آویزِ جدیدِ فلشم که تو مدرسه به خاطرِ ارائه‌های بچه‌ها و گرفتنِ پاورها و کلیپ‌هاشون مدام دست‌به‌دست می‌شه :) #اِلِمان @sarbehrah

کلاس عربیم اون سرِ شهر بود، تا خونه باید بیام این سرِ شهر! سوارِ اتوبوس می‌شم تا به‌قولِ رفیق به وقتِ یوسفِ نبی علیه السلام به خونه برسم! برای کلاسِ عربی،مقنعه‌ی مدرسه رو عوض کردم و روسری مشکیِ اربعینم رو سرم کردم و به سبکِ دلخواهِ دهه‌شصتی‌ها گره‌ش زدم. هنوز خیلی از نشستنم کنار شیشه‌ی اتوبوس نمی‌گذره که از انتهای اتوبوس صدای نیناش‌ناش میاد... حجاب رو بلدم چی بگم ولی نیناش‌ناشِ شبِ شهادت رو نه! این یعنی پای نهی از منکرم هنوز می‌لنگه! هزار استغفرالله... ماسکم و می‌زنم با هندزفری. تو پلی‌لیستم می‌گردم پی خاطراتِ اربعینم؛ صداهایی که از مشّایه ضبط کردم... پناه می‌برم به کهف‌الحَصین... به میزبانِ دوشنبه‌ها... آخ از دوشنبه‌ها که همه‌چیز از همونجا شروع شد... خاطره‌ای که پخش کردید و پخش کردم و دارم تا رسیدن به خونه گوش می‌دم (چه خوب که ماسک زدم و این التهابِ خیسِ زیرش رو کسی شاهد نیست)؛ این صدا از مشّایه ضبط شده... از یه کاروانِ عِراقی که یه موتور‌سه‌چرخه داشتن و روش باند بسته بودن... جلوش یه شش‌گوشه‌ی دست‌ساز راه می‌بردن و دورتادورِ موتور‌سه‌چرخ رو پرچمِ عزا زده بودن... یه عده‌شون جلوی کاروان سینه می‌زدن و بالا_پایین می‌پریدن... یه عده‌شون پشتِ سر، زنجیر می‌زدن... حالا میانه‌ی شهرم... شبانگاهِ دوشنبه‌ی فاطمیه... بیزار از نیناش‌ناش‌ها و خیابون‌هایی که عمود نداره... تنها نقطه‌عطفِ تا رسیدنم؛ عبور از حوالیِ حرمه... از جوارِ امام... از شعاعِ طلاییِ گنبد... یا امام رضا! من و برگردونین مشّایه... @sarbehrah

قبل از وصفِ ذوقِ این عکس، باید چند مورد از وسواس‌ها و حساسیت‌هام رو بگم؛ چه در معلمیِ مدرسه و با مُرفّهین، چه در اردو جهادی و با مستضعفین، هییییییچ اعتقادی به این ندارم که به شوقِ جایزه از بچه‌ها کار بکشم. یعنی بگم هرکی درس بخونه یا هرکس کلاس بیاد یا هرکی ساکت باشه بهش جایزه می‌دم(!) به علامتِ استهزایی که آخرِ جمله گذاشتم دقت کنین؛ همین‌قدر این روش برام مسخره است، چون بچه شرطی می‌شه! مفهومِ تلاش رو یاد نمی‌گیره! مفهومِ شکست رو یاد نمی‌گیره! متوقع و پررو بار میاد! لوس و وابسته تربیت می‌شه! به این بچه هیچ‌وقت نمی‌تونی بگی «تکلیف» چیه! بچه‌ای که تکلیف‌پذیر نباشه، دین‌مدار هم نمی‌شه، چون دین سراسر تکلیف‌گراست، وَ کلی آسیبِ دیگه که دنیا و آخرتِ بچه رو به باد می‌ده. مرجعِ حرفم منابعِ دینی هست و سخنرانی‌های تربیتی استاد پناهیان و نظریات منطقیِ رفتارشناسان و نظریه‌پردازانِ آکادمیک. (هیییییچ‌وقت حرفِ بدونِ مرجعِ دقییییییقِ با صفحه و سال و نویسنده و گوینده و... قبول نکنید؛ یا از طرف بخواید، یا قبل از پذیرش برید دنبالش. اینجا باید برید دنبالش چون مجموعه کتاب‌ها یادم نیست، استادپناهیان یادم بود که گفتم و به‌طور کل صحبتای استاد مطهری.) بنابراین نه تنها به دانش‌آموزانم وعده‌ی جایزه ندادم و نمی‌دم که اگر گروه پژوهشی رو هم یادتون باشه، حتی نمره هم بدون استحقاق (نه سرِ انجامِ وظیفه‌شون!) به احدی نمی‌دم! آقای شارلاتان هم که معرّفِ حضورتون هست و نمره‌ای که نتونست ازم بگیره :) از اون طرف به سیستمِ بهشتیِ تقدیر از تلاش‌گر برای رشدِ انگیزه‌ش، و عبرتِ بدون تلاش‌ها هم معتقدم. حاصلِ اینها می‌شه استفاده از شرایطِ واقعا خاص! مثلِ نمراتِ آبان‌ماهِ امتحانِ فارسی که از کلللللللِ مدرسه فقط اون نُهمیم نمره‌ی کااااااملِ بدونِ ارفاق گرفت که واو به واوِ تدریسِ من و کتاب رو در امتحان آورده بود! اگر فقط یه بیستِ دیگه تو مدرسه پیدا می‌شد، جایزه‌ای در کار نبود! اما وقتی در تمامِ پایه‌ها یک نفر بدونِ ارفاق نمره‌ی کامل شده، وقتشه سیستمِ بهشت رو به‌راه بندازیم! رفتم و براش جایزه لیوان خریدم :) با کاعذکادوی ادبیاتی و ربان :) اون کتاب هم جایزه‌ی شاگردِ کلاسِ هفتمه که از بینِ کللللل پایه‌های مدرسه بیشتر کتاب خونده و خلاصه کرده و آورده بود و فارغ از نمره، وااااااااقعا عاشقِ کتابه :) اون ماژیکِ بنفشم گرفتم که باهاش دستور زبان درس بدم و به‌خاطرِ رنگِ قشنگش دخترام کِیف کنن :) الهی براشون منشأ خیر باشه و عاقبت‌بخیری❤️ @sarbehrah

هٰذا يَوْمُ الإِثْنَيْنِ... شهادتِ حضرتِ مادر سلام الله علیها تسلیت باد🖤 @sarbehrah

سرِ میدون موکب زدن، صدای مداحیش میاد. راهم و کج کردم ببینم چه شکلیه. دیدم چای می‌دن. با خودم گفتم اگر برم اونجا چای بخورم شاگردام من و می‌بینن. تعطیل شدیم و بیشترمون مسیرمون میدونه. دیدم چه عالی! همین اِلِمانه :) وقتی داشتم از خیابون رد می‌شدم، دو تا از بلاهای فِرزم داشتن از کنارِ موکب برمی‌گشتن. بهم گفتن خانم چاییش خیلی خوشمزه‌س، ما خوردیم، شمام برید بخورید :) گفتم چای روضه خوردید؟! درواقع استفهامِ انکاری استفاده کردم :) ینی سؤالی که جوابش و گفته بودن رو برای تأکید روی کلمه‌ی «روضه» پرسیدم و خواستم ذوقم از چای «روضه» رو ببینن، نه از چای :) گفتن آره. گفتم نوووشِ جونتون :) منم الآن می‌رم چای روضه می‌خورم :) وَ شنگولانه اومدنم تا موکب رو دیدن :) حالا هم ایستادم و دارم چایِ «روضه»‌م و نه مثلِ قحطی‌زده‌ها، که دقیقا قحطی‌زده‌ی نور و کوثر سر می‌کشم... به یادِ مشّایه... به یادِ نفس‌ گرفتن کنارِ عمودها... به یادِ شایِ عِراقی... به شوقِ رزق گرفتن از فاطمیه... وَ از این‌که مُچِ پام به خاطرِ زیاد ایستادن و کفشِ نامناسب، درست مثلِ روزهای مشّایه درد می‌کنه، حسِ خوشایندی دارم... کوله‌م و هم می‌خوام دوبنده بندازم و با تصوّرِ جاده، قصه‌ی خیابون‌های شهر رو به سر برسونم... @sarbehrah

دلم تردید می‌خواد؛ که از موکب عقبی یه صَمّون پر از فلافل بگیرم، یا از موکب جلویی ماهی‌دودی... @sarbehrah

من ماهی‌ام اما به سرم شورِ نهنگ است این برکه‌ی بی‌حوصله اندازه‌ی من نیست... @sarbehrah

ولو شدم زیر پتوم کنارِ بخاری و فیلیموی مملو از فریب رو به دنبالِ «زندگی» زیر‌ورو می‌کنم... جز فیلم‌هایی که دوست دارم و تا حالا چندیییییین‌بار دیدم‌شون چیزی نیست؛ بهشت گمشده یه حبّه قند به همین سادگی سوفی و دیوانه خیلی دور خیلی نزدیک اشیا از آنچه در آینه می‌بینید به شما نزدیک‌ترند... ... ... حتی فیلمِ «زندگی» هم یافت می‌نَشَود... جُسته‌ایم ما! دل و دماغِ تکراری دیدن ندارم، بی‌خیالِ زندگی می‌شم و می‌خوابم! گفت آنکه یافت می‌نَشود، آنم آرزوست! @sarbehrah

اگر امام خمینی و امام خامنه‌ای نبودن، من به بسیجی بودنم فخر نمی‌فروختم... برخی بسیجی‌ها حکمِ برخی مسلمان‌ها رو دارن که آدم رو از زندگی ناامید می‌کنن(!) ولی من اون دخترِ باهوشی هستم که به‌جای نگاه کردن به بسیجی و مسلمان، به اصلِ بسیج و اسلام رجوع می‌کنم و درستیِ اصل، بهم امیدِ زندگی می‌ده❤️ چندین سال پیش به خاطر شرکت در اردوهای جهادی، مجبور شدم ثبتنام کنم و بهم کارتِ بسیج فعال دادن. وقتی مشکلم برای اردو جهادی حل شد، همون چند سالِ پیش کارتِ بسیجم رو پاره کردم. تا به این لحظه هم حتی یک بار جایی برای استفاده بردن نگفتم بسیجی‌ام... این کلیپ رو گذاشتم چون اغلبِ همکارام و دوستام و حتی اونایی که برابرم هستن، بهم می‌گن بسیجیِ بی‌ترمز :) وَ این افتخارِ منه :) بهم تندرو هم می‌گن که باز هم افتخارِ منه :) خدا نیاره اون روزی که به‌جای اینها، بهم بگن شُل‌مذهب و مردمی(!) بهم بگن صورتی(!) هفته‌ی بسیج به بسیجی‌های اصیلی که به احترامِ شکوه و خلوصِ بسیج، بسیجی هستن، نه به خاطر اسم و رسم و ریا و منفعت، هزااااااران بار مبارک باد! خدا بسیجی‌نماها رو اگر قابلِ هدایتن، هدایت کنه و اگر نه سَقَط کنه که تیشه به ریشه‌ی اصول می‌زنن هزار بار قوی‌تر از کافرین و معاندین و آمریکا و اسرائیل! @sarbehrah

در آخرین اردو جهادی (مردادماه) یه اکیپِ کشفِ حجابی هم آورده بودن(!) مسؤولینِ گروه محجبه و درست بودن اما اینها رو هم آورده بودن! ما خیال کردیم جلسه توجیهی گذاشتن و به محضِ رسیدن به روستا مراعات می‌کنن... اما جلسه توجیهی‌ای نبود و اینا تو روستا هم همون خدازده‌ای بودن که بودن(!) وقتی به مسؤولینِ بسیجیِ گروه گفتیم، گفتن درسته ولی ما باید این قشر رو جذب کنیم(!) اغلبِ (نه برخی) بسیجی‌نماهای ما همین‌قدر نادان‌ان که نمی‌فهمن منظور از جذب؛ یعنی جذب به اصول، به قواعد، به ریشه‌ها، به مفاهیم، نه به گروهِ مذهبیا که با هم بگیم و بخندیم و برن بگن وااااای چه مذهبیا روشن‌فکرن و کاری به کارِ ما ندارن(!) (سخنان استاد شهید مطهری) تو کلللللللل تاریخ بگردین یه مورد پیدا نمی‌کنین که پیامبری یا امامی با یه گناهکار، حینِ ادامه‌ی گناهش همراه باشه، نه! نیست! خوش‌اخلاقی و خوش‌برخوردی سر جاش، تذکر و امر به معروف و نهی از منکر هم سرِ جاش! این مسؤولینِ نادانِ بسیجی‌نما، به خاطرِ جذبِ ظاهریِ چهار تا خدازده، کلِ فرهنگِ یه روستا رو به علاوه‌ی فضای معنویِ پانزده نفر جهادگرِ دیگه زیر سؤال بردن و آخرش هم اون اکیپ پشتِ سرشون حرفای زشتی زدن و مسخره کردن...! من و رفیق دیدیم اعتراض به مسؤولین جواب نداد، بی‌ترمز و آتش به اختیار خودمون دست‌به‌کار شدیم. امر به معروف و نهی از منکرِ جدی رو شروع کردیم و رسالت‌مون تو اون جهادی رو همین تشخیص دادیم که به مذهبی‌های بی‌بصیرت‌مون اصول رو یادآوری کنیم، به خدازده‌ها هم این‌که کجا و با چه گروهی اومدن! حجابِ اکیپ رو در روستا به اجبار هم شده درست کردیم، اونها رو از کلاس‌ها و ارتباط با مردم منزوی کردیم، و در نهایت مجبور شدن اردو رو رها کنن و برگردن. (هنری جز گوشی به دست بودن نداشتن... ما خطاطی یاد می‌دادیم... ریاضی یاد می‌دادیم... قرآن یاد می‌دادیم... نقاشی یاد می‌دادیم... اونا بچه‌ها رو می‌بردن حیاط و مخلوط با پسرا فوتبال بازی می‌کردن... جلوی چشمِ مردمِ روستا...) مسؤولینِ بسیجی‌نما هم به ما گفتن تندرو و از گروهِ جهادی بلاک شدیم :) اما تا آخرِ اردو موندیم و رسالت‌مون رو رها نکردیم. جای گناهکار در مجلسِ نور هست که فضای توبه و اصلاح داشته باشه، اما جای گناه نیست! @sarbehrah