من دیگه حتی از گفتن ناراحتیام میترسم. چون بعدش بیشتر ناراحتم میکنن

زندگی هم سالانم را بینم،غصه ام می گیرد... حسرت میخورم! همه دارند به طریقی روزگار می گذرانند، درس میخوانند،کار میکنند،کتاب میخوانند، دوستانی دارند که در کف دستانشان آرام می گیرند، و حتی با غم های عمیقشان،ادامه می دهند... اما من چطور؟ من فقط توانستم زنده بمانم، از سال گذشته تا به حال فقط زنده مانده ام،بی هیچ دستاوردی؛ در باتلاقی عمیق دست و پا زده ام... فقط زنده مانده ام، بی آنکه ذره ای پیش تر بروم! فقط هوا را هدر داده ام، بی آنکه فایده ای برای خودم یا جهان داشته باشم! گویی روحم را بی مراسم تدفین،به خاک سپرده ام و حالا، جنازه ای از من، مدتهاست در اتاقم نفس می کشد...

عهد کردم که ازین پس ندهم دل به خیال که مرا جان به لب امد ز خیالات محال

کسی که همیشه کوتاه میاد آخرش یه روز بلند میشه میره .

با نازک‌ترین و پوسیده‌ترین نخ ممکن به زندگی وصلم .

شب، همه‌مان همینیم! تنها، غمگین، رنجیده و بی‌پناه اما شبیه به هم؛ هرچند جنس اندوه و طاقتمان فرق می‌کند. ‌

این پیامُ فور بزنید چنلتون داخل ‹تمشک› ‹Moon› عضوباشید منم مشتی ازتون حمایت میکنم تا جذب بگیرید🌞؛؛