✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "با تمام وجود"، نوشته‌ی عارف قندی‌پور، در شماره‌ی ۱۱۵ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه ‌ 🟥 @Sdjdm_ir

✉️ وقتی وارد دنیای مجازی می‌شویم چه چیزی تغییر می‌کند؟ انسان‌ها هزاران سال است که با گفتار و نوشتار ارتباط برقرار می‌کنند و در این مدت، قواعدی طبیعی برای ارتباط شکل گرفته است. اما ارتباط آنلاین پدیده‌ای نسبتاً جدید است و هنوز به بلوغ کامل نرسیده. مشکل اصلی گفت‌وگوی آنلاین این است که نشانه‌های مهمی مثل لحن صدا، حالت چهره و زبان بدن حذف می‌شوند. در نتیجه، پیام‌ها معمولاً سریع، بدون فکر و بدون دقت کافی ارسال می‌شوند و احتمال سوءبرداشت بالا می‌رود. با این حال، ارتباط آنلاین ماندنی است؛ پس باید آگاهانه‌تر با آن رفتار کنیم. چند اصل ساده می‌تواند کیفیت گفت‌وگو را به‌طور چشمگیری بهتر کند: *ادب را جدی بگیریم:* حتی استفاده از کلماتی مثل «لطفاً» و «ممنونم» می‌تواند تنش را کاهش دهد. *از کنایه و شوخی مبهم پرهیز کنیم:* چون لحن در متن منتقل نمی‌شود و ممکن است اشتباه برداشت شود. *احساسات مثبت را بیشتر بیان کنیم:* قدردانی، احترام، احوال‌پرسی، عذرخواهی و حتی کمی تردید در بیان نظر، ارتباط را انسانی‌تر می‌کند. *از انتقاد در جمع خودداری کنیم:* انتقاد عمومی معمولاً نتیجه‌ی معکوس دارد و فضای منفی ایجاد می‌کند. در نهایت، همان اصول ساده‌ای که در دنیای واقعی یاد گرفته‌ایم، در فضای مجازی هم کاربرد دارند—فقط باید آگاهانه‌تر و با دقت بیشتری از آن‌ها استفاده کنیم. 📚 برگرفته از کتاب *ابرتعامل‌گرها* اثر چارلز دوهیگ #روانشناسی 🟨 @Sdjdm_ir

📮 انگار همه نه به اختیار، که به اجبار، منتظر اجازه برای مردن‌ایم. همه‌ی آدم‌ها، چه آن‌ها که کشورگشایی‌های‌شان را کرده بودند و چه آن‌ها که توی زمین حریف باخته بودند، منتظر بودند مرگ بهشان اجازه بدهد *از این‌جا بخوانید:* ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @Sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "پوسته‌ی نازکِ امید و انتظار برای مردن"، نوشته‌ی نیلوفر عیدی، در شماره‌ی ۱۱۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @Sdjdm_ir

📮 بین انتظارکشیدن و انتظارداشتن، گسل بزرگی قرار دارد که ما در ناخودآگاه‌مان در آن معلق و شناوریم و همین تعلیق، وضعیت ما را نسبت به انتظار تغییر می‌دهد. این‌که گاهی تصمیم می‌گیریم سختیِ انتظار را به جان بخریم و تا مدت‌ها آن را دوره و مرور کنیم یا در طرف مقابل گاهی حتی چند لحظه منتظرماندن را برنمی‌تابیم؛ به همین برمی‌گردد که در تعلیقِ بالا، به کدام سمت دره بیشتر نزدیک باشیم. *از این‌جا بخوانید:* ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @Sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "این‌جا زمان انتقام می‌گیرد"، نوشته‌ی مهدی نعیمیان‌راد، در شماره‌ی ۱۱۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @Sdjdm_ir

