اون‌وقت شما تو چنین دنیایی جمع شدین دور هم که برای یه جمعی که ممکنه از کارتون خوششون نیاد، برنامه بریزید! شما بدون حقوق، بدون نمره، بدون جایزه، یک ماه‌ونیمه دارید تو یه کانکسِ داغ عرق می‌ریزید و با یه پارچ دهنی آب می‌خورید که تو یک ساعت یه جمعیت رو خوشحال کنید. من چنین چیزایی رو فقط تو اردوهای جهادیِ قدیم دیدم (الآن نه.). امروز اتفاقا گلِ خاطراتم با شما بود. همون لحظهٔ طلایی. امروز من کار رو خوابوندم و کارگردان اون لحظه چشماش سرخ شد و یکی یکی اومدید جلو و گفتید بهتون فرصت بدم. چهارشنبه مالِ مدرسه و دخترا، من امروز کِیف کردم. با سرِ بلندتر ازتون حرف می‌زنم و بهتون افتخار می‌کنم. به مدیر و معاون می‌گم سخت بود، ولی دخترا پاش موندن :) ۹. دخترا از این صوت خیلی جون گرفته بودن، خیلی نگاه‌شون به کارشون متفاوت شده بود، خیلی بیشتر تلاش کردن. نصبِ اون سه تا بنر برای صحنه، تو حیاط‌مون به مشکل خورده بود. من داشتم به میز گذاشتن و پشت میز رفتن فکر می‌کردم. مدیرمون پیام زدن که معاون پرورشیِ سه شعبه رو که سِن‌های باسلیقه‌ای می‌زنه و مؤسس سال‌هاست با ایشون کار می‌کنه، گفتن چهارشنبه بیان برای ما صحنه بزنن. ایشون خانم مُسن و فوق‌العاده با پرستیژی هستن که کارشون و خیلی بلدن‌. کم صحبت می‌کنن و معمولا فقط به ضرورت. چون کارهاشون رو در جشن معلمِ پارسال که ما رو بردن شعبهٔ دبستان چون بزرگتره دیده بودم خیالم راحت شد. ۱۰. به دخترا گفته بودم مانتوشلوارومقنعه‌تون و می‌شورید، اتو می‌کنید، موهاتون رو شونه، کفشاتون واکس‌خورده، تمیز و مرتب میاید. بهشون گفته بودم هرکی نقش‌ش تموم شد وسایل‌ش و جمع کنه و مرتب بره بین بچه‌های مدرسه بشینه. گفته بودم من شلوغ بود، اضطراب داشتم، حواسم نبود تو کتم نمی‌ره، کار بااااااااااید تمیز و در نهاااااایت کیفیت باشه. صبحِ چهارشنبه وقتی رسیدم مدرسه و اونا من و از پنجره دیدن و بدو بدو اومدن پیشم باید دخترکام و می‌دیدین😍 عزیزای دلم... نازنینای قلبم... دارن اولین کار بزرگِ عمرشون و می‌کنن و اضطرابی شدید دارن... هم‌زمان خانوم خانوم می‌گن و صبر ندارن یکی رو بشنوم :) می‌گن خانوم خوبیم؟ کارگردان می‌گه من مرتبم؟ نگاه می‌کنم می‌بینم سر تا پاش و شسته و اتو کرده، برق می‌زنه و یعنی شب حموم بودن :) موهاش و دم‌اسبی بالا بسته و مقنعه‌ش و داده عقب و کلی زیباتر شده :) خریدهای لازم رو انجام دادم و می‌دم دستش. می‌گم این برفای شادی. بده به مسؤول بخشش. این جایزه مسابقه. بده به مسؤول بخشش. من خریدای برنامه‌هام و کامل خودم و از جیبِ خودم انجام می‌دم. از مدرسه درخواست نمی‌کنم. دلیل؟ این‌طوری هیچ‌کس سر از کارم درنمیاره و کسی برام تعیین تکلیف نمی‌کنه. کارم عقب نمیفته و امروز و فردا نمی‌شه. مدارس غیرانتفاعی خوب از بچه‌ها پول می‌گیرن اما همین‌قدر خوب خرج نمی‌کنن(!) از طرفی خریدشون ایرانی نیست، فرهنگی نیست، با جزئیات نیست. حتی مقرون‌به‌صرفه نیست. من جوری خرید می‌کنم که دخترام ببینن با کمترین هزینه می‌شه باسلیقه بود. دو تا جایزه‌ای که برای مسابقه خریده بودم خیلی ریز بودن و دونه‌ای ۲۵ هزار تومن ولی تا دخترام دیدن از ذوق جیغ‌وداد کردن که برای ما هم می‌گرفتید :) از طرفی وقتی ازشون هزینه بخوام می‌گن خب نکنین! کی جشن می‌خواد؟! به هر روی کارِ فرهنگی کردن هزینه لازم داره؛ هم هزینهٔ مادی، هم هزینهٔ معنوی. ۱۱. گفتم یه صلوات بفرستید و آروم و مطمئن برید برای اجرا :) حیاط رو فرش کرده بودن و دخترا نشسته بودن. دبیرها روی صندلی، مامان مدرسه، مدیر و معاون وَ معاون پرورشیِ کل سه شعبه هم مونده بودن. کار شروع شد. ۱۳. بیست دقیقهٔ اوّل تئاتر بود. گفته بودم اگه دیالوگی یادتون رفت یا خنده‌تون گرفت، بداهه برید و جمع کنید. خیلی خوب این کار رو کردن. از بچه‌ها و معلما خیلی خنده گرفتن :) بچه‌ها رو خوب چیده بودیم و زبون‌درازا و نمکا نقشای اصلی رو داشتن. ۱۴. بعد از تئاتر، ده دقیقه برای خودم گذاشته بودم و کارگردان هی می‌پرسید چرا و من نگفتم. وقتی با یه بسته هدیه و کلاسورِ نمرات رفتم روی صحنه، بچه‌ها همه ساکت شدن. سلام و خوش‌آمد گفتم و کلاسور و بردم بالا و گفتم این چیه دخترا؟ یک‌صدا گفتن نامهٔ اعمال‌مون :) نمره‌دهی‌م و همه می‌دونن ولی یه توضیح مختصر دادم که تلاش‌هاتون برای من محفوظه و به هدر نمی‌ره. من نمرات اضافه‌تون رو جمع می‌کنم. بعد گفتم تو مدرسهٔ شما دو نفر هستن که دو ساله با منن و پرتلاش. خیلی نمره دست من دارن، این‌قدری که بتونن دو ماه هیچ‌کار نکنن و بازم ازم بیست بگیرن. اما دست از تلاش نکشیدن. جلوی همکارام با تأکید گفتم من تلاش‌گر رو با بی‌تلاش یکی نمی‌کنم! به افتخار تلاشِ مستمر دست بزنید! دست زدن و کلاسور رو باز کردم. گفتم کسی که رکورد و سابقهٔ همهٔ شاگردام و تو این دوازده سال تدریس زده و پنجاه و هفت نمره و بیست و پنج صدم نمرهٔ اضافه جمع کرده، با افتخار...

وَ خوب‌ترین رو نگاه کردم :) صدا زدم که بیا عزیزم. با سیسِ عقابش اما آهوکِیف اومد و کنارم ایستاد :) هدیه‌ش و بهش دادم و بغلش کردم و آروم گفتم خوشحالم که این هدیه و رکورد برای تویه عزیزم :) بعد از خوب‌ترین گفتم نفر دوم سی و سه نمره و نیم دستِ من نمره جمع کرده. وَ کارگردان رو صدا زدم و چون یادش نبود، خیلی غافل‌گیر شد :) کارگردان من و خیلی دوست داره، هدیه‌ش و دادم این‌قدر محکم بغلم کرده بود که نزدیک بود گریه‌م بگیره :) تا همین الآن بیست بار زبونی و پیامکی ازم تشکر کرده :) اما مدلِ خوب‌ترین، مدلِ خودمه :) مغروره و زبونی خیلی چیزا رو نمی‌گه. اما هدیه‌ش و باز نکرد. هرچی دخترا ریختن سرش اجازه نداد. تا تهِ برنامه هدیه‌هاش و بغلش گرفته بود و فقط وقتی دو دقیقه من و تنها دید، لبخند زد و هدیه‌ش و بیشتر تو بغلش فشار داد :) کِی دیگه نتونست خودش و کنترل کنه و احساساتش رو بروز نده؟ وقتی کشیدمش کنار و گفتم هدیه‌ت رو از پنجاه قدمیِ حرمِ امام حسین علیه‌السلام گرفتم. عقیده داری یا نداری، سپردمت به ایشون. اونجا محکم بغلم کرد و در سکوت من و بغلش نگه داشته بود :) عاشقِ این علاقهٔ پرغرورشم ❣ ۱۵. هدیه‌های تلاش رو که دادم تشکر کردم برم بشینم که دخترای تئاتر جیغ‌وداد کردن خانم فارسی بمونید، بمونید! همه‌شون اومدن ایستادن و کارگردان با یه هدیه اومد جلو :) مدرسه دست زدن و من چپ‌چپ نگاه‌شون کردم که یعنی تو برنامه نبود هاااااا! با من هماهنگ نکردین هااااا! :) هدیه رو که بهم داد با صدای آرومی گفت این برای عذرخواهیه. برای دیروز. ما وقت شما رو تلف کردیم. ببخشید. عزیزای دلم... عزیزای دلم... بزرگا اتلاف وقت رو نمی‌فهمن... چون خودشون هردمبیلن خیال می‌کنن همه مثل خودشونن... ولی دخترا رو می‌بینید... چطور می‌فهمن کی وقت براش ارزشمنده و کی اتلاف‌کار... بغلش کردم و گفتم الآن می‌گن به کارت هم پول زدیم از این کارا کردیم :) جفت‌مون خندیدیم و رفتیم برای بخش بعد. معلما واقعا چپ‌چپ نگام می‌کردن :) ۱۶. بخش بعد مسابقه خیاطی بود. یه جعبه خرده‌پارچه داشتیم، دو قیچی و دو نخ‌وسوزن و مقداری دکمه. گفته بودم اول از دخترا داوطلب بگیرید و بعد از معلمای دختر :) آهنگ حنا دختری در مزرعه و زنان کوچک رو هم پخش کردیم. مسابقهٔ هیجانی‌ای شد و دخترا دوست داشتن چون با معلم بودن. دو گروه که یه معلم با یه شاگرد بود. یعنی یه معلم هم با جایزه رفت نشست :) این بخش بیست دقیقه طول کشید. برنده گروهی بود که یه چیز «کاربردی و زیبا» بسازه. ۱۷. بخش آخر دکلمه بود. قسمتی از کتاب «لیلی نام تمام دختران زمین است». با کمی تغییر که داده بودم. موسیقی بی‌کلام رو پخش کردیم و دخترم شروع به خوندن کرد. حین خوندن به همه می‌گه چشماتون و ببندید و تا نگفتم باز نکنید. آخرِ دکلمه می‌گه با چشمای بسته سراتون و رو به آسمون کنید. خط آخر رو که می‌خونه دو‌ نفر از دو طرف برف شادی می‌ریزن و چشماشون و که باز می‌کنن صحنهٔ رؤیایی و زیبایی رو می‌بینن. خیلی ذوق کردن. چشماشون و که باز کردن و دیدن برف می‌باره از ذوق کلی جیغ و هورا کردن. خیلی خوشحال شدن :) عزیزای من..‌.

۱۸. برنامه تموم شد و من اومدم بالا آماده شم برم که معاون پرورشی شعبات اومدن و صدام زدن. رفتم پیش‌شون و گفتن خانم فارسی. من می‌خوام کاری بکنم که امروز فهمیدم جز با کمک شما شدنی نیست. با تعجب نگاه کردم و گفتم در خدمتم. گفتن می‌خوایم برای نهما جشن فارغ‌التحصیلی بگیریم. شما هم سرِ پُرایده‌ای دارید، هم ارتباطِ خوبی با دخترا. لطفا تا هفتهٔ دیگه روش فکر کنید تا با هم صحبت کنیم. چرا خوشحال شدم؟ چون می‌ره و به مؤسس می‌گه :) چون مؤسس من و سر تخصصم می‌‌خواد و حسابی از چالش‌ها و دردسرام خط‌خطیه :) اما مدیر و معاون و مامان مدرسه و بچه‌هام پشتم هستن و حالا معاون شعبه‌هاشم اومد تو تیمِ من :)) به رفیق می‌گم هر وقت با خدا بودم و از خلقش نترسیدم، عزّتم داد. هروقت از ترسِ فلان حرف و فلان اتفاق و فلان برداشت وظیفه‌م و انجام ندادم، ذلیل شدم. ۱۹. کارِ پرزحمتی بود. هر روز درگیرِ کلی صوت و پیام در شاد بودم و هر زنگ تفریح درگیر نکات. ولی می‌ارزید. تقدیمِ ظهور❣

هدیهٔ خوب‌ترین و کارگردان😍 ساعتاشون از کربلاست. به دینار یادم نیست ولی به ایرانی هرکدوم ۳۵۰ تومن شد. با این تفکر گرفتم که کربلا براشون جایی دوست‌داشتنی باشه که بخوان بیان. همه از کربلا مهر و تسبیح میارن ولی معلم‌شون برای اونا ساعت و دستبند آورده. می‌خوام دست‌شون بند بشه به دستگاهِ پیچیدهٔ اباعبدالله علیه السلام❣ دوست داشتم سبزه به خوب‌ترین بیفته ولی سفیده افتاد بهش. پاکت بزرگه پرتقال داره چون خوب‌ترین عاشق پرتقاله. تو موزه هم اگه یادتون باشه گفت نمره نمی‌خواد، پرتقال می‌خواد :) پاکت کوچیکه لواشکه که کارگردان دوست داره :)

این هدیهٔ عذرخواهی‌شونه بابت اتلاف وقتم 😍 تو مدرسه فکر کردم ادکلنه، بازش نکردم. تو ایستگاه اتوبوس گفتم باز کنم ببینم بوش چطوره که واقعا غافل‌گیر شدم😍😍😍 عذرخواهی از معلمِ نویسنده‌شون😍 خیلی خیلی خیلی ذوق کردم😍

#درستایش‌کار #درستایش‌درک

سمیه پرسید خوردید خانم؟ گفتم نه. گذاشتم اربعین با خودم ببرم عِراق. اونجا می‌خورم. چیزای دوست‌داشتنی و عزیز رو می‌برم اونجا. سمیه اوّل سکوت کرد. اما حالا قلبه که داره می‌فرسته❤️ آقا امام حسین جان؛ دخترام و اهل خیمه‌ت کن؛ برای فدای رقیه‌ت شدن باعرضه بارشون آوردم❣

تو یکی نِه‌ای، هزاری تو چراغِ خود برافروز! قبلا گفتم و نوشتم یه دست صدا داره. با یک گل هم بهار می‌شه. قبلا گفتم و نوشتم ما مأمور به انجامِ وظیفه‌ایم، نتیجه به ما مربوط نیست. خیلی خوشحالم. چرا؟ چون چیزی رو که پارسال شروع کردم و براش تلاش و‌ تبیین کردم، بالاخره به بار نشست. پارسال نوشتم که روز معلم مؤسس ما رو دعوت کردن شعبهٔ بزرگترِ دبستان و یه ناهارِ اعیونی و هدیه و بزن و بکوب و... مؤسسه هم دعوت کرد شاندیز و یه رستورانِ اعیونی و... کلا چندین ساله باب شده دیگه روز معلم مدرسه نیستیم و به جاهای خفنیم با کلی بریزوبپاش و اسراف... پارسال به مدیرم معترض شدم که این‌طوری بچه‌ها نمی‌بینن معلم‌شون داره احترام می‌شه. همون دیدنه جایگاه معلم رو تو ذهن‌شون یه پله می‌بره بالا. حالا شما فکر کن خودشون برای معلم یه جشن بگیرن. نه کلاسی، که همه با هم. بعد هم به فراخور هرجا تونستم یادآوری کردم‌. مثلا در ماجرای دعوای نهما با خانم علوم که کار بالا گرفت، به مدیرم گفتم نمی‌تونید از این بچه‌ها احترام بخواید وقتی جشن معلم رو بردید رستوران و ارزشِ معلم رو برابر کردید با شیشلیک(!) این بچه می‌گه خب ماجرا پوله که من خداتومن به مدرسه دادم! نمی‌شه دنبالِ بچهٔ خوب بگردید وقتی هیئتا رفته حسینیه و درای مسجد رو بستید(!) نمی‌شه از اردوی جهادی خیروبرکت بخواید وقتی جهادگر رو بردید تو پایگاه بسیج، نه مسجد و مدرسه(!) یک ساله دارم تبیین می‌کنم چرا روز معلم باید تو مدرسه برگزار شه. و بالاخره مدیرم پیام زدن و گفتن مؤسس رو راضی کردن که مدرسهٔ ما امسال خودش جشن بگیره :) مؤسس ناراحت شده و برنامهٔ دو شعبهٔ دیگه رو هم انداخته دوش خودشون :) اگه بدونه باعث این آتیش منم 😂 در حالی که خاله‌م زنگ زده به مادرم که بگه دخترخاله‌م و برای روز معلم به فلان باغ در شاندیز دعوت کردن و فخر بفروشه، من بنیان‌گذارِ مراسمِ ساده و دانش‌آموزی در مدرسه شدم و ناهارِ اعیونی و بهانه‌های استوریِ یک ماهِ همکارام و پَر دادم😁😎 هشت ایده برای مدیرم ارسال کردم و شنبه همه کارا به دوش دختراست😍 مؤسس خیلی دیر راضی شده و دست‌مون برای جشنی مفصل بسته است، اما شما بگو یه سرود که کل مدرسه از روی کاغذ بخونن، اما خودشون بخونن! شاید یک نفر به بهای اون سرود فهمید احترامِ خانم علوم هم با هر مشکلی که داره بهش واجبه😍 ما رو دیگه شاندیزـ طرقبه نمی‌برن :) ناهار و سلف‌سرویس و دوازده مدل غذا جلومون نمی‌ذارن :) سکه پارسیان و دسته‌گل و لوح بهمون نمی‌دن :) وَ به‌جای همهٔ اینا شنبه قراره بریم تو آفتاب گوشهٔ حیاط بایستیم و سرودِ دو روزهٔ دخترا رو گوش بدیم و شاید با گلای باغچه به‌دست به خونه برگردیم 😍 اما تهش اتفاقی میفته که اون اتفاق باید خروجیِ روز معلم باشه😎 کسی نمی‌دونه این آتیش از کجا بلند شده😁 مدیرم هم گمان نمی‌کنم بگن❤️ پیشاپیش نق‌ونالهٔ همکارام و هم می‌دونم. وَ الآن خوشحال‌ترینِ روی زمینم😍 یه معلم بااااااااااااید خط مقدمِ تغییراتِ کمک‌کننده به ظهور باشه. بااااااید. حتی اگه یک نفر باشه😍 خدایا شکرت❤️❤️❤️

مظهرِ لطافت❣ مظهرِ عاطفه❣ مظهرِ پدرانگی❣ مظهرِ ذوق و سلیقه❣ من فدای دستت بابای دخترفهم❣

داشتم پیام‌هاتون رو پاسخ می‌دادم که یه نکته ذهنم رو درگیر کرد! پیام‌ها ناشناس میاد و من نمی‌دونم کی آقاست و کی خانم... متأسفانه یا خوشبختانه هم با پیش‌فرضِ خانم، پاسخ می‌دم. استیکرهای محبت‌آمیز رو هم متقابلا پاسخ می‌دم که بی‌توجهی و برداشت‌های دیگه از پاسخم نشه. خواستم از این فرسته اعلام کنم من نمی‌دونم شما آقا یا خانم هستید، اما شما که می‌دونید دارید به یه خانم پیام می‌دید! لذا اگر آقا باشید و با ضمیرِ مفرد خطابم کردید یا استیکری که در شأنِ یه مردِ باتقوا نیست فرستاده باشید (حتی یک گل) یا جمله‌بندی و لحنِ صمیمی داشتید که من رو به خطا بندازه خانمید و راحت پاسخ بدم، قطعا حلال نمی‌کنم و اون دنیا تا خوبی‌های هفتاد نسل‌تون رو نگیرم، رضایت نمی‌دم از صراط عبور کنید. مجازی و حقیقی نداریم؛ نامحرم نامحرمه. وَ من از این مورد محاله بگذرم.