کاش سوار هر اتوبوسی شدم من و باب القبله پیاده کنه... همون‌جا که داشتم گرمممممم با عموعباس علیه السلام صحبت و با هیجان تعریف می‌کردم چطور از مشهد رسیدیم اینجا و چی شده و کیا ما رو قال گذاشتن و کی دست ما رو گرفت و... که یهو رفیق دستم و گرفت و گفت قاطی کردی؟! اینی که داری براش تند و تند حرف می‌زنی خود امام حسینه... ما رسیدیم به خودش... وَ من ساکت شدم... وَ زل زدم به روبه‌رو... وَ نگاه کردم... نگاه کردم... نگاه کردم... نگاه کردم... نگاه کردم...

تنها مَردِ من و رفیق؛ سلام بر شما❣

سلام بر کبوترهای طبقه دومِ حرمت❣

سلام بر سربازهای سر کوچهٔ «شارع بغداد»❣

سلام بر نونوای شارع علقمی❣

سلام بر ساعتِ هفتِ صبح و بوی داغِ نون‌سبزیِ معطری که تو تنور می‌ذاشت و به من و رفیق بدون صف می‌داد❣

سلام بر خیابون‌های خلوتت ساعت دوازده شب که می‌شد کنار خیابون نشست و گردو شکست و به‌جای شامی که نداشتیم، بخوریم و لذت ببریم و سیر شیم❣

سلام بر آن آوارگیِ شاهانه❣

سلام بر آن بی‌مکانیِ جنّت‌مأوا❣

سلام بر شیدایی‌های شارع السدره...❣

سلام بر بازار امام صادق علیه السلام❣

سلام بر باب‌الکرامه در وانفسای دوریِ لب‌هام از بی‌وقفه بوسیدنش...❣😭