📮من از بی‌معنا‌بودن هراسانم و در هرجایی تلاش می‌کنم به بی‌معنی‌ترین اتفاقات، رنگی از معنا ببخشم. تلاش می‌کنم که یاد بگیرم چطور با آدم‌های غریبه سر صحبت را باز کنم و کشندگی انتظار را به حداقل برسانم. بعضی‌وقت‌ها اما نمی‌شود که این منتظر‌بودنِ کسل‌کننده و حوصله‌سربر را رنگی و جالب طی کرد. بعضی‌وقت‌ها، قرار است زجرکش شوی و هیچ‌چیزی و هیچ‌کسی را در آن احوالاتت دخیل نمی‌کنی که حس انتظارت همان‌طور پالوده و بی‌آلایش برایت باقی بماند. *از این‌جا بخوانید:* ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @Sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "انتظار و سیاه‌چاله‌ی زمان"، نوشته‌ی شکیبا صاحب، در شماره‌ی ۱۱۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @Sdjdm_ir

✉️ پژوهش‌های روان‌شناس «کلود استیل» نشان داد که کلیشه‌ها و پیش‌داوری‌های اجتماعی می‌توانند به طور مستقیم بر عملکرد افراد تأثیر بگذارند. او متوجه شد دانشجویان سیاه‌پوست و همچنین زنان در ریاضیات، با وجود توانایی و آمادگی مشابه با دیگران، در آزمون‌های زمان‌دار عملکرد ضعیف‌تری دارند. بررسی‌ها نشان داد دلیل این موضوع «کمبود توانایی» نیست، بلکه اضطرابی است که از آگاهی نسبت به کلیشه‌های منفی درباره گروه اجتماعی‌شان ایجاد می‌شود. استیل این پدیده را «تهدید کلیشه» نامید؛ حالتی که در آن فرد از ترس تأیید شدن یک کلیشه منفی درباره گروهش دچار استرس می‌شود و همین اضطراب بخشی از انرژی ذهنی او را مصرف کرده و عملکردش را کاهش می‌دهد. آزمایش‌ها نشان دادند وقتی شرایط آزمون طوری توضیح داده شود که این کلیشه‌ها کم‌رنگ شوند، عملکرد افراد نیز بهبود پیدا می‌کند. کلیشه‌ها نه‌تنها در محیط‌های آموزشی بلکه در روابط اجتماعی و حرفه‌ای نیز اثر می‌گذارند. برای مثال برخی پزشکان ممکن است تحت تأثیر کلیشه «پزشک همه‌چیزدان است» دچار نوعی برتری‌جویی شوند و در مقابل بیماران احساس همدلی کمتری داشته باشند. راه مقابله با این وضعیت، یادآوری «هویت‌های چندگانه» انسان است. هر فرد فقط یک نقش یا برچسب اجتماعی ندارد؛ ما هم‌زمان می‌توانیم والد، دوست، متخصص، همکار یا شهروند باشیم. توجه به این ابعاد مختلف و یافتن نقاط مشترک با دیگران باعث می‌شود کلیشه‌ها کم‌رنگ‌تر شوند، همدلی افزایش یابد و گفت‌وگوهای سازنده‌تری شکل بگیرد. به بیان ساده، وقتی خود و دیگران را فراتر از برچسب‌های محدود ببینیم و بر هویت‌های مشترک تمرکز کنیم، می‌توانیم اثر مخرب تعصبات و پیش‌داوری‌ها را کاهش دهیم. 📚 برگرفته از کتاب *ابرتعامل‌گرها* اثر چارلز دوهیگ #روانشناسی 🟨 @Sdjdm_ir

📮 دوهزاری ما که دیگر نوجوان شده بودیم کج بود ولی حتماً مامانا و پدرجون فهمیده بودند که احتمالاً برگشتنی در کار نیست و برای همین هم همیشه دنبال ما جوان‌ها بودند تا یادشان دهیم چطور با موبایل‌های هوشمندی که انحصاراً برای تماس تصویری خریده بودند؛ کار کنند. در حالت عادی، مردمان دهه‌ی بیست شمسی میانه‌ای با تلفن هوشمند ندارند ولی برای مامانا تلفن هوشمند فقط یک شیء ده‌سانتی‌متری نبود. تلفن، جشن‌تولد، اولین دیدار نوه در بیمارستان، دندان در‌آوردن نوه، عروسی آخرین دختر، تولد نوه‌های جدید و هزار هزار اتفاق دیگر بود. *از این‌جا بخوانید:* ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @Sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "ممنون آقای اسیو جابز"، نوشته‌ی امیرحسین حسن‌پور، در شماره‌ی ۱۱۴ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @Sdjdm_ir

📮 تنها کاری که لازