‌این دوتا بچه🤏🏻🎀

پدربزرگ همیشه میگفت دلتنگی درده. اما درد رو میشه با دارو تسکین داد. هرچند این دارو، برای هر کس متفاوته. مثل بیمارایی که دارو هاشون از بیمار قبلی عجیب و غریب تره. پدربزرگ منم دردشو تسکین میداد، با دخترش، با نوه هاش. پدربزرگم دلتنگی های زیادی تو زندگیش داشت. اون دلتنگ مادرش بود، دلتنگ بچه هاش که ازدواج میکردن و میرفتن سر خونه زندگی، دلتنگ نوه هاش که دونه به دونه میرفتن مدرسه. گاهی میتونست دلتنگی هاش رو تسکین بده، مثلا وقتی یاد مادرش می‌افتاد، من رو صدا میزد. میگفت تو هم اسم مامانمی، ننهٔ منی. یا یسری موقع ها چای میخورد. باور کنید، چای خوردن براش معجزه بود. البته که یه دیزی مشتی هم خوب حالش رو جا می‌آورد. ولی گاهی، نمی‌تونست دارویی برای دردش پیدا کنه. برای همین، میشست یه گوشه، به دیوار خیره میشد، نوحه میخوند برای دل داغ دیدهٔ زینب. تا اون موقع، دلیل دردای پدربزرگم رو نمی‌فهمیدم. تا این که، به حرفای پسرخالهٔ کلاه قرمزی رسیدم. خاک گرفت، پس نداد. گفتن خاک سرده، مهر مرده از دل آدم میره بیرون، ولی، از دل من نرفت. الان منم باید دردمو تسکین بدم. میشینم یه گوشه، به دیوار خیره میشم، بالشتمو بغل میکنم، میزنم زیر گریه. یا یسری موقع ها هم بلند میشم، دور تا دور اتاقم راه میرم، با آهنگام همخوانی میکنم: «اما افسوس، تورو خواستن، دیگه دیره.. دیگه دیره..» - میکائیل بیانکی "رِن"

به من قول داده که همین روزها آسیب رساندن به خودش را ترک کند، فقط نمیدانم چه را چند ماه است که این "همین روزها" نمی آید

هراسان از سالنی که جشن تولد ویلیام در ان بود بیرون زدم و سرگردان در خیابان ها دویدم. ناگهان به خودم امدم و دیدم در جایی هستم که همه چیز از همانجا شروع شد. اشک از چشمانم بی مهابا باریدن گرفت. چه غلطی کرده‌ام من؟ از کی این حس نفرت نسبت به عشق ان دو در من جولان داد؟ شیشه سم نیمه پر، هنوز در بین دستانم سرگردان بود. نگاه‌ام افتاد به همان مکان، همانجایی که هم ازش متنفر بودم و هم دوستش داشتم؛ همانجایی که داستانی تمام شد و داستانی از نو شروع شد. روی زانوهایم افتادم و نگاهم به دختر بچه ای که خیلی برایم اشنا بود افتاد. دخترکی 6 ساله که مثل همیشه روی برف ها، از سرمای استخوان سوز، در خود جمع شده بود. نامش اگنس بود، منفور ترین دختر یتیم خانهِ دیوید. دخترکی مظلوم که توسط هم سن و سالانش اذیت میشد، مسئولان یتیم خانه کتکش میزدند و گاهی مثل امشب تنبیه میشد و مجبور بود بیرون یتیم خانه در هوای سرد بخوابد. دخترک درحالی که میلرزید و گریه میکرد، دو بچه دیگر را دید که درحال بازی باهم بودند؛ پدر و مادرشان مثل چشمانشان از انها مراقبت میکردند. ایا این عدالت بود؟ عدالت بود که آنها خانواده داشته باشند ولی اگنس نه؟ عدالت بود که انها در جایی گرم و نرم بخوابند ولی اگنس در هوای سرد و روی برف ها؟ اشک از چشمان دخترک سرازیر شد و با حسرت به ان خانواده های خوشبخت نگاه کرد. ان دو بچه برف بازی کنان به این سمت میامدند. اگنس با بدنی لرزان از سرما، بلند شد و نشست. ان دو بچه که الیزابت و ویلیام کوچک بودند با دیدن اگنس، با ناراحتی خانواده هایشان را صدا زدند. وقتی کاترین، مادر الیزابت، اگنس کوچولوی مظلوم و سرمازده را دید؛ سریع اورا در اغوش گرفت و ژاکت خودش را دورش پیچاند. از ان شب به بعد اگنس هم مثل الیزابت دخترک کاترین و خواهر کوچولوی الیزابت شد. ویلیام و الیزابت و اگنس باهم بزرگ شدند. ویلیام عاشق الیزابت شد و الیزابت هم عاشق او و اگنس ماند و عشق پنهانش به ویلیام. بعد از مردن ناگهانی الیزابت در شانزده سالگی‌اش، تلاش زیادی کرد تا در قلب ویلیام جایی برای خود باز کند اما ویلیام دیوانه الیزابتش بود. اگنس را جنون گرفت و در تولد 23 سالگی‌ ویلیام در نوشیدنی اش سم ریخت. آری او این اشتباه را کرد و حال پشیمانی فایده ای ندارد. اگنس شیشه حاوی سم را روی برف گذاشت و بلند شد و ادمک برفی ای ساخت تا اگنس کوچولو تنها نباشد، تا دلش خانواده ای نخواهد. بعد از انکه کارش تمام شد، سم را برداشت و تا اخر نوشید و مثل اگنس شش ساله در خود جمع شد و جلوی ادمک برفی دراز کشید. شاید باید همان موقع میمرد، شاید نباید با الیزابت و مادرخوانده اش و ویلیام اشنا میشد، شاید نباید به ویلیام سم میداد. اما دیگر برای شاید ها دیر شده بود. اشک از چشمش چکید و برای اخرین بار به ادمک برفی لبخندی و زد چشمانش را بست. #هیناتا

٭

https://eitaa.com/satsojen/8332 چقدر قشنگ بود... راستی سلام- #امیلی ~~~ ممنونم امیلی سلام چطوری ؟ ناپدید شده بودی کم کم داشتم کمپین برای پیدا کردن راه مینداختم

امیدوار بودم با بزرگ شدن، برخی روابطم درست بشن. نشد. زمان و امید، باهم در صلح نیستن. انگار هیچوقت نبودن... بعد از عبور از کودکی، بعضی افراد برام عوض شدن. فکر می‌کردم اگه یکم دیگه بزرگ بشم، همه‌چی حل می‌شه. نشد. حتی بعضی‌هاشون بدتر هم شدن... آره می‌دونم. این چیزی نیست که درموردش خودم رو مقصر بدونم. اما دلیل هم نمی‌شه که بابتش غصه نخورم. توی نوجوونیم، داشتم از خودم، در برابر کسانی که قرار بود پشتوانه‌ی من باشن، محافظت می‌کردم. و این چیزی بود که منو درونگرا کرد. خسته کرد. از آدما متنفر کرد. اینکه هیچ‌کس نمی‌فهمید، اهمیت نمی‌داد، یا حداقل نمی‌خواست که بفهمه یا اهمیت بده برای من عذاب بود. توی اون سن، عذاب من این بود که هیچ‌کس حتی متوجه نشد که من چرا تغییر کردم. فقط بهم گفتن تو عوض شدی! هیچ‌کس براش مهم نیست که دیگران چرا رنج می‌کشن... _سکوت

ره عشق داد زدم دیگران نشنیدند وانگهی ترسیدم نکند عیبی هست در درونم اکنون که کسی درد مرا درک نکند نکند بیمارند؟ همه ی آن دگران و فقط سالمِ این دشت منم؟ ازدیاد نکند ها در پریشانیِ ذهنم گم شد و من ناگه شدم تنها در این دشتِ مه آلود که از عدم پر بود #ava

https://eitaa.com/satsojen/8409 زنده ام تو چطوری اره مدت حالم خوب نبود غیب شدم #امیلی ~~~ بد نیستم . الان بهتری ؟