تا سه‌شنبه که مدرسه و امتحانا و امضای برگه‌ها و ثبت نمراتم شروع بشه، سبک هستم و می‌تونم تلویزیون ببینم. دو _ سه قسمت از «دهکده خاطرات» رو حدود ساعت شش یا شش و نیمِ عصر از شبکه تماشا دیدم. ادبیاتِ گفتاری فوق‌العاده فاخر هست و این یعنی ترجمه چقدر روش کار شده. من خودم نزدیک به نهم دویی‌هام حرف می‌زنم و اصلا نشون نمی‌دم دبیرِ ادبیاتم :) اما مسلّمه که از گفتارِ فاخرِ اصیل لذت می‌برم، نه اَدا و اصول و کلماتِ قلمبه‌سلمبه‌ی بی‌محتوا و نمایشی که این روزها بااااااااااابِ صاحبانِ کانال‌ها و صفحات و همایش‌های کنکور و فن بیان هست و مردمِ تقلیدیِ بی‌تحلیل هم در سرایتِ پوچی به هم فوووووووق‌العاده فعال (اگر غیرِ این بود و واقعا دانش و ادب در میان بود، شک نکنید جامعه رو ادبیات فاخر و انسان‌های اصیل پُر می‌کرد! وقتی مخاطبِ این چیزها فراوانه و فالوور از سر و کولِ بانیان بالا می‌ره اما ادب و ادبیات در نازل‌ترین سطحه، یعنی نَفَسِ حق و حقیقتِ دانش و ادب وجود نداره! تحلیلش کنید... هم‌چنان‌که باشگاه‌برو در مذهبی و غیرمذهبی زیاده اما لاجون و بی‌عرضه هم به همون میزان زیاد... تراپی و مشاور هم زیاده و نابلد و افسرده و آویزون هم زیاد... #تحلیل کنید!) از نکاتِ جالبِ دیگه‌ی این سریال برای من، پوششه؛ هرچه سطح اجتماعیِ فرد بالاتر، اون فرد پوشیده‌تر! به‌نظرم دیدنش خالی از فایده نباشه. @sarbehrah

نشرِ چند تا از پیام‌هاتون رو مفید می‌دونم، چون به اَشکالِ مختلف ازم پرسیدید و بَسامد داره. سعی می‌کنم برای استفاده‌ی همه‌مون روی کانال‌ هم پاسخ بدم.

برگشتم روی این پُستم چون الآن تو جامعه تصورِ هممممممه از ادبیاتِ فاخر در سطحِ «کلمه» است! برای همین همممممممه، حتی مجری‌های تلویزیون و همایش‌های میلیونی، مُشتی کلمه حفظ می‌کنن و می‌چینن کنارِ هم و مخاطب نمی‌فهمه دارن چه چرتی می‌گن(!) وَ چون نمی‌فهمه، خیال می‌کنه پس حتما خیلی درسته و خفن(!) این سریال ترجمه‌ش در سطح کلمه فاخر نیست، در سطح «جمله» و «معانی» فاخره! نوعِ بیان احساسات در قالبِ جملات فاخره. یعنی سطحی نیست، عمیقه، لایه‌های زیرین داره. در ادبیات نزدیکه به دستور گشتاری؛ یعنی با #تحلیل دستور زبان، معانی و عمقِ لایه‌های کلام رو کشف می‌کنیم. فرقِ کلمه‌های سطحی با جملات عمیق؛ دقیقا فرقِ فلان سخنور و استاد و کانال‌دارِ پر فالووره که فالوورهاش اگه کسی کلمه‌های بیشتری برای به رخ کشیدن بلد باشه پیدا کنن، رهاش می‌کنن و می‌رن سراغِ بعدی و همه‌شونم تاریخ انقضا دارن و بعد از مدتی موجش می‌خوابه و از یاد می‌ره، اما قابوس‌نامه و گلستان و تاریخ بیهقی و تذکرة‌الاولیا تموم نشده و اصیل‌ها رو جذبِ پایدار و مؤثر می‌کنه! @sarbehrah

فرقِ کلمه‌های سطحی با جملات عمیق؛ دقیقا فرقِ یه درس‌خونِ تحصیل‌کرده در دانشگاه‌های شاخص و ممتازِ دولتیه، با مدرک‌دارهای دانشگاه آزاد و پیام نور و دولتی‌های شهرهای کوچک و بی‌مخاطب! @sarbehrah

