🔻چانه‌زنی با خدا ✍چانه‌زنی امیرالمؤمنین(ع) با خدا معرکه است. دعاهایش هیچ شباهتی به دعاهای رسمی و اداری و کلیشه‌ای ما در آخر مجالس ندارد. هیچ هم اصرار ندارد آخر جملاتش با «بفرما» تمام شود. در دعاهایش گویی اصرار دارد تا قِران آخر رحمت و مغفرت و لطف خدا را از چنگش دربیاورد؛ «أَنْ تُوَفِّرَ حَظِّي مِنْ كُلِّ خَيْرٍ أَنْزَلْتَه‌» جوری دعا می‌کند انگار قرار نیست فردا و پس فردایی در کار باشد. مثل طفلی که هر چه بخواهد همین الآن می‌خواهد و طاقت صبوری ندارد، پای بی‌صبری بر زمین می‌کوبد که: همین الآن! « أَنْ تَهَبَ لِي فِي هَذِهِ اللَّيْلَةِ وَ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ كُلَّ جُرْمٍ أَجْرَمْتُهُ». تذلل و فروتنی علی(ع) در برابر خدایش یک طرف، ناز و طلب‌کاری و زیادخواهی و سیری‌ناپذیری‌اش در خانه‌ی خدا یک طرف. و فقط خودِ خدا می‌داند که چقدر دوست داشت خدا این چانه‌زنی علی(ع) را با خودش. 🔸پای مناجات شعبانیه‌ی امیرالمؤمنین(ع) که بنشینی، در کنار حس گنه‌کاری‌ات حس پرروگری‌ات هم گل می‌کند. می‌شوی بنده‌ی گنه‌کارِ پرروی خدا. گنه‌کار پررویی که راست‌راست در چشم خدا زل می‌زند و می‌گوید: «خدای من اگر بخواهی بازخواستم کنی که چرا جنایت کردی، آن وقت من هم بازخواستت می‌کنم که چرا نبخشیدی؟! اگر بگویی: چرا گناه کردی؟ من هم خواهم گفت: خب تو چرا نیامرزیدی؟»؛ «إِلَهِي إِنْ أَخَذْتَنِي بِجُرْمِي أَخَذْتُكَ بِعَفْوِكَ وَ إِنْ أَخَذْتَنِي بِذُنُوبِي أَخَذْتُكَ بِمَغْفِرَتِك‌.» یعنی گیرم من خوب بندگی نکردم، تو چرا خوب خدایی نکردی؟! یا می‌گوید: «خدایا! اگر مرا محروم کردی، پس چه کسی روزی‌ام دهد، اگر تحویلم نگیری پس چه کسی هوایم را داشته باشد؛ إِلَهِي إِنْ حَرَمْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَرْزُقُنِي وَ إِنْ خَذَلْتَنِي فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُنِي‌» حالا مگر قرار است حتما تحویلت بگیرند که سر این که چه کسی این کار را بکند چانه‌ می‌زنی، بنده‌ی خدا؟! همین است که هست، به وقت مناجات شعبانیه قرار نیست بنده کوتاه بیاید. 🔹دوست دارم یک گنده‌لات خوش‌مرامی جلسه‌ی مناجات شعبانیه بگیرد و او برایمان بخواند مناجات را. حتما شنیدن دارد مناجات‌خوانی‌اش؛ مخصوصا وقتی از علی(ع) الهام بگیرد و زبان بریزد برای اوستاکریمش. می‌خواهم مرام‌گذاشتن‌های علی(ع) برای خدا را از زبان یک لات بشنوم؛ آن‌جایی که می‌گوید: «اگر به جهنمم بیندازی، به دوزخیان خواهم گفت دوستت دارم!» انگار می‌خواهد شرمنده کند خدا را! انگار دارد خدا را در روی‌دربایستی قرار می‌دهد! انگار غیر مستقیم دارد می‌گوید: خدایا اگر نبخشی مرا حرفی نیست، ولی برای تو بد می‌شود و آبرویت در جهنم به خطر می‌رود، چون من که نمی‌توانم دوستت نداشته باشم یا این محبت را کتمان کنم. آن وقت جهنمی‌ها آیا نخواهند گفت: این چه خدایی است که بنده‌اش دوستش دارد و او می‌سوزاندش؟! 🔸مناجات شعبانیه خوراک جوان‌های بی‌کله‌ی بی‌منطق زبان‌نفهمی است که قاعده و منطق و ضابطه و مقررات سرشان نمی‌شود. بیایند ببینند چقدر این مناجات با فازشان هم‌آهنگ است؛ «خدایا می‌دانم خیلی خیلی کم از تو اطاعت کردم، اما در عوض خیلی خیلی زیاد از تو توقع دارم؛ إِلَهِي إِنْ كَانَ قَدْ صَغُرَ فِي جَنْبِ طَاعَتِكَ عَمَلِي فَقَدْ كَبُرَ فِي جَنْبِ رَجَائِكَ أَمَلِي‌!» خب این چه ربطی به آن دارد؟! هر که جای خدا بود می‌گفت: «بنده‌ی خدا! گناه کردی، یک قورت و نیمت هم هنوز باقی است؟!». ولی خداست دیگر؛ خوشش می‌آید بنده‌اش این چنین پرادعا با او صحبت کند و از مهربانی و کرم و لطفش بُل بگیرد. 🔹با مناجات شعبانیه، حاضرجوابی علی(ع) را تماشا کن و لذت ببر. فقط همین را نگفت که: خدایا هر چه بگویی برایت جواب دارم! وگرنه هر چه خدا امکان داشت بگوید، جلوجلو علی(ع) گفت و جواب داد و توپ را در زمین خدا انداخت. سرسوزنی هم از خودش و اطاعت و عبادات کم‌نظیرش مایه نگذاشت؛ همه را به لطف و کرم و مهربانی خدا حواله داد و خودش را کنار کشید. جواب‌هایی داد که ما هم می‌توانیم به خدا بدهیم. «خدایا اگر من سزاوار لطف تو نیستم، خب در عوض تو که سزاوار لطف به من هستی [پس این به آن در]!» 🔸مناجات امیرالمؤمنین(ع) را که تماشا کنی، به یک چانه‌زنی می‌ماند. چانه‌زنی‌ای که در آن بنده‌ی عزیز دل خدا، یاد گرفته چطور خدا را قانع کند و ازش امتیاز بگیرد؛ خدایا مگر مهربان نیستی؟! مگر بخشنده نیستی؟! مگر آمرزنده نیستی؟! مگر خوب نیستی؟! خب پس بفرما؛ در و تخته جور است و همه چیز سر جایش است! چیزی از تو نمی‌خواهم چز این که خدایی‌ات را بکنی! باز ببین احیانا گناهی از قلم نینداختی که نبخشیده‌ باشی؟! خدا هم بدش نمی‌آید. مهربان است و عاشق بنده‌ی زیاده‌خواه! #یادداشت روزنامه‌ی رسالت | سید مقدام حیدری

یادداشت مناجات با خدا در روزنامه‌ی رسالت

. 🔸خودش را برای «صفر» آماده کرده بود🔸 🔹آیت الله حائری شیرازی🔹 وقتی کسی که در ولایت الهی ذوب نشده، زمامدار می‌شود. مشکل پیدا می‌شود. شما می‌پرسید مگر این رهبر ما ذوب در ولایت الهی شده است؟ من می‌گویم بله! من #شهادت_می‌دهم! یک ماه قبل از رحلت امام (ره) برای کاری به دفتر ایشان رفتم. گفتم دوره ریاست جمهوری شما دارد تمام می‌شود، شما بعد از آن چکار می‌کنید؟ گفتند: «حوزه! می‌روم قم و آخوندی می‌کنم. بعد مثل‌اینکه چیزی یادش آمده باشد گفت: البته مگر اینکه امام نهی‌ام کنند. من بعد از ریاست جمهوری اگر امام به من بگویند برو مسئول عقیدتی سیاسی ژاندارمری یکی از روستاهای سیستان و بلوچستان بشو؛ #تردید_نمی‌کنم»! فکرش را کنید! رئیس‌جمهور آماده باشد که اگر به او بگویند عقیدتی سیاسی ژاندارمری یک روستای سیستان بلوچستان بشو، برود. می‌دانید روستاهای سیستان و بلوچستان چقدر خطرناک است برای کسی که قبلاً رئیس جمهور بوده؟ اما می‌گوید برای رفتن «تردید نمی‌کنم»! خود را برای «صفر» آماده می‌کند؛ برای «هیچ». می‌رود برای #صفر_شدن و ناگهان سر از #رهبری در می‌آورد! تمام مسائل خلقت همین است. کسی که تردید در صفر شدن نکند، تردید در «فنا» نکند، «باقی» می‌ماند. راه بقاء، فناست! راضی بودن در برابر امر امام(ره) به معنای «ذلت باطنی» است، و «ذلت باطنی» مهارکنندهٔ «عزت ظاهری» است. وقتی «ذلت باطنی» اینگونه است، «عزت ظاهری» برای انسان خطرناک نیست. عزت رهبری به اندازه‌ای است که مردم او را در موقع نماز دعا می‌کنند. این عزت ظاهریِ بالا، ذلت باطنی به اندازهٔ خودش می‌خواهد که بتواند آن را مهار کند و الّا تعادلش بر هم می‌خورد. #ذلت_باطنی و احساس مسئولیت رهبری بالا بوده و به همین دلیل برای رهبری انتخاب شد. هشت سال ریاست جمهوری رهبری از نوع #شش_هزار_سال_عبادت_ابلیس بود و قبول امر امام برای رفتن به سیستان و بلوچستان به عنوان نماینده ولی فقیه در ژاندارمری، از نوع #سجده_بر_آدم. این رهبر، ذوب است؛ #ذوب_در_ولایت_الله است که اینطوری به سر خودش می‌آورد و آن طرفش را دیگر نگاه نمی‌کند. شما دو تا درس لمعه بگیر، بعد بیا دو تا درس معالم بگیر، بعد بیا درس جامع‌المقدمات (اولین درس حوزوی) بگیر. ببین در وجودت چه رذالتی پیش می‌آید؟! اما ایشان می‌گوید مسئولیت عقیدتی سیاسی ژاندارمری، آن هم در یکی از روستاها، آن هم در سیستان و بلوچستان را حاضرم قبول کنم و تردید هم نمی‌کنم! این، همان نگه داشتنِ #آتش_در_دست است. این انسان وقتی که زمامدار می‌شود، ماشین نظام می‌شود؛ ماشینِ ترمزدار؛ لا یأخذه فی الله لومه لائم: ملامت رویش اثر نمی‌گذارد. ✅ اگر بدنبال حکمت‌های ناب هستید، هم‌اکنون عضو کانال #رسمی آیت الله حائری شیرازی شوید: eitaa.com/joinchat/454361092C75c4b499d3

🔻رضا کیانیان گفته پنج‌تا دست‌آورد یا پیش‌رفت جمهوری اسلامی رو بگو، همین الآن پست‌شون کنم. پس این کلیپ رو حتما پست کنه. @sayedmeqdam

🔻نسخه‌های غلط‌اندازِ خدا ✍نسخه‌های خدا برای به‌بود زندگی و خوش‌بختی‌مان در دنیا، از جنس همان نسخه‌ای است که به مادر موسی داد. فرمود: بچه‌ات را در آب انداز اگر نگرانشی! هر چه این نسخه را آدم ورانداز می‌کند، بیش‌تر به راه‌کار سربه‌نیست کردنِ موسی می‌ماند تا حفظ و نجاتش. این، سبکِ کار خداست. دین خدا هم به همین سبکِ غلط‌انداز تنظیم شده است. 🔸هم احکامِ تقوای فردی چنین می‌نمایند که انسان را دست کم در دنیا به مهلکه می‌اندازند، هم الزامات و قید و بندهای تقوای اجتماعی جوری است که چشم انسان آب نمی‌خورد جامعه بتواند با این حرف‌ها اداره شود و خیری ببیند. از این رو، از اول تاریخ تا کنون، انسان برای این که خوش‌بخت‌تر باشد و آسوده‌تر زندگی کند، یا دست از دین کشید و انبیا را تکذیب کرد، یا به دین حداقلی بسنده کرد و هر جا نیاز بود، از چنگ دین در رفت که حظی چند از لذت ببرد و از رنج‌هایش کمی بکاهد. این را در تاریخ تمدنِ گناه و عصیان باید نوشت که داستان گناه بسیاری از بنی‌آدم از این قرار بود. 🔹انسان، هزاران سال در نکبت و شقاوت و تنگ‌نا زندگی کرد و بارها برای حفظ موساهایش کوشید و تلاشش به سرانجام نرسید. اما توی کَتَش نرفت و جگر نکرد که موسی را به رود بسپارد. بناچار نکبت دید و محنت کشید و هر چه کوشید خود را از چاله برهاند، در چاه افتاد. تاریخ تمدن بشر، تاریخ آزمون و خطاهای احمقانه و ابلهانه‌ی او برای حفظ موسای خویش است؛ بی آن که بخواهد به خدا اعتماد کند و مدتی دست از موسی بشوید. ولایت انبیا را نپذیرفت که نکند زیادی سخت بگیرند و اوقاتش را کمی تلخ کنند. خواست بدون ولایت انبیا، به تنهایی خودش را اداره کند تا بدون سخت‌گیری‌ها و تلخ‌کامی‌های انبیا زندگی شیرینی برای خود ردیف کند. شد همین که می‌بینی؛ تاریخی تاریک و سیاه، پر از کشتار‌ و ستم و پستی و پلشتی. 🔸امروز، هم‌چنان ما ملت و دولت، در مراحلِ راقی و ان‌شاءالله واپسینِ آزمون و خطای حفظ موسی، بدون نسخه‌ی خدائیم. نمره‌ی ولایت‌مداری و اعتماد به خدای ملت شریف ما بالاست، اما هنوز جای کار دارد. هنوز راه‌نمایی و خط‌دهی ره‌بر را کنار می‌گذاریم و به بهانه‌های گوناگون و عناوین مختلف، با آمریکا مذاکره می‌کنیم؛ بل‌که امنیت‌مان تَرَک برندارد و اقتصادمان نفسی تازه کند. در انتخابات‌ها بیش‌تر سراغ کسانی رفته‌ایم که از مذاکره دم زدند و قول دادند بدون مقاومت و جهاد، کار را دربیاورند. خب نتیجه؟! جنگ از بیرونِ مرزها به درون کشیده شد. فاصله‌ی بین فتنه‌ها کم و کم‌تر شد. هزینه‌های جانی و مالی بیش‌تر شد و کام ما مردم تلخ‌تر. 🔹حرف‌های اقتصادِ اسلامی و نسخه‌ی بروزش یعنی اقتصاد مقاومتی را مدیران ما به کناری نهاده‌اند. شاید چون غیر کاربردی و نامعقول پنداشته‌اند. در عوض چسبیده‌اند به نسخه‌های لیبرالیسم آمریکایی تا بل‌که از حرف‌های آدام اسمیت، فردریش هایک و میلتون فریدمن برکت به سفره‌ی شیعیان علی بن ابی‌طالب(ع) ببارد! 🔸از قانون حجاب و این روزها از حرمت تبرّج کوتاه آمده‌ایم تا لابد راحت‌تر و بی‌چالش‌تر و خوش‌بخت‌تر زندگی کنیم. خب نمی‌شود. و روز‌به‌روز می‌بینید که بیش‌تر نمی‌شود. نسخه همان است؛ موسی را به رود بینداز و منتظر بازگشتش باش. 🔹حضرت امیرالمؤمنین(ع) فرمود: هر گاه مردم برای آباد کردن دنیای‌شان، بی‌خیالِ بخشی از دین‌شان شدند، درد و بلای بدتری دامن‌شان را گرفت؛ «لَا يَتْرُكُ النَّاسُ شَيْئاً مِنْ أَمْرِ دِينِهِمْ لِاسْتِصْلَاحِ دُنْيَاهُمْ إِلَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مَا هُوَ أَضَرُّ مِنْه‌» [نهج البلاغه خ106] راه دفع بسیاری از رنج‌ها و نابسامانی‌ها پذیرش خطر و رنج نسخه‌های هر چند غلط‌اندازِ خداست. چندی پیش حضرت آقا فرمود: «ما فصل مُشبعی را حرکت کرده‌ایم؛ این سربالایی، این شیب تند را عبور کرده‌ایم، به قلّه‌ها نزدیک شده‌ایم.» این سخن آقا نویدبخش این است که ان شاء الله ما ملت و دولت به واپسین مراحل کنار نهادن نسخه‌های خدا، و آزمون و خطاهای تلخ و پرعبرت نزدیک شده‌ایم. ان شاء الله دیر نخواهد بود آن روزی که هیچ نامزدی نتواند با وعده‌های آزادی گناه، از ما مردم رأی بگیرد. 🔸دوران پس از ظهور امام زمان(عج) دوران آبادانی، فراوانی، نعمت، آسایش و امنیت است. در آن زمان، مردم پس از دورانی تلخ و طولانی از کنار گذاشتن نسخه‌های خدا و اعتماد به حرف‌های فریبنده‌ی طاغوت، یک‌باره از هر چه طاغوتی و غیر خدایی است، متنفر می‌شوند و سبک زندگی و راه‌کارهای خدا را می‌پذیرند. و آن‌گاه زمین، پس از هزاران سال ویرانی، آباد خواهد شد. #یادداشت روزنامه‌ی رسالت | سید مقدام حیدری

مورد داشتیم کسی این یادداشت رو خونده و حظ برده. اتفاق نادریه ولی به هر حال ممکنه ۱% برای شما هم اتفاق بیفته.

این پدیده هم به ندرت دیده شده که یه نفر پس از خوندن یادداشت، از درصد عالی بودنش تعجب کرده. ولی احتمال این که هم‌چین حسی برای شما هم پیش بیاد خیلی بعیده.

این که من این پیام‌ها رو نمی‌ذارم نه به این خاطره که نیست؛ به این خاطره که خیلی کم و نادره😅

نوش جون هر عزیزی که خوند و لذت برد. و عذر می‌خوام از هر کی خوند و لذت نبرد. والا☺️