ته ته تهِ تنوع و خلاقیتِ خوراکی، این‌جا شربتِ آلبالویه(!) تو مشّایه در یک ساعت، من پنج مدل شربت می‌خوردم! لذیذترین‌ش موز و انجیر و آب بود تو مخلوط‌کن. بعد از همهٔ اینا، یکی وسطِ جاده، بدون هیچ صف و ازدحامی، یه لیوان می‌داد دست‌م، یه شلنگ می‌گرفت توش، لیوان و برام پر می‌کرد از دلستررررررررررر😍

چون این مثلث تو ایران نیست! مخصوصِ اربعینه. اگر این‌جا هم بود که ظهور می‌شد! این مثلث فقططططططط مخصوص اربعینی‌هاست! فقط خوشبخت‌هایی که اربعین رو «خواستن». فقط.

این‌قدر که تو عِراق عکسِ آقاجان و نمادهای خونخواهی دیدم، تو شهرم نمی‌بینم(!)

اعیونی‌ترین موکب‌ها، بازم مال عِراقی‌هاست😂

من سیزده ساله اربعین لب به کباب‌ترکی نزدم، الآن که می‌تونم بخورم هم صفه، صف! صف(!) کوفت‌تون نشه😭

این‌که تو صفِ نذری بی‌حجاب هست یعنی نونِ امام رضا خوبه، احکامش نه(!)

عکسی که انتخاب کردم روی کوله‌م بزنم برای اربعین❣

باید سفارش بدم چین که صلوات‌شمار ساخته، امربه‌معروف‌شمار هم بسازه😂 آمار داره از دستم در می‌ره😭

اما مشهد تمیزه! تمییییییییز❣ نجف هم دستهٔ گل بود چون پاکبان‌های مشهدی اعزام شده بودن اون‌جا و من وقتی از کنارشون تو نجف عبور می‌کردم و اسم مشهد رو روی لباس‌شون می‌دیدم، بهشون خدا قوت می‌گفتم و ذوق‌م رو نشون می‌دادم که بدونن نجفِ جمعیتِ اربعین رو به اون تمیزی نگه داشتن چقدر تعهد و مسؤولیت‌پذیری می‌خواد که اونا دارن❣ تو سفرم به تهران، قم، شیراز، چابهار، بندرعباس، کرمانشاه، ایلام، خرمشهر، آبادان، گلستان، حتی شهرهای استانِ خودم مثل کلات، نیشابور، ریوش... فقط شهرداریِ مشهده که تمییییییییییزه و شهرم مثلِ دستهٔ گله❣ امشب هم مشهد واقعاً تمیزه و این زائرها هستن که زائر نیستن و زباله می‌ریزن و کوووووووووو تا با این زائرا ما به ظهور برسیم(!)

دارم فکر می‌کنم طبق فرمایش آقا امام جواد علیه السلام، اجرِ زائرِ امام رضاجان بیشتر از زائرِ حضرت آقای امام حسین جان علیهما السلامه.‌ از این طرف، زیارت امام رضاجان سخت‌تره چون واقعاً زائر در مشهد سیر و سیراب نمی‌شه... همون‌طور که فاطمیه تو قم یه چای گیر من نمیومد(!) ایران، در خدمت، مثل عِراق نمی‌شه... نه این‌که نتونه، می‌تونه و ظرفیت هست، منتها ایرانی‌ها ذاتاً خادم نیستن! تفکرِ خدمت ندارن. تفکرِ خدمت یعنی تو دردت رفاهِ زائر باشه. من تو عِراق با ذوق می‌رفتم از دستِ عراقی‌ها نوشابه‌قوطی‌ای بگیرم. می‌دیدم پپسی و کولاست، لب‌ولوچه‌م آویزون می‌شد و می‌ایستادم به تبیین. اونا از نظر فرهنگی شبیه ایران نیستن. این‌که بدونن کولا نشان اسرائیله رو نمی‌دونن. می‌گفتم این نوشابه اسرائیلیه. ما تو جنگ با اوناییم. هر یه بطری از اینا شد تاماهاک و دسته‌گلای میناب رو پرپر کرد. هر یه قوطی شد پاره‌پاره‌تنِ پسرمون ماکان. بندگانِ خدا اول تعجب می‌کردن، بعد که من می‌خواستم راه بیفتم بال‌بال می‌زدن یه نوشابه دیگه پیدا کنن بهم بدن. بال بال رو دارم دقیق می‌نویسم! عِراقی‌ها برای رفع نیاز زائر امام حسین جان علیه السلام، بال بال می‌زنن! چای سامرا یادتونه؟ این بال باله تو ایرانیا نیست... زائرِ آخرِ صفر، خصوصاً پیاده‌های امام رضاجان واقعاً انتخاب کردن این سختی رو تاب بیارن. من خی‌لی خی‌لی حیف‌م میاد با این اجر و با این جایگاه، بدون حجاب... با کاشت... بدون محرم _ نامحرم داره همه‌چی رو به فنا می‌ده... اینا نیت و امور شخصی و فردی نیست که بگیم خدا رحیمه... نه! شکستنِ حرمتِ شعائر الله هست و ریختنِ قبح گناه و مسدود کردنِ بسترِ تربیتی و پرت کردن حواس زائرهای دیگه و اووووووووو کلی مفسدهٔ اجتماعی... اینا گریبان‌گیرِ گناه‌کار می‌شه و هرکه دید و سکوت کرد... تهِ خی‌لی از گیر و گورهای زندگی و نشدن‌ها و نرسیدن‌ها می‌خوره به همین بی‌تفاوتی‌ها... حیف‌م میاد از اجر و فرصتی که طرف داره زحمتش رو می‌کشه، اما نصیبش نمی‌شه... مثلِ نمازِ بدون وضو...