شب و روز آخر ماه، به تعداد آنچه در تمام ماه رها کرده آزاد می کند، همچنین از امام صادق(علیه السلام) روایت شده است: هرکه در ماه رمضان مورد آمرزش قرار نگیرد تا سال آینده قرار نمی گیرد، مگر آنکه برای آمرزیده شدن در عرفه حاضر شود.» @sarallah73

سخنرانی پیشوا بعداز ماه رمضان @sarallah73

سفارش سیدبن‌طاووس (مورد توصیه حضرت آیت الله بهجت) در مورد بعد از ماه مبارک رمضان یکی از وظایف شیعه امامیه، بلکه از وظایف امت محمدی‌ صلی‌الله‌علیه‌وآله این است که در این اوقات، احساس وحشت و تنهایی نموده و در امثال این مواقع، بر روزگار دولت حضرت مهدی‌ علیه‌السلام که از دستشان رفته است، غصه بخورند؛ امامی که اگر ظهور می‌کرد، به واسطه‌ او، به نیکبختی‌ها دست می‌یافتند... زیرا مصیبت عدم ظهور او بر دین‌داران، از مصیبت از دست رفتن ماه رمضان بزرگ‌تر است. اللهم عجل لولیک الفرج بحق حضرت زینب سلام الله علیها 📚 اقبال‌الاعمال، ج۱، ص۶۶۷ @sarallah73

به روایت معتبر از حضرت موسی بن جعفر(علیهماالسلام) روایت شده است: سه شب است که هر که در آن‌ها حضرت امام حسین(علیه‌السلام) را زیارت کند، گناهان گذشته و آینده‌اش آمرزیده می‌شود: شب نیمه شعبان و شب بیست‌وسوم ماه رمضان و شب عید فطر. اللهم عجل لولیک الفرج به حق زینب کبری سلام الله علیها @sarallah73

((سخنرانی آمرزش )) بعداز ماه مبارک رمضان اللهم عجل لولیک الفرج بحق حضرت زینب سلام الله علیها

علت غیبت امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) در نامه‌ای که روز عید فطر سال ۴۱۲ ه (از حضرت مهدی علیه السلام به شیخ مفید صادر شده چنین آمده است: و لو انّ اشیاعنا وفّقهم اللّه لطاعته علی اجتماع من القلوب فی الوفاء بالعهد علیهم لما تأخّر عنهم الیمن بلقائنا، و لتعجّلت لهم السّعاده بمشاهدتنا علی حقّ المعرفه و صدقها منهم بنا فما یحبسنا عنهم الّا ما یتّصل بنا ممّا نکرهه و لا نؤثره منهم. اگر شیعیان ما که خداوند آن‌ها را در راه اطاعت خود موفّق نماید،دلهایشان در وفا به عهد و پیمانی که با ما دارند، همدل می‌شد، از فیض دیدار ما محروم نمی‌شدند، و سعادت دیدار ما زودتر نصیب آنان می‌شد، دیداری راستین و از روی معرفت؛ما را از آنان چیزی بازنمی‌دارد جز اخبارناخوش‌آیندی که از آن‌ها به ما می‌رسد. بحار الانوار، جلد ۵۳، ص ۱۷۷- کلمه الامام المهدیّ، ص ۲۰۰ @sarallah73

ويرانى قبور ائمه بقيع (عليهم السلام ) در اين روز در سال 1344 ه‍ قبور ائمه بقيع (عليهم السلام ) و نيز قبر حضرت حمزه در احد به دست و هابيون تخريب شد(679). علت و انگيزه تخريب اين قبور مطهر در كتب مختلفى كه بر رد عقائد ضاله و هابيت تاءليف شده ، بيان گرديده است . آنان اضافى بر قبور مطهر ائمه معصومين (عليهم السلام )، ديگر قبور را هم تخريب نمودند كه عبارتند از: قبر منسوب به فاطمه زهرا (عليهم السلام ) قبر مطهر فاطمه بنت اسد (عليها السلام ) مادر امير المؤ منين (عليه السلام )، قبر مطهر حضرت ام البنين (عليها السلام )، قبر ابراهيم پسر پيامبر (صلى الله عليه و آله )، قبر اسماعيل فرزند حضرت صادق (عليه السلام )، قبر دختران پيامبر (صلى الله عليه و آله )، قبر حليمه سعديه مرضعه پيامبر (صلى الله عليه و آله )، و قبور شهداى زمان پيامبر (صلى الله عليه و آله ). وهابيان در سال 1343 در مكه گنبدهاى قبر حضرت عبد المطلب ، ابى طالب ، خديجه ، و زادگاه پيامبر (صلى الله عليه و آله ) و فاطمه زهرا (عليها السلام ) را با خاك يكسان كردند. در جده نيز قبر حوا و ديگر قبور را تخريب كردند. در شوال 1343 با تخريب قبور مطهر ائمه بقيع (عليهم السلام ) اشياء نفيس و با ارزش آن قبور مطهر را به يغما بردند. قبر حضرت حمزه (عليه السلام ) و شهداى احد را با خاك يكسان كردند، و گنبد و مرقد حضرت عبد الله و آمنه پدر و مادر پيامبر (صلى الله عليه و آله )، قبر اسماعيل پسر حضرت صادق (عليه السلام ) و ديگر قبور را هم خراب كردند. در همان سال به كربلاى معلى حمله كردند، و ضريح مطهر را كندند و جواهرات و اشياء نفيس حرم مطهر را كه اكثرا از هداياى سلاطين و بسيار ارزشمند و گرانبها بود، غارت كردند و قريب به 7000 نفر از علما، فضلا و سادات و مردم را كشتند. سپس به سمت نجف رفتند كه موفق به غارت نشدند و شكست خورده برگشتند. شهداء الفضيله (علامه امينى ): ص ٣٨٨. @sarallah73

سوره حج آیه 60 «ذلِكَ وَ مَنْ عاقَبَ بِمِثْلِ ما عُوقِبَ بِهِ ثُمَّ بُغِيَ عَلَيْهِ لَيَنْصُرَنَّهُ اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَعَفُوٌّ غَفُورٌ ترجمه: [آرى چنين است، و هر كس نظير آن چه بر او عقوبت رفته است دست به عقوبت زند، سپس مورد ستم قرار گيرد، قطعاً خدا او را يارى خواهد كرد، چرا كه خدا بخشايشگر و آمرزنده است تفسیر : علی بن ابراهیم گوید: مقصود، رسول خدا صلی الله علیه و آله است، آن زمان كه قریش او را از مكه اخراج كردند و او به غار گریخت و قریش در جستجوی او بر آمدند تا او را به قتل برسانند و خداوند آنان را در روز بدر مورد عقاب قرار داد و عتبه و شیبه و ولید و ابوجهل و حنظله بن ابی سفیان و برخی دیگر كشته شدند. ولی بعد از این كه رسول خدا صلی الله علیه و آله به دیدار حق شتافت، كفار به خونخواهی آنان بر آمدند كه در نتیجه امام حسین علیه السلام و خاندان محمد صلی الله علیه و آله از روی جور و ستم به شهادت رسیدند و این همان واقعیتی است كه یزید نیز با استشهاد به شعر زیر آن را پذیرفته است: ای كاش پدران من كه در جنگ بدر شركت داشتند، اكنون بودند و می­دیدند كه خزرجیان از ضربت شمشیر می‌نالند. كاش پدران من بودند كه شادی و سرور می­كردند و می­گفتند: ای یزید! دست مریزاد. از خندف نیستم، اگر از خاندان احمد،‌ انتقام رفتارهایی را كه در حق پدرانمان روا داشتند،‌ نگیرم. بزرگی از بزرگان آنها را كشتیم، و صحنه­ای كه در نبرد بدر گذشت را به تعادل بازگرداندیم. و شاعری دیگر گفته­ای دارد با این مضمون: شیخ به من چینن وصیت كرد و من از خواسته شیخ پیروی كردم. و نیز می گوید: در حالی كه سر امام حسین علیه السلام را از این سو به آن سو می­گرداند، می‌گفت: ای كاش بزرگان ما كه در گذشته­اند، اكنون حاضر بودند. تا امروز را با روز بدر قیاس می­كردند و می­دیدند كه كار امروز ما با روز بدر هم وزن و برابر است. خداوند متعال فرمود: «مَنْ عاقَبَ» یعنی رسول خدا صلی الله علیه و آله «بِمِثْلِ ما عُوقِبَ بِهِ» یعنی آن زمان كه خواستند او را به قتل برسانند « ثُمَّ بُغِیَ عَلَیْهِ لَیَنْصُرَنَّهُ اللَّهُ» یعنی خداوند به وسیله قائم خاندان محمد صلی الله علیه و آله،‌ پیامبر خود را یاری می­كند. «۲» ___________________________ ۲- تفسیر قمی،‌ ج ۲،‌ ص ۶۱. ۳- تأویل الآیات،‌ ج ۱،‌ ص ۳۴۹،‌ ح ۳۶. #آیات_قرآن_امام_زمان_عج @baghimandeekhoda @sarallah73

جنگ احد و شهادت حضرت حمزه (عليه السلام ) در سال 3 ه‍ در روز جنگ احد، حضرت حمزه سيد الشهداء و 69 نفر از مسلمانان به شهادت رسيدند(687). در اين جنگ مسلمانان هزار نفر بودند كه به نوشته عده اى سيصد نفر در بين راه برگشتند، و براى جنگ 700 نفر باقى ماند. كفار 3000 نفر بودند و 2000 نفر و 4000 نفر و 5000 نفر هم گفته اند. تعداد كشته هاى كفار 22 يا 23 يا 28 نفر، و تعداد شهدا 70 نفر بود(688) در اين روز دندان و پيشانى پيامبر (صلى الله عليه و آله ) را شكستند(689). فداكارى هاى امير المؤمنين (عليه السلام ) در احد در اين روز بر اثر فداكاريها و شجاعتهايى كه امير المؤ منين (عليه السلام ) در دفاع از وجود شريف خاتم الانبياء (صلى الله عليه و آله ) و حفاظت از آن حضرت نشان داد جراحتهاى زيادى بر بدن مباركش رسيد. اين در حالى بود كه ديگران فرار كرده بودند، و پيامبر (صلى الله عليه و آله ) فرمود: يا على ، آيا مى شنوى كه از آسمان تو را مدح مى كنند. يكى از ملائكه به نام رضوان مى گويد: لا سيف الا ذوالفقار و لافتى الا على . امير المؤ منين (عليه السلام ) مى فرمايد: از خوشحالى گريستم و خداوند سبحان را بر اين نعمت حمد كردم (690). در اين جنگ پيروزى در ابتداء از آن مسلمانان بود، ولى مقدارى كه به تعقيب دشمن رفتند و ميدان خالى شد، بازگشتند و مشغول جمع غنايم شدند و اكثر نگهبانان مخالفت دستور پيامبر (صلى الله عليه و آله ) نمودند و محل نگهبانى خود را رها كردند و مانند بقيه مشغول جمع غنايم شدند. خالد بن وليد كه از سر دسته هاى كفار در اين جنگ بود از همان قسمت با كفار حمله كردند تعداد اندكى از نگهبانان دره كه نرفته بودند شهيد شدند و كفار از پشت سر به مسلمانان حمله كردند. فراريان كفار هم تا اين وضع را ديدند بازگشتند و حمله به مسلمين شدت گرفت . جراحتهاى فراوانى بر بدن مبارك پيامبر (صلى الله عليه و آله ) رسيد و شيطان فرياد بر آورد كه محمد كشته شده است ! مسلمانان با شنيدن اين ندا فرار كردند، و فقط چند نفرى از وجود مبارك پيامبر (صلى الله عليه و آله ) محافظت مى كردند كه عبارت بودند از امير المؤ منين (عليه السلام ) و ابودجانه كه شهيد شد و زنى به نام نسيبه و انس بن نضر كه تازه از مدينه رسيده بود. ابوبكر و عمر در جنگ احد عمر بن خطاب مى گويد: در احد با پيامبر (صلى الله عليه و آله ) بيعت كرده بوديم بر اينكه كسى فرار نكند، و هر كس از ما كه فرار كند ضال و گمراه است ، و هر كس از ما كشته شود شهيد است. احمد بن حنبل مى گويد: ابوبكر و عمر در اين جنگ فرار كردند. هنگامى كه امير المؤ منين (عليه السلام ) در تعقيب فرارى ها بود، عمر در حالى كه اشك چشمانش را پاك مى كرد بر گشت و به امير المؤ منين (عليه السلام ) عرض ‍ كرد: مرا ببخشيد!! امير المؤ منين (عليه السلام ) فرمود: ((آيا تو نبودى كه صدا زدى : محمد كشته شده است ، به دين قبلى خود برگرديد))؟!! عمر گفت : اين كلام را ابوبكر گفته است ! در اينجا بود كه اين آيه نازل شد: ان الذين تولوا منكم يوم التقى الجمعان انما استزلهم الشيطان. امام صادق (عليه السلام ) مى فرمايد: در جنگ احد امير المؤ منين (عليه السلام ) در حال دفاع از پيامبر (صلى الله عليه و آله ) بودند، و ديگر اصحاب فرار مى كردند. آن حضرت همچون شير غضبناك از قفاى گريختگان رفت و اول به عمر بن خطاب رسيد كه به اتفاق عثمان و حارث بن حاطب و عده اى ديگر به سرعت فرار مى كردند. حضرت فرياد بر آورد:اى جماعت ، بيعت شكستيد و پيامبر (صلى الله عليه و آله ) را تنها گذاشتيد و به سوى جهنم مى گريزيد؟ عمر بن خطاب مى گويد: على را ديدم با شمشير پهنى كه مرگ از آن مى چكيد و چشمهايش از خشم مانند دو قدح خون بود، يا مانند دو كاسه روغنى كه آتش در او افروخته باشند مى درخشيد، و فهميدم كه اگر به ما برسد به يك حمله ما را خواهد كشت . اين بود كه جلو رفتم و عرض كردم : ((يا ابا الحسن ، تو را به خدا سوگند مى دهم كه دست از ما بردارى ، كه عرب را عادت است كه گاهى مى گريزد و گاهى حمله مى كندم زمانى كه حمله مى كند تلافى گريختن را مى نمايد)). پس آن حضرت ما را رها كرد؛ و به خدا قسم چنان ترسى از آن حضرت در دل من افتاد كه تاكنون از دلم خارج نشده است . در اين جنگ بر بدن مبارك امير المؤ منين (عليه السلام ) هنگام حمايت از پيامبر (صلى الله عليه و آله ) 90 جراحت بر صورت ، سر، سينه ، شكم ، دست و پاى مبارك رسيد. جبرئيل نازل شد و عرض كرد: ((يا محمد، به خدا قسم اين عمل على بن ابى طالب ، مواسات است )). پيامبر (صلى الله عليه و آله ) فرمود: ((اين بدان جهت است كه من از اويم و او از من است . جبرئيل عرض كرد: و من از شما دو بزرگوارم . @sarallah73

روضه حضرت حمزه سید الشهدا (Rozeye_emam_Hosein& hazrate_Hamze) @sarallah73

بخشی از سخنرانی (شهادت حضرت حمزه و حضرت عبدالعظیم حسنی) @sarallah73