سلام و ارادت عاقبت شما بخیر ۱. قرار باشه روزی پیامی رو جواب ندم، صندوق پیام ناشناس رو برمی‌دارم. من برگه‌های امتحانی رو خیلی دیر امضا می‌کنم. خیلی دیر نمره می‌دم. خیلی دیر مستمر اعلام می‌کنم. خیلی دیر وقتِ کلاس تعیین می‌کنم. دلیل و فلسفه‌ای هم ندارم، طبقِ به‌روزترین محاسبه‌ی نفْسم، مَرَض دارم :) دیر پاسخ دادنِ پیام رو هم از جمله‌ی اَمراضِ بنده بدونین و در دعای شِفای مریض‌ها فراموشم نکنید:) ۲. نیازی نیست نقد کنید یا بی‌احترامی! گلستان سعدی، باب دوم (در اخلاق درویشان)، حکایت شماره‌ی ۲۱: «هر چه از ایشان در نظرم ناپسند آمد، از فعل آن پرهیز کردم.» شما مذهبی‌نما نباشید! شما دین‌دارِ حقیقی باشید! شما عبد الله باشید! @sarbehrah

دو سؤال مشابه داشتین درباره‌ی این‌که چطور تحلیل رو تقویت کنیم و تو انتخابات چطور تحقیق کنیم؟ تا این‌جا یه صوت و یه متن براتون از آقا گذاشتم که تقویت‌کننده‌ی تحلیل هست، هنوز هم کارم ادامه داره چون حدودِ سی و چند سال از رأی‌های بدونِ تحلیل و موجی_احساسی ضربه خوردیم! چطور کاندیدا رو بشناسید هم صبر کنید معرفیِ رسمی بشن بعد! الآن تو کانالا یه رأ‌ی‌گیری بین چند تا اسم راه افتاده که با قدرتِ #تحلیل متوجه می‌شید همین خطاست! همین اشتباهه! همین موجه! احساسه! کاندیداسازیه! پیش‌فرض دادن و راهِ تفکر رو بستنه! یکی‌تون گفته بود کاندیدِ اصلح رو معرفی کنم. تا کارد به استخونم نرسه و به جاهای خطرناک نرسیم، ان‌شاءالله من هم شخص معرفی نمی‌کنم. این خودش ضدّ تفکر و تحلیل و انتخابه! مگه آقا می‌گن به کی رأی بدید؟! یا مگه قرآن این همه راه و روش و عبرت گذاشته، تهش مجبورمون کرده؟! ابزار مهیاست، تحلیل با ما. تا اعلامِ رسمی کاندیدهای تأیید صلاحیت، برای مشارکتِ حداکثری تلاش کنید! تلویزیون رو رصد کنید کیا دارن میان صحبت می‌کنن و با شهید رئیسی خاطره دارن(!) بیش از نیمی‌شون دروغه! فریبِ هرکی برای رئیسی گریه کرد رو نخورید! برید عقبه‌ی اون فرد رو دربیارید. خیلی هم دنبال لقمه‌ی راحت نباشید! بادآورده را باد می‌بره! عقیده‌ای که از کانال و شبکه گرفتین، به کانال و شبکه‌ی بعدی می‌دین بره! یه تکونی به خودتون بدید! این حد از نازپروردگی در عاقبت‌بخیری خطرناکه! @sarbehrah

من هیچ‌وقت به آقای رئیسی غُر نزدم؛ حتی سر وضعیت اقتصادی و حجاب. چون کارِ اجرایی کردم. اگه دستم باز بود و سرِ خر نداشتم، با دخترای مدرسه برنامه‌های خارج از مدرسه می‌ذاشتم و ازشون کار می‌کشیدم. مادامی که آدما در تیم و گروه کارِ اجرایی نکنن، صداشون از جای گرم درمیاد! کار اجرایی اصلا و ابدا بیرون کار کردن و با خانواده سفر کردن نیست، نه اون اجراست، نه این تیم. کارِ اجرایی بادِ دماغا رو می‌خوابونه چون می‌بینه عه! آدم یه‌چی می‌گه، هم‌تیمی یا زیردستش یه کار دیگه می‌کنن(!) اونجاست که می‌فهمی تا فرمانی از رأس برسه به زیردست و اجرا بشه چه تغییراتی می‌کنه! نِق و غُرها از تن‌پروریه، از کیلومترها دور بودن از تفکرِ کار اجرایی. @sarbehrah

