ببینید اسم این علم Neuroscience هست که اگه میخواید بخونیدش باید بگم توی ایران فایده ای نداره😃 حالا بگذریم..چیزی که جالبه اینه که کوچیک ترین کاری که مطالعه روی مغز میکنه اینه که به انسان قدرت کنترل و تصمیم گیری در زندگیش میده..کارای بزرگتری در سطح جهانی داره اتفاق میوفته تا بتونیم بیماری هایی مثل صرع، اتیسم یا آلزایمر رو نه حتی کم، بلکه از بین ببریم! تازه یچیز جالب میدونستید؟ مغز تنها حدود دو درصد وزن بدن رو شامل میشه، اما نزدیک به بیست درصد انرژی کل بدن رو مصرف می‌کنه..اگه یذره فیزیک بلد باشیم میدونیم که مغز چقدر داره برامون زحمت میکشه😔😂

میدونم شاید مسخره بنظر بیاد اما حتی فکر اینکه یچیزی توی جمجه ی ما داره ازمون محافظت میکنه خیلی خیلی خیلی با ارزشه برای من..شمارو نمیدونم😂 شاید باورتون نشه ولی وقتی شما زل زدید به منوی رستوران و فکر می‌کنید پپرونی بخورید یا سبزیجات مغز شما داره عملیات خیلی پیچیده ای انجام میده(گشنم شد). درواقع بحث یه "چی دلم میخواد نیست" اینا همش ساختار پیچیده ی این موجود کوچولوعه که انرژی میسوزونه..

آخجون کلاس پروفسور هارپره

وای چه خفن...و چقدر بد که اینجا نداریمش

من دهن خودمو مورد عنایت قرار دادم با خوندن راجبش ولی در کل ۳ تا عامل اصلی توی مغز خیلی حیاتین: اولیش قشر پیش پیشانی: اینطوری بهتون بگم که مدیر اجراییه..بخش کنترل احساسات، منطق و مسئول برنامه ریزی. دومی آمیگدالا: مرکز احساسات مخصوصا ترس و پاداش و هیجان..برای همینه که احتمالا مشاور تحصیلی یا خیلیا از ترفند پاداش و اینجور چیزا با شما حرف می‌زنن چون مغز همونقدر که مهمه یمقدار خنگم هست و میشه گولش زد! سومی هم دوپامین که فکر کنم همه میشناسیم: این ماده باعث می‌شه مغز از چیزهایی که حس خوب می‌دن لذت ببره.. مثلا وقتی یه تصمیم باعث پاداش بشه، دوپامین ترشح می‌شه و مغز اون تصمیم رو بار بعد تکرار می‌کنه..که این خیلی برای انجام کاری مثل درس خوندن کمک کنندس.

داریمش ولی چون جنبه ی تحقیقی داره از نظر درآمدی یا چمیدونم اینجور چیزا توی ایران محبوبیت کمی داره و قبولیش هم سخته. مثل فیزیولوژی میمونه دقیقا.

خیلی جالبه که بدونید بر اساس اتفاقات کودکی هر فرد..توی آدمای مختلف عملکرد اینا متفاوته..آدمای با احساس و عاطفی، آمیگدالا قوی تری دارن ولی کسایی که منطقی تر تصمیم گیری میکنن قشر پیش پیشانیشون فعال تره.. تازه یچیزی هست که هرچقدر شما بیشتر با چیزایی مثل افسردگی و غم سر و کله بزنید، قشر پیش پیشانی فعالیتشو خیلی کم و تقریبا از بین میبره.. اهمیتش بنظرم بیشتر از چیزیه که فکرشو بکنید

بنظرم دونستن اینکه چرا اینارو می‌خونیم.. درک بهتری از مطالب میده. درواقع نوروساینس کمک می‌کنه بفهمیم: چرا بعضی آدما تصمیم‌های احساسی‌تر می‌گیرن و بعضیا منطقی‌تر؟ چطور می‌تونیم اختلال تصمیم‌گیری در کسانی که دچار اضطراب یا افسردگی هستن رو بهتر درمان کنیم؟ چطور مغز موقع اعتیاد، عشق یا رقابت تصمیم می‌گیره؟

شاید بپرسید تو زندگی روزمره چه کمکی می‌کنه؟ یک اینکه خودشناسی: وقتی بفهمی مغزت چطور تصمیم می‌گیره، می‌تونی جلوی تصمیم‌های لحظه‌ای یا احساسی رو بهتر بگیری.. دو بهبود تمرکز و عملکردش: نوروساینس کاربرد زیادی تو تمرین‌های ذهن‌آگاهی و مدیریت استرس داره. مثلا یاد می‌گیری چطور مغزت رو از حالت واکنش سریع به حالت تصمیم آگاهانه ببری..امتحانش کنید جدی..خیلی مبحث گسترده ایه پس خودتون برید دنبالش واقعا. سه که خیلی مهمه بنظرم روابط انسانی: فهم نوروساینس کمک می‌کنه بدونی چرا در ارتباط با دیگران یا حتی عشق، مغز چطور پاداش و خطر رو محاسبه می‌کنه؟ این یکی به خود من خیلی کمک کرده😂

دو تا بحث توی نوروساینس همیشه آدمارو جذب خودش میکنه: این علم توی روابط انسانی و موفقیت شخصی. شاید باورتون نشه، ولی خیلی از رفتارهایی که تو روابطمون داریم.. از اون حس اولیه‌ی عشق و علاقه گرفته تا بحث‌های الکی یا گرم گرفتن با یه دوست قدیمی.. ریشه تو فعالیت‌های شیمیایی و الکتریکی مغزمون داره. برای همینه که من همیشه میگم یچیز علمی وجود داره که حتی خود احساس رو منطقی میکنه و این..تسکین دهندست خب..نیست؟😂 بقول خانم دارابی...(همون دیالوگ)

بذارید از اکسی‌توسین براتون بگم: این هورمون به "هورمون عشق" یا "هورمون بغل" معروفه. وقتی کسی رو بغل می‌کنیم، بهش اعتماد می‌کنیم، یا حتی یه کار خوب براش انجام می‌دیم، مغز اکسی‌توسین ترشح می‌کنه. این باعث می‌شه حس نزدیکی، اعتماد و آرامش بیشتری داشته باشیم. :) (قبول دارید مغز خیلی چیز نازیه؟) حسادت و رقابت: این احساسات پیچیده هم با نواحی خاصی از مغز، مثل آمیگدالا و قشر پیش‌پیشانی (برای پردازش موقعیت و مقایسه) در ارتباطه. وقتی حس می‌کنیم کسی چیزی رو که داریم (یا می‌خوایم داشته باشیم) از ما می‌گیره، اینا فعال می‌شن و ممکنه واکنش‌های دفاعی یا پرخاشگرانه نشون بدیم. اعتماد و بی‌اعتمادی: همونطور که اکسی‌توسین باعث اعتماد می‌شه، هورمون‌های دیگه‌ای مثل کورتیزول (هورمون استرس) می‌تونن باعث بی‌اعتمادی بشن. وقتی در موقعیتی هستیم که حس می‌کنیم در خطر هستیم یا کسی بهمون آسیب می‌زنه، مغز کورتیزول ترشح می‌کنه که باعث می‌شه نتونیم راحت به طرف مقابل اعتماد کنیم.