رفیق بهم گفت فردا تولدِ امام خامنه‌ایِ جوان‌مون هست. من و دیدید، اهل تولد و تبریک و تسلیت‌های همگانی و بازنشری‌های بدون مرجعِ(!) کانال‌دارها نیستم، اما خواستم بگم من فردا کیک می‌پزم، همون دستور ساده‌ای که بلدم. تزئینش می‌کنم. بُرش می‌دم و می‌برم برای همون همسایه و آشنایی که اتفاقاً ضدانقلابه و دهنش از دست تجمعاتِ ما ساییده. با ذوق و با بهترین سلیقه می‌برم و حتماً هم مناسبت رو می‌گم. یا می‌گیره یا نمی‌گیره. گرفتنش مهم نیست. می‌خوام عقیده‌م رو فریاد بزنم! می‌خوام تو چشم و چال‌شون کنم که ببین! ما براشون تولد هم می‌گیریم! ما داریم به عشقش نفس می‌کشیم و سبکِ زندگی‌مون رو با حکمِ جهادِ ایشون تغییر دادیم. با لج و طعنه نمی‌برم ها! دقیقاً می‌خوام ذوق و عشقم رو ببینن و اتفاقاً از ذوق و عشقم بیشتر ساییده شن. مطمئنم همین یه کار ساده و کوچولو دنیا و آخرتم رو آباد می‌کنه. شکلات هم می‌خرم می‌برم تو مترو پخش می‌کنم. دقیقاً همون‌جایی که هممممممه‌مدل عقیده‌ای هستن. دقیقاً هم جار می‌زنم تولد امام خامنه‌ای جوانه، کام‌تون رو شیرین کنید. هر فحشی دادن، هر طعنه‌ای شنیدم هم فقط همین رو خواهم گفت که حق با شماست، حالا بفرمایید شیرینی تولدِ آقاجان‌مون رو میل کنید😂😍 من فردا امون نخواهم داد به دنیا؛ دوست رو شاد خواهم کرد دشمن رو عاصی. خدا می‌دونه اگر ثروتمند بودم جعبه شیرینی می‌گرفتم می‌رفتم بانک و درمانگاه و صف نونوایی و هرجایی که شلوغه و ازدحام. من علی‌الاصول فردا رو مصداقِ مبرهنِ امر به معروفِ ولایت می‌دونم. حتی اگر جیبم بذاره، کادو می‌گیرم برای بچه‌های کوچولو. اونا رو هم با همین عنوان هدیه می‌دم: بفرمایید عزیزم؛ این هدیهٔ تولد امام خامنه‌ایِ جوان‌مون هست که امروز تولدشونه و خووووووووش به‌حال ما😍😍😍

سلام دوست داشتید زمانِ هجوم به خونهٔ آقا امیرالمؤمنین علیه‌السلام باشید و ایشون رو یاری و تأیید کنید؟ دوست داشتید غربتِ امام حسن علیه‌السلام با حضور شما بشه لشکری از قدرت؟ برای عاشورای امام حسین علیه‌السلام یا لیتنا کنّا معک سر می‌دید؟ وَ آیا دوست دارید یاور امام زمان علیه‌السلام باشید؟ امامِ زمانه‌تون رو دریابید! از شما فقط دو خواسته داشتن: حفظ وحدت حفظ خیابان. بلاگرها که هیچی، حتی اگر تموووووووومِ آخوندهای مملکت شب نرفتن تجمع، شما بچسب به امامِ زمانه‌ت! برای من این مبحث خی‌لی بدیهیه... نمی‌دونم چرا برای شما نیست... بلاگر که خنده‌داره... از عاشورا قاری و حافظِ قرآن جا موند... جانباز و خانوادهٔ شهید جا موند... استاد و مورخ جا موند... اهل صوم و صلاة جا موند... جهادگر و عابد و عارف و زاهد جا موند... دوست‌دار و محبّ اهل بیت علیهم‌السلام جا موند... کسی که شب پای سجاده‌ش برای امام حسین علیه‌السلام دعای سلامتی کرد جا موند... کسی که بر مزار امامِ قبلی (امام حسن علیه‌السلام) بیتوته کرد و اشک ریخت و گریبان چاک داد جا موند... فقط ۷۲ نفر از خیابانِ کربلا جا نموندن!

سلام هر باطلی که از زندگی حذف می‌شه، اگر حقی جاش نذاریم، سردرگم و پریشان می‌مونیم و باز برمی‌گردیم به همون باطل. مثل ترک سیگاره که جاش تخمه و آجیل می‌دن دست سیگاری. به‌جای اون پنج کانالی که حذف کردی: قرآن بخون با ترجمه و به‌مرور تفسیر. نهج‌البلاغه بخون خردخرد و آهسته، مهم نیست چقدر طول بکشه. صحیفهٔ سجادیه بخون. کتاب‌های شهید مطهری رو بخون، مهم نیست از کدوم شروع کنی. وَ وصیت‌نامهٔ شهدا رو بخون؛ خصوصاً دفاع مقدس.

احتمالاً جدیدی، چون تو این سه سال شده پیام بیهوده داشته باشم، اما بیشترِ مخاطب‌هام به زبان مادری‌شون احترام می‌ذارن و «واقعاً و حقیقتاً» اهل ولایتن.

پس بِدان این اصل را ای اصل‌جو هرکه را دَردست، او بُرده‌ست بو هر که او بیدارتر پُردَردتر هر که او آگاه‌تر رخ‌ زردتر...

سلام ۱. چون قصد ندارم از شما کسب درآمد داشته باشم. ۲. چون خوب‌ترین حرف‌ها رو شهید مطهری زده، نه من. ۳. چون دغدغهٔ مخاطب برام مهمه؛ اگر حرف خوبی باشه و مخاطب، دغدغه‌مند، نشر می‌ده و گستردگی فراهم می‌کنه. ۴. چون فقط دوست دارم به ۳۱۳ نفر برسید و هر روز اون عدد رو نگاه کنم و لبخند بزنم و آرزوهام و تو ذهن‌م بچینم و... آه... مابقیِ ارقام برام مهم نیست. ۵. چون به‌فکر رشدِ خودمون هستم؛ خودم وَ هرکه اینجاست. تعداد مهم نیست، مهم اینه قبل و بعد از کانالِ سربه‌راه چه فرقی کردیم. ۶. چون تعدادِ بالای مخاطب، یعنی آخرتِ سخت‌تر...

سلام همهٔ پیام‌ها رو پاسخ دادم. ناشناس رو بررسی کنید. قرار بود فرسته هم بنویسم که انگشتام در پاسخ‌گویی به ناشناس کف‌ کردن و مو در آوردن و دیگه جون ندارم😮‍💨 باشه بعد.

تا برسم میدون فردوسی، یه فرستهٔ #معلمی براتون دارم که قابل تعمیم به سایر ساحت‌های زندگی هم هست: ۱. هر سال خودتون رو به‌روزرسانی نکنید (Update)، بلکه از خودتون مدل جدیدی ارائه بدید (Upgrade). این باعث رشدِ شخصیتی‌تون، هم‌زمان اعتبارِ شغلی‌تون و سطح دانش‌آموزان‌تون می‌شه. در علم، در دانش، در آموزش، در پرورش، در روش‌تدریس، در پوشش، در کوچک‌ترین چیزها... حتی عاداتِ روزمره‌تون. مثلاً اگر پارسال معلمی بودید که نمازش اول وقته، امسال دائم‌الوضو هم باشید. همین‌قدر جزئی. ۲. این سطحِ ارتقایافته از خودتون رو مکتوب کنید. بنویسید. کلی هم ننویسید. مثلاً ننویسید امسال می‌خوام معلمِ بهتری باشم. خب تو چی بهتر باشی؟ بنویسید امسال می‌خوام علاوه بر تمرینِ کتاب، ماهی یه تمرین هم از المپیاد ادبیات (متناسب با درس خودم می‌گم) کار کنم. امسال دائم‌الوضو خواهم بود. صد تا شماره هم از خودتون نخواید؛ پیام‌رسان‌ها رو دیدید هر بار که ارتقا پیدا می‌کنن چند مورد تغییر و اصلاح داشتن؟ شما هم همون تعدادِ معقول رو روش کار کنید. هدف‌تون کیفی نباشه، کمّی و قابل شمارش باشه. مثل خدا که نمی‌گه هرکی سلام کنه کار خوبی کرده، می‌گه هرکی سلام کنه ۶۹ تا ثواب بهش می‌دم. همین‌قدر دقیق. ۳۴ تا اللّه اکبر. ۳۳ تا الحمدللّه. ۳۳ تا سبحان اللّه. ۳. چطوری ارتقای سطح بدین؟ پیام‌رسان‌ها چطوری ارتقا می‌دن؟ کاربر موقع استفاده خلأها (باگ‌ها) رو متوجه می‌شه، اطلاع می‌ده، اونا درست می‌کنن.‌ سطح پارسال‌تون رو بررسی کنید. خلأهایی که به گوش‌تون خورده یا خودتون متوجه شدید رو بررسی کنید. روی همونا کار کنید. مثلاً شاگرداتون سر کلاس شما خواب‌شون می‌گرفت. پیدا کنید چرا؟ وَ رفعش کنید. بررسی سطح قبلی‌تون. ۴. می‌تونید به شاگردهاتون پیام بدید و ازشون بخواید براتون بنویسن یا پیام‌آوا بگیرن و به این سؤالات پاسخ بدن: سر کلاس شما چه حالی داشتن؟ چه تصویری از شما در ذهن‌شون مونده؟ چه ایراداتی در شما و کلاس‌داری‌تون می‌بینن؟ اگر جای شما بودن چه کار می‌کردن؟ دقت کنید فقط از شاگردایی که بهشون محبت دارید نپرسید :) از همه. اونی که دوست‌تون نداره، اونی که خصوصیه، اونی که مؤسسه است، اونی که هنرجویه، اونی که درس‌خونه، اونی که تنبله، اونی که دوست‌تون داره، اونی که از شما بدش میاد، همه. تستی هم نپرسید. بذارید صحبت کنه. حتی اگر هم رو ببینید و گفت‌وگو کنید بهتر هم هست. مگر پذیرش‌ش رو نداشته باشید که مجازی بهتره. ۵. سعی کنید هر کلاس‌تون رو به‌صورت کلاسی بشناسید. علاوه بر فرد به فرد که باید اشراف داشته باشید، کل کلاس رو دریابید. الگوی کلی داشته باشید. من در مدارس دیدم معلما می‌گن ما نهم دو رو دوست نداریم چون ستایش توشه. هشتم یک رو دوست نداریم چون وفا توشه. خب بقیهٔ کلاس چی؟ برسید به این نقطه که نهم دو، به‌صورت کلی کلاس بامرام و معرفتیه. هشتم یک کلاس ترسو و مطیعیه. این الگوی کلی اگر دست‌تون بیاد، برنده‌ شمایید! روش تدریس کلاس نهم دو می‌شه با منگنهٔ مرام و معرفت. بچه‌هاااااا! بابا من تو دفتر پشت‌تون دراومدم... گیس گرو گذاشتم... شما با این نمره‌های پایین من و سرشکسته کردید... می‌خونن :) هشتم یکی‌ها! چنان‌چه این نمره در آزمون بعدی تکرار شه با مدیریت هماهنگ می‌کنم از اردوی دسته‌جمعی محروم شید. می‌خونن :) ۶. می‌دونید رمز موفقیتِ یه معلم که خوب با کلاس ارتباط گرفته چیه؟ با حالِ خوب وارد کلاس می‌شه :) من اولِ مهر پارسال از یه شبِ خونین رفتم مدرسه... این‌جا فرسته‌ش هست... اما همون روز اول... با همون قیافهٔ پف‌کردهٔ نزار و حمام‌نکرده، شدم معلمی که مورد توجه قرار گرفته و حرفش همه‌جا هست... معلمی که بره کلاس و بگه جنگه، گرونیه، مردم بی‌اعصابن، دیگه ما روی اعصاب هم نریم، باخته :) کل کلاس رو تا آخر سال باخته :) اون معلمی برنده است که وقتی وارد کلاس می‌شه بچه‌ها بگن این خانم از بهشت اومده :) انگار نه انگار دنیا رو طوفان برداشته :) حالش خوبه، کارش سر جاشه و داره با تموم قوا وظیفه‌ش رو انجام می‌ده. بهترین خاطرهٔ عمرتون چیه؟ قبل از کلاس یاد اون باشید :) وَ به این فکر کنید که شاید این آخرین جلسه‌تون باشه... بله! حتی جلسهٔ اول! ۷. قاطعِ مهربان باشید! قاطع یعنی نقد کنید اما برای رشد شاگردتون. مهربان یعنی راه جبران براش بذارید و اصلاح. نه این‌که بگید فدای سرت(!) نگاه بالا به پایین داشته باشید اما برای رشد. حضرت عبّاس علیه السلام تو ذهن‌ همه یه باابهّتِ مهربونه. مثل ایشون. حاج‌قاسم تو ذهن همه یه خفنِ ترسناکِ مهربونه. مثل ایشون. آقاجانِ شهید... همه بهش دلگرم بودن و همه هم ازش حساب می‌بردیم... مثل ایشون. مهم نیست بقیه درک کنن یا نه؛ قرارِ شما با خودتون رشد شاگردتون باشه.

۸. وقتی اتفاقی افتاد؛ چه فردی، چه کلاسی، دنبال مقصر نباشید. بگردید دنبال مسؤول! من ده دقه جلسه بودم تو سر و کلهٔ هم زدید؟ خانوم تقصیر محبوبه بود! هیس! برام مهم نیست تقصیر کیه! کی بلند می‌شه این شرایط رو درست کنه؟ کی راه حل می‌ده این دعوا بخوابه؟ کی بلده آشتی راه بندازه؟ ∆ تلفن‌هاتون رو نذارید برای توی اتوبوس. واقعاً آزاردهنده است. واقعاً عصبی‌کننده است. در حد یکی_دو‌ دقیقه ضرورت حله، اما این‌که کل اتوبوس برای این‌که سرتون گرم باشه با تلفن حرف بزنید برای بقیه آلودگی صوتیه. خصوصاً اگر محتوا سخیف باشه و یه دختر آویزون یه پسر(!) برگردم پشت سریم رو بزنم یا بهش بگم آویزون تو براش دستمال توالتی. خودش و تمیز کرد جات سطل آشغاله. پسرای هرزه هم می‌رن دخترای خوب رو می‌گیرن. چون قراره مادر بچه‌شون شه و حافظ زندگی‌شون که از شما خیابونی‌ها برنمیاد(!) این آداب اجتماعی رو هم به لطایف‌الحیل به شاگردا یاد بدید، ننه باباها نمی‌دونم سرشون کجا گرمه(!) #معلمی

دوستام مهمونم کرده بودن برام کره‌کباب بگیرن. منم خی‌لی کدبانو، صبح آش دوغ درست کردم و براشون آوردم. همون‌طور که وااااااااقعاً می‌نویسم پنکیکِ آخرم فاجعه بود، واااااااااقعاً هم می‌نویسم اولین آش دوغ‌م مثل آش دوغِ مادربزرگی بود که جمعه‌ها ظهر آش دوغ می‌ذاره و بچه‌هاش و دورش جمع می‌کنه؛ همون‌قدر جاافتاده و خوش‌طعم😍 نذر سلامتی امام خامنه‌ای هم پختم. گفتم امروز رو به آتیش می‌کشونم😂 قبلِ تجمع هم اومدیم طرقبه رو به آتیش بکشونیم😂 پرچمایی که به ماشین زدیم یه‌ور، منم دیدم لخت زیاد داره، چادرم و گذاشتم روی پیشونی‌م😂 محجبهٔ محجبه😂 از عمد هم وقتی از کنار لختا عبور می‌کنیم سرعت رو کم می‌کنیم ما رو ببینن😂 یه بادی به کله‌م خورد، گفتم به کلهٔ شما هم بخوره. انگار پابه‌پای من پشت لپ‌تاپ بودین😁 الآنم داریم می‌ریم تجمع یه‌جاااااایی که اصلاً باید به آتیش کشیده شه😂

نی‌نی که تازه به دنیا اومده رو دیدین؟ صورتش پوسته‌پوسته است. اون‌قدر که دست می‌زنی می‌ریزه و نگاش می‌کنی می‌گی ای بابا به صورت بچه کرم بزنین! الآن صورتم اون‌طوری شده! پوسته‌پوسته! وَ خشک! شیک‌ترین لباس‌ها رو هم بپوشم، صورتِ پوسته‌پوسته‌م شلخته نشونم می‌ده و کثیف! در این‌که هوای پاییزی در راهه و منم پوست‌م خشک، شکی نیست، اما دلیلش اینه که رفیق رفته برای خودش ضد آفتاب بگیره، برای منم گرفته. چون ضد آفتاب‌مون یکیه و همیشه همون مدل همیشگی، روی جعبه رو نخونده... منم نخوندم! جعبه رو‌ انداختمش دور... امروز از ضدآفتاب‌م زدم و موقع زدن دیدم بو می‌ده... نه بوی بد ها! بو! بوی کرم! با این‌که ضدآفتاب من و رفیق بی‌رنگ و بی‌بو هست که آرایشی و زینتی نشه و فقط محافظ سلامت پوست باشه. این ولی بوی خاصی داشت. فکر کردم انقضاش گذشته. گفتم رسیدم به بچه‌ها به رفیق می‌گم جعبه‌ش و ببینه. وقتی راه افتادم رفیق تماس گرفت که از ضدآفتابِ تازه‌ت زدی؟ گفتم آره و اتفاقاً این‌طوره. رفیق جان با خنده و ریسه فرمودن اشتباهی گرفتم... به‌جای پوست خشک که مرطوب‌کننده داشت، مخصوص پوست چرب گرفتم که دیگه مرطوب‌کننده نداره و پوست رو خشک می‌کنه! سلااااام کَلپِسه! بعدم غش‌غش خندید... می‌تونم کرمی که باز کردم و استفاده رو پس بدم؟ خیر! می‌تونم بدمش به یکی با پوست چرب و یکی دیگه برای خودم بخرم؟ خیر! می‌تونم استفاده کنم و فاتحهٔ پوستم رو بخونم؟ خیر ولی قیمتش مجبورم می‌کنه این کار رو بکنم! می‌تونم استفاده نکنم و بی‌ضدآفتاب این‌همه بیرون بودن‌م رو بگذرونم؟ خیر! فقط می‌تونم فردا با سیم‌ظرفشویی و رندهٔ سیر، بیفتم به جونِ صورت رفیق و حسابی از خجالتش درآم تا حداقل دلم خنک شه😮‍💨