حاضرم پورمحمدیِ سیاه‌نمای بی‌برنامه‌ی نق‌نقوی بی‌اعتبارکننده‌ی لباسِ پیغمبر رأی بیاره اما پزشکیان نه...

پزشکیان رأی بیاره دخترای غزه یتیم می‌شن...

پزشکیان رأی بیاره دانشجوهای حق‌طلبِ آمریکا تو تاریکی و‌ظلمت زنده‌به‌گور می‌شن...

پزشکیان رأی بیاره شیعه‌های کشمیر زیرِ لگدِ هندوهای وحشی نفس‌شون می‌بُره...

پزشکیان رأی بیاره حرمتِ هیچ حرمی حفظ نمی‌شه...

پزشکیان رأی بیاره شهدا تو کتابا محو می‌شن...

پزشکیان رأی بیاره از غدیر فقط آتیش‌بازی میمونه و آهنگایی که رقص‌خورش ملس‌تره...

پزشکیان رأی بیاره کشاورزِ زحمت‌کشِ باعزت‌مون سرافکنده می‌شه و ویلچرمغزهای دهان‌دریده‌ی کوتوله‌فکر، سلطان و سرور...

پزشکیان رأی بیاره دیگه قرآن روی دستِ کسی بالا نمی‌ره...

اطعامِ غدیر داشتیم، رفتیم سرِ یه زمینی، یه پیرمرد کشاورز داشت وضو می‌گرفت سرِ آب. غذا رو دادم دستش، تبریک گفتم دستاش و دیدم. زمخت و پینه‌بسته... راه افتادیم رفتیم دیدیم با موتور داره میاد دنبال‌مون. نگه داشتیم. یه غذای دیگه هم می‌خواست. با این‌که تو هر بسته دو پرس گذاشتیم. اما نه برای خودش... وقتی رسید بهمون گفت من مستحق نیستم... من کشاورزم... خدا روزی‌رسونِ منه... خیال نکنین اومدم برای خودم یکی دیگه بگیرم... این یکی هم که گرفتم خودم نمی‌خورم... همونی که خدا بهم می‌ده برای من بسه... گفت نمی‌گم ریا شه، می‌گم که بدونین من مستحق نیستم، برای خودم نمی‌خوام، برای همسایه‌مون می‌خوام. شوهرمرده است و بچه‌یتیم داره. خرجش و من می‌دم. برای اون می‌خوام. عارش بود بیاد یه غذای دیگه بگیره اما وظیفه‌ش می‌دونست برای همسایه‌ش تلاش کنه... این‌قدر گفت و گفت که مطمئن شه ما می‌دونیم برای خودش نمی‌خواد... عزت رو می‌بینین؟ غرور رو؟ پسرای ما افتخار می‌کنن سطلِ آشغال و اسنپ می‌گن بیاد ببره سرِ کوچه... به پولِ بادآورده‌ی لحظه‌ای‌شون می‌نازن... غیرت و غرورشون توکن‌های همستره(!) اون‌وقت پیرمردِ آفتاب‌سوخته می‌گفت من نونِ بازوم و می‌خورم... پیرمردی که دیگه باید می‌نشست تو خونه‌ش و پاهاش و دراز می‌کرد و با نوه‌هاش بازی می‌کرد، اما تو شاخِ آفتاب، خارجِ شهر، وسطِ برهوت، سرِ زمینش بود و وضوی نمازِ سرِ وقت می‌گرفت...

پزشکیان رأی بیاره غرور و عزتِ زحمت‌کشای باغیرتِ بامرامِ ما زیرِ چکمه‌ی اربابانِ حبّ قدرت و ثروت و شهوت لگدمال می‌شن... له می‌شن...

مدرکِ ارشدِ من تو دولتِ روحانی بر باد رفت... مدرکی که معدلش الف بود و صاحبش شاگرد اول دانشگاهِ فردوسی... دکترای من تو دولتِ روحانی برای همیشه حسرتِ رو دلم شد... از ما که گذشت... بُردنی‌ها رو ما با روحانی باختیم... شما به نسلِ ظهور رحم کنید... ما به چشم‌هامون قولِ اشکِ شوق دادیم تو مسجدِ کوفه وقتِ سخنرانیش... برای حسرت‌های تازه، عمر و قوّتی نمونده...