پس یکی از راه‌های دیگه‌ی تقویتِ #تحلیل شد کارِ اجرایی! برید اردو جهادیِ درست و حسابی. با مسجدِ محله فعالیت کنید. تو فامیل یه کارِ تیمی راه بندازید. واردِ #تشکیلات بشید یا تشکیلات راه بندازید. گروهِ دوستی‌تون رو از حالتِ بیهودگی و دلی و سرخوشی خارج کنید و دورِ هم یه کارایی بکنید. تا تو غارِ خودتون باشید خیال می‌کنید همه‌فن‌حریفید و بقیه گاو! راست می‌گی بیا وسطِ میدون و تو لنگش کن! @sarbehrah

یه بار تو یه شب‌نشینی بودیم که یکی از آقایون داشت ضدّ رهبری صحبت می‌کرد و تحقیر و تمسخر داشت. صحبتاش تموم شد گفتم باز رهبر نزدیکِ هشتاد میلیون نفر رو دارن اداره می‌کنن و این چند مورد طبیعیه، شما دورِ هم شش تا برادرید و هر کدوم درگیر و گرفتار و با هم قهر! فکر کن شما چقدر بی‌عرضه‌ای که نتونستی شش نفر رو دورِ هم جمع کنی! به نظرم بیا درباره‌ی چطور زندگیِ شما را چرخاندن صحبت کنیم مشکلات‌تون حل شه، دیگه برای کمبودِ نقدینگی هم النگوهای زنت رو نفروشی، موافقین؟ جدا از این‌که سااااااااال‌هاست یاد گرفته در جمعی که منم ساکت شه و جز درباره‌ی آب‌وهوا و مزه‌ی غذا صحبت نکنه، یادِ همه‌شون اومد که کمترین صلاحیت رو درباره‌ی نظر دادن برای مشکلات کلان ندارن! این بادهای انباشته‌شده در دماغ‌ها، از نازپروری و تن‌پروری و کارِ اجرایی نکردنه! خودتون باد دماغتون رو بخوابونید، قبل از این‌که زمانه باد دماغ‌تون رو بخوابونه ؛) @sarbehrah

تحلیل‌های دسته‌جمعیِ قبلی رو کمی سامون بدیم و بریم برای تمرینِ جدید که تصورم اینه راحت‌تر باشه. این یادداشت قطعی نیست و قطعا با گذرِ زمان لایه‌های عمیق‌تری از این حادثه روشن می‌شه. هم‌چنین این یادداشت حاصلِ جستجو و مطالعه‌ی پراکنده و غیر قابلِ ذکرِ منبع و در نهایت استنباط و جمع‌بندی هست. تأیید و تکذیب برای این تحلیل بازه. ۱. شهادتِ حاج‌قاسم چون ایشون نظامی بودن و در دفاع و معرکه، دور از ذهن نبود و از نظر احساسی همه رو درگیر کرد، اما شوک وارد نکرد و عجیب نبود. یعنی با شهادتِ ایشون ما مفهومِ جدیدی از فرمانده یا اسطوره نداشتیم، برای ما ایشون از قبل از شهادت هم در همین جایگاه بودن. ولی شهادت در جایگاهِ ریاست‌جمهوری سااااااااااااال‌هاست برای ما خارج از باوره! اصلا صفِ اولی‌ها برای ما مردم نزدیک به ترور هم نبودن، چه برسه به شهادت! آقای رئیسی مفهومی تازه از رئیس‌جمهور آوردن و این‌بار احساس خدشه‌دار نشد، عقولِ ما بهش شوک وارد شد! ۲. یادتونه بعد از شهادتِ حاج‌قاسم یه جمله‌ای راه افتاد که منم حاج‌قاسمم؟ سردار سلیمانی هویتِ فردیِ ما بودن، اما آقای رئیسی هویتِ جمعیِ ما هستن. سردار نظامیِ ما بودن، اما آقای رئیسی خودِ نظامِ ما هستن، دولتِ ما هستن. درواقع رأی خودِ ما هستن. انتخابِ مستقیمِ مردم. یه مبحثِ سیاسیِ عمومی. ۳. سردار در تقابل با بیگانه‌های خارجی به ما هویت دادن، اما آقای رئیسی هویت‌سازِ درونی بودن. ۴. سردار محافظ و بادیگاردِ نظام بودن، نشون دادن شهادت برای نظام مقدسه، اما آقای رئیسی خودِ نظام بود... شهادتِ ایشون ثابت کرد خودِ نظام مقدسه و در رأس پاک‌دست هم وجود داره. ۵. با شهادتِ سردار کسی از خودش نپرسید خب حالا من کجا برم دفاع کنم و جای ایشون رو پُر کنم؟ چون جبهه‌ی مقاومت سال‌هاست فراتر از شخصه و اگه قرار بود آتشش خاموش شه، از بعد از رحلتِ امام خمینی رحمت‌الله علیه خاموش می‌شد. اما کاسه‌ی چه کنم،چه کنم‌ها رو دارید دستِ خودمون و مردم می‌بینید! با رفتنِ آقای رئیسی همه نگرانن که نقش‌شون چیه؟ باید چه کار کنن؟ اصلاحات سااااااال‌هاست مردم رو جدا از دولت کرده و اصلا بخشی از خوی تن‌پروری که در همه‌ی ما رخنه کرده، تأثیرِ گفتمانِ اصلاحاته که مردم به‌جای همراهی با دولت، همیشه باید طلبکارِ دولت باشن. ولی اسمِ دولتِ آقای رئیسی چی بود؟ دولتِ مردمی! یعنی مردم هستن که باید سرنوشت‌شون رو تغییر بدن... حرفِ قرآن و ائمه علیهم‌السلام و چشم‌اندازِ انقلاب. ۶. مسلّمه که هر دو شهید برای امام خامنه‌ای عزیز هستن. لفظِ «عزیز» رو جستجو کنید آقا به اسم کدوم شهدا چسبوندن. رفتنِ سردار همون‌طور که نوشتم احساساتِ ما رو خدشه‌دار کرد. آقا انگار رفیق‌شون رو از دست دادن. گریه‌ی ایشون تو دلِ جبهه‌ی مقاومت رو خالی نمی‌کرد. اما شهادتِ آقای رئیسی یعنی خالی شدن دومین جایگاهِ کشور. تصور کنید آقا گریه می‌کردن... چه دلی از مردم خالی می‌شد! نه فقط گریه نکردن، که شما فیلم‌های نماز سردار و آقای رئیسی رو مجدد ببینید، آقا در مراسم آقای رئیسی استوار، با صورتی فوق‌العاده جدی، و بی‌صحبت وارد شدن، نماز خوندن و رفتن. تنها جایی که ایشون لطیف شدن و اخم‌های مبارک‌شون باز شد، دیدنِ نوه‌های آقای رئیسی بود که عصاشون و روی ساعد گذاشتن و بچه‌ها رو بغل کردن و بوسیدن. پس حواستون باشه مقایسه‌ی رفتارِ آقا در این دو نماز، مقایسه‌ی شخص سردار و آقای رئیسی نیست، بلکه مقایسه‌ی دو جایگاه و دو شرایط هست. @sarbehrah

ای گل نه همین معرکه ٔ من به تو گرم است هنگامه ٔ صد سوخته‌خرمن به تو گرم است گرم است به هم پشتِ رقیبان پی قتلم ای عشقِ دل‌افروز دلِ من به تو گرم است سرحلقه ٔ ماتم‌زدگانی تو فصیحی بخروش که هنگامه ٔ شیون به تو گرم است @sarbehrah

کمترین کیفیت رو برمی‌دارم که ازتون نت نبره و بتونین کاااااااامل ببینید. نکته: آقا چون منظومه‌ی فکری دارن، پراکنده‌گویی ندارن، صحبت‌هاشون در خطِ سیرِ صحبت‌های گذشته‌شونه و رو به تکامل و تشریح. اشتراکِ این سخنرانی رو با صفحه‌ای که لینک براتون گذاشتم پیدا کنید. کمتر کسی منسجم حرف می‌زنه! انسجامِ فکری از داشتنِ افق و چشم‌انداز میاد❣ #صرف‌_احساسات_کافی_نیست @sarbehrah