یه کانال‌دار از مخاطباش یه نظرسنجی کرده. از اون‌همه دنبال‌کننده این‌قدر جوابش رو دادن(!) می‌بینید که شاکی هم شده. فکر کردم شاید مخاطباش حقیقی نیستن. رفتم بازدیدهای هر فرسته‌ش رو دیدم. نه بنده‌خدا... همون سی_چهل تایی که خبر مرگ‌شون همه‌جا اضافه می‌شن و گورشون و گم می‌کنن و نمی‌خونن رو به‌عنوان زائد و باطل داره، بقیه‌ای که هستن واقعاً خوندنش. پس چرا هفت نفر جوابش رو دادن؟! ببین من اصلاً به ماهیت کانال و سؤال و موضوع کاری ندارم. هرچی اصلاً! اونی که دنبال‌ش کرده، بالاخره هم‌سو بوده باهاش دیگه! چرا جوابش رو نداده؟! این کانال‌داره، مجبوره مهربون باشه و ریزش نداشته باشه، من اگر بودم و سؤالی می‌پرسیدم یا نظرسنجی‌ای می‌ذاشتم، هفت نفر شرکت می‌کردین، درجا نظرات رو برای همیشه می‌بستم و می‌گفتم خودتون ثابت کردید آدم نیستید و لیاقت احترام ندارید! اون سه ماه رو یادتونه که؟ همین یعنی بی‌تفاوتی! یعنی تو نسبت به کانالی که خودت انتخاب کردی بخونی‌ش(!) خودت واردش شدی(!) خودت توش موندی(!) هیچ حس تعهد و وظیفه‌ای نداری، دیگه نسبت به جامعه‌ت و آدم‌های دنیا و کشورت و آینده و نسل‌های بعد و... هیـــــــــــــچی! من گذری و پی چیزی که می‌گشتم، رسیدم این‌جا. همین شاکی شدن‌ش رو دیدم فقط و یه بررسی کردم، ولی خودم رو ملزم دونستم نسبت به ناراحتی‌ش بی‌تفاوت نباشم! رفتم براش نظر گذاشتم: سلام وقت شما به‌خیر چنان‌چه از کانال‌تون درآمد دارید، مجبور به تحمل انسان‌هایی بیکار و بی‌تفاوت خواهید بود. اما اگر وابستگی ندارید، توصیه می‌کنم حق نظردهی رو ازشون سلب کنید شاید رستگار شدند. شما به بی‌تفاوتی، بی‌تفاوت نباشید!

فائزه؛ تو باتفاوت‌ترین مخاطبِ وقت‌شناسِ مختصر و مفیدِ منی؛ کم‌هزینه و پرفایده. موقع نوشتنِ فرستهٔ قبل، تو در ذهنم بودی. من همون‌قدر که تلاش می‌کنم برابرِ کاستی‌ها منتقد باشم، تلاش دارم برابرِ نعمت‌ها هم متشکر باشم. زیارت عاشورای فردام، در حرم، هدیه به شما❣

پَستیِ نِسوانِ ایران، جمله از بی‌دانشی‌ست مرد یا زن، برتری و رتبت از دانستن است +پروین‌خوانی

از پنجره‌های دلگشای کلاس، آسمان بر تخته‌سفیدم تابیده. بوی عطرِ کول‌واترِ آبی‌ام که هرباره از داخلِ حرمِ حضرتِ آقای امام حسین جان علیه السلام می‌خرم، هوش و حواسِ دخترکانِ سربه‌هوایم را بُرده. روی برگه‌هایشان که خم می‌شوم، سرشان را به مقنعه‌ام نزدیک می‌کنند، چشم‌هایشان را می‌بندند، عمیـــــق نفس می‌کِشند، چند لحظه دَم را درونِ خویش نگه می‌دارند و با ریسه‌های خنده، آزادش می‌کنند و باز همان جمله‌ای که هرساله می‌شنوم را می‌گویند: «خانوم! بوی بهشت می‌دهید!» لبخند می‌زنم و به بهشتِ این عطرها فکر می‌کنم. دخترکان‌م خسته شده‌اند. موبایل‌م را به بولوتوثِ اسپیکر وصل می‌کنم. برای‌شان موسیقی‌ می‌گذارم. موسیقی‌ای که متناسب با ذوق‌شان باشد، اما فکر و هویّت‌شان را اعتلا دهد. برای چنین انتخابی، ناگزیرم از باز کردنِ پوشهٔ «حسرت»! این پوشه در موسیقی‌هایم حاویِ صداهای بااستعداد و توانمندی‌ست که اشعارِ بسیار نغز و بلندمعنایی را با شخیص‌ترین موسیقی و وزن خوانده‌اند و شأن و شخصیتِ شنونده را حرمت نهادند، اما صاحبانِ صدا یا شعر یا موسیقی... شخصیت‌شان... افکارشان... هویّت‌شان... همواره متزلزل، مردّد، سست و لغزنده، وَ گمراه‌شده و گمراه‌کننده بوده... وَ چه بسا بر همین گمراهی نیز از دنیا رفتند و خیلِ غافلانی که باقیات سیئاتِ خود برجا گذاشتند... آه از آن‌همه نعمت و استعدادِ ودیعهٔ الهی که باید در راهِ خالق‌ش صرف می‌شد و حرامِ تأیید و تحسینِ مخلوق شد... وَ حسرت‌برانگیزتر آن‌که نه هر مخلوقی... از پوشهٔ حسرت، حسرت‌ترین موسیقی را در کلاس‌م می‌تابانم... آن‌چه صدا و شعر و موسیقی‌اش بی‌نهایت به پسند و علاقه‌ام نزدیک است، اما در خلوت‌م شنیدن‌ش را پرهیز دارم، مبادا نفْسِ مکدّرِ خواننده، سرِ سوزن ایمانی که به خونِ دل به‌دست آورده و حفظ کرده‌ام... بر باد دهد! پناه بر خالقِ شعر و صدا و موسیقی... اصلاً برای همین نام‌ش حسرت است؛ چون شنیدن‌شان را دوست می‌دارم و دلخواه‌م هستند، اما اطمینان دارم، در شنیدن‌شان پسند و دلخواهِ خالقِ حقیقیِ شعر و صدا و موسیقی نیست! حرام نیستند. «عاقل» که حسرتِ حرام ندارد! حلال‌اند. حلالِ حلال با تمامِ فتواها و استثنائاتِ شرعی. اما «تقوا» در «طهارت‌»شان مردّد است... وَ «هدایت، تنها، مخصوصِ متّقین»! خواننده می‌خوانَد. دخترکانم غرقِ لذّت شده و هم‌خوانی می‌کنند. من تا سرحدِ هق‌هق سر دادن، سرخ شده‌ام... خواننده با نهاااااااااااایتِ صدای خارق‌العاده‌اش، اسمِ «ایران» را به‌تکرار صدا می‌زنَد و قلب‌م از شدتِ عشقِ به وطن در حالِ شرحه شدن است، اما توأمان، لبریزم از خشم... از حسرت... از اندوه... چرا متخصصینی چون او، تعهد ندارند و چرا متعهدینِ مذهبی و انقلابیِ ما، تخصص‌گرا نیستند؟! چرا بهترین و باکیفیت‌ترین آثار، از اینان است که هنرشان متعهد نیست و بی‌کیفیت‌ترین و بدترین آثار از هنرمندانِ متعهدِ بی‌تخصصِ ماست؟! چرا پانزده قسمت، فسق‌وفجور و لهوولعب و حرص و شهوت باید تا آن‌حد باکیفیت و مسحورکننده و همه‌چیز‌تمام ساخته شود و شُکوهِ صیّاد و طهرانی‌مقدم و علی هاشمی حرامِ بی‌هنریِ هنرمندانِ متعهد؟! چرا کتاب‌ها، موسیقی‌ها، مجسمه‌سازی‌ها، تابلوها، پوسترها، تئاترها، سرودها... آه... اوج گرفته... صدایی که من و دخترکان‌م را به جنون کشانده، اوج گرفته... اشکی بر صفحهٔ کاغذی می‌چکد... می‌بیند که می‌بینم... از خجالت سرش را پایین می‌اندازد... مُشتِ دست‌م را که زیرِ میز پنهان کرده بودم، باز می‌کنم... اشکی از من هم، روی میز می‌چکد... یادم آمده وقتی معلمِ فارسی و نگارش و علوم و فنون هستم، گریه نمی‌کنم. نه وقتی لالاییِ «نویسندگی» زمزمه می‌کنم... در کلاسِ نویسندگی اشک ریختن، ناگاه اشک ریختن، بسیار اشک ریختن، به‌ هق‌هق اشک ریختن رَواست! اصلاً در کلاسِ نویسندگی، رقیق شدن، بی‌تاب شدن، هیجان‌زده شدن، بلند شدن، دراز شدن، راه رفتن، پرواز کردن، رقصیدن، گریستن، روی میز پریدن، حتی بی هیچ حرف و کلامی، کوله برداشتن و چادر سر کشیدن و به دویدن از کلاس خارج شدن و هنوز دورنشده، صدای محو گریه شنیدن درحالی‌که برگه‌های خط‌خطی‌ات روی میز مانده و قلم‌ت روی کلمهٔ «تو» از حال رفته... مستحبِّ مؤکّد است. تنها تو... تنها تو... تنها تویی... جانِ منی... آه.

فقط یک ساعت وقت دارم که آزمون نگارشِ فردای یازدهما رو زیباسازی کنم. هفت ساعت روی این آزمون کار کردم تا نشون بدم یه معلمِ تراز انقلاب چه شکلیه. خصوصاً که آزمون مجازی، یعنی نظارت یا حتی مشارکتِ خانواده وَ غیر(!) پس آزمون‌م خودش یه تعلیم و تربیتِ جدیده. فردا بعد از این‌که یازدهم امتحان داد، شاید این‌جا هم بذارم تا ایده‌سازی بشه برای معلّم‌ها. الآن هم می‌خوام خوشگلش کنم❣ یه معلم تراز انقلاب باااااااید باسلیقه، تمیز، جزئی‌نگر و خَلاق باشه☺️ فردا دوستان باید دل‌شاد و سربلند بشن و دشمنان، خشمگین و سرخورده😎✌️🇮🇷