من در فعالیت‌هایی که دارم(معلمی، شب‌کاری، جهادی، فرهنگی و نویسندگی)، با یه جامعهٔ آماری گسترده در ارتباطم. از هر طیفی که فکرش رو بکنید. از خانم دکترها بگیرید تا خانم وکیل‌ها. از خانم استادها بگیرید تا دانشجوها. دانش‌آموز که الی ماشاءاللّه! در همهٔ این‌ها لفّاظ و اطواری فراوانه! ولی مؤدب... نادر! یعنی چی؟ یعنی به لفظ و حرف همه گل و بلبل و جملاتِ سنجیده دارن، ولی در رفتار می‌بینی که اونا همه‌ش‌ اَداست(!) یادتونه نوشته بودم من جلوی پای تک‌تکِ دبیرها که صبح می‌رسن مدرسه بلند می‌شم. استدلال‌م رو هم نوشته بودم. یا یادتونه نوشتم من شاگردهام رو، حتی کلاس ششمی رو، شما خطاب می‌کنم. این ریزه‌کاری‌ها رو با اَدا نمی‌تونی رعایت کنی(!) اینا باید تو وجودت باشه! اَدا و اطوار به جزئیات نمی‌رسه، دروغگو فراموشکاره. بارِ اوّل بلند می‌شی، بارِ دوم یادت می‌ره! باید از کنه مؤدب باشی. سلام که دیگه کمترین حدّ ادبه! پاسخ‌دهیِ من به سلام‌کرده‌ها فرق داره با سلام‌نکرده‌ها! من یه دور پیاماتون رو می‌خونم. کلی نکته برداشت می‌کنم. گاهی به روت میارم، گاهی نه. برخی‌تون می‌گیرین چی شد، برخی‌تون حاشا می‌کنین:) شما ولی خودت رو شرحه‌شرحه کن، من رفتارت رو در ژرف‌ساختِ کلمات و جملات‌ت می‌بینم، نه اَدا و اطوارت :) من با خی‌لی از وبلاگی‌ها به رفاقتِ حقیقی و حضوری رسیدم. یعنی آدمی هستم که از حقیقی شدنِ ارتباطات استقبال می‌کنم، ولی تو این سه سال، چند نفرتون اومدین که در حرم دیداری داشته باشیم و من حتی یک نفر رو هم قبول نکردم! صراحتاً می‌گم چون شما ایتایی‌ها رو افراد مؤدبی ندیدم! وَ منظورم از ادب فقط سلام کردن نیست(!)

وَ خی‌لی از فرهیخته‌هایی که شما خیال می‌کنید مؤدب هستن، فوق‌العاده بی‌ادبن :) استاد پیشقدم، پاش رو می‌ذاشت روی صندلیِ دانشجو و خم می‌شد توی صورتش و مثل لات‌ها صحبت می‌کرد... وَ می‌دونید شد استادِ برترِ بهترین روش‌تدریس به‌خاطر صمیمیت با دانشجو؟! :) من در این ۱۲ سال تدریس، برای سوژه‌های انشا زیاد رفتم روی نیمکت‌ها، اما اون بخشی از کلاس‌های رها و خلاقِ انشانویسیه و همراه با شاگردهام. اما به یاد ندارم حتی یه‌وری روی میزِ دبیر نشسته باشم یا با کوفتن به تخته و میز کلاس‌م رو کنترل کرده باشم(!) این‌ها برای من نمادِ ادب، شخصیت وَ بزرگ‌منشیه وَ باید بدونید دقیقاً در ذهنِ دانش‌آموز هم همین معنا رو داره! شاگردهای من، ادبِ من رو به سرِ دبیرِ زیست زده بودن! من با زبانِ صریح و رکم چه نمادهایی از ادب داشتم؟ یا چرا یازدهمِ تجربی کلاسِ فیزیک رو به هم ریخت و معلم رو بیرون کرد... اما منی که واضح و صریح تحقیرشون کردم رو، تحمل کردن و کوچک‌ترین بی‌ادبی‌ای بهم نکردن؟! ادب! ادب! بسیار بسیار پیچیده است چون باید اطوارهایی که در ذهن‌تون شکل گرفته رو بشکنید و به اصل رجوع کنید! یکی از اصل‌ها در قرآن؟ خبر دادن قبل از مهمانی رفتن! ولی به‌جاش چی شده معیار ادب؟ این‌که برای مهمان سرزده هم سنگِ تموم بذاری(!) در زندگیِ امام خمینی ادب چه شکلیه؟ گفتن هشت بیا جلسه. طرف هشت و پنج دقیقه اومد. امام گفتن برو فردا ساعت هشت بیا! اگر امام خمینی نبود، بهش می‌گفتین تندرو! دافعه‌دار! خشن! :) ولی چون امام خمینیه می‌گین به‌به(!) جاش چی شده ادب؟ این‌که اگر خواستگار به‌جای هشت، ساعتِ نه و نیم اومد هم بپذیریمش(!) جلسه شد نیم ساعت با تأخیر بگیم مدارا و مردم‌داری مهمه... عیبی نداره(!) درواقع من ادب رو نتیجهٔ فرهیختگی و مطالعه نمی‌دونم. احتمالاً سخت و پیچیده شه، ولی می‌نویسم که به‌شخصه ادب رو نتیجهٔ تربیتِ پدر و مادر + دین‌مداری می‌دونم. تأکید دارم که منظورم از دین‌مداری هرگز مذهبی و مذهبی‌ها نیستن! با واژهٔ دین‌مداری، اتفاقاً بسیاری از استادچلاغی‌ها و خانم‌الاغی‌ها هم فوق‌العاده بی‌ادبن! ادب، مقوله‌ای مفهومی، مبنایی و علی‌الاصولیه! کمترین نمودش کلمات و جملاته، اما اصلِ اون رو باید در رفتار و ژرف‌ساخت‌ها و ناخودآگاه‌های افراد پیدا کرد! یادتونه نوشتم من به شاگردهام صمیمیت می‌دم تا ادب‌شون رو محک بزنم؟ :) وَ از آزمونِ هولناکِ صمیمیت، فقط خوب‌ترین و بلاخانوم سربلند بیرون اومدن❣ آفرین که سلام کردن رو یاد گرفتی؛ کمترین حدّ ادب!

می‌خوام ضربه‌ای پیچیده‌تر و عمیق‌تر بهتون بزنم😁: هرچه دین‌مدارتر مؤدب‌تر! تحلیل کنید خوب‌ترین و بلاخانوم رو که از نگاهِ ظاهری، اصـــــــــــــــلاً شبیه اهالیِ دین نیستن رو!😁 اما از مؤدب‌ترین افرادی هستن که توی عمرم دیدم❣ سخت شد... می‌دونم! ولی بهش فکر کنید... لعلُکم تفلحون!

ادب خی‌لی مهم و پیچیده است! برگردید به انتخابِ ۱۶ میلیون!

یکی از آقایونِ بسیجی در اردوی جهادی، هر زمان می‌خواست با ما خانم‌ها حرف بزنه، دستش رو می‌ذاشت روی سینه و هی با سر، تعظیم می‌کرد... در اتوبوسِ برگشت، طوری نشسته بود که دخترهای هم‌ردیف‌ش درخواستِ جابه‌جایی دادن :) یکی از آقایونِ شیکان‌پیکانِ دانشگاهی، وقتِ حرف زدن با خانم‌ها، صاف تو چشماشون نگاه می‌کرد... در اتوبوسِ اردوی دانشجویی، حتی موقعِ خواب، چنان جمع‌وجور و به عذاب خوابیده بود که دخترهای هم‌ردیفش رو فرستادیم عقب، بلکه بنده‌خدا راحت بخوابه! پیچیده‌تر شد. می‌دونم :) ولی ادب، ارزش‌ش رو داره!

از بی‌ادب‌ترین افراد برای من اونایی هستن که کلمات رو ناقص می‌نویسن! ک به‌جای که! ی به‌جای یه! ب به‌جای به! س به‌جای سلام(!) اونی که غلط املایی داره بی‌سواده، بی‌ادب نیست. چه بسا در روستاها که من بی‌سوادهای مؤدبی دیدم که دورشون بگردم❣ اما اونی که برای زبان مادریش ارزش قائل نیست، قطعاً یه بی‌شعورِ بی‌ادبه! می‌خواد استاد دانشگاه باشه یا امام‌جماعتِ مسجد!

ادب آدم رو ولایت‌پذیر می‌کنه. ادب آدم رو علی‌الاصول نگه می‌داره.

عبّاس اگر به میدانِ کربلا میومد شاید ورق برمی‌گشت... اما علی‌الاصول نظرِ امام چیزِ دیگه‌ای بود: عبّاس پهلوانِ علی به‌جای شمشیر زدن بره و آب بیاره. همین؟ عبّاس گفت چَشم؟! نه! عبّاس لب‌های امام بسته نشده بود مَشک‌به‌دست راهیِ علقمه بود! عبّاسِ ادب! + علیهم السلام.

می‌بینین؟ بحث یه سلام کردن نیست! بحث می‌رسه و می‌رسونه به ولایت! گفتم پیچیده است :) وَ گفتم اونی نیست که تو ذهن شماست :)

برای من مصداقِ ادب می‌دونین کیه؟ قرآن‌به‌دستِ میدانِ اسلحه‌به‌دست‌ها...

رفتم از کتابخونه‌م براتون کتاب جای خالی عبّاس رو بردارم عکس بگیرم بگم کتاب مفید و متفاوتیه، دیدم نیست! کتابم نیست! بله! جزو خساراتیه که بی‌شعورهای غیرمسؤول به کتابخونه‌م زدن و بُردن و برنگردوندن یا خراب برگردوندن که نمی‌پذیرم. یادمه به‌قدری توی اون کتاب حاشیه نوشته بودم و نکته و یادداشت و برجسته‌سازی داشت که می‌شد ازش جزوه استخراج کرد... کتابِ نازنین‌م به فنا رفته... چون امروز از امام خمینی جانم صحبت شد، گفتم از یه صفحه‌ای براتون فیلم بگیرم دلتون شاد شه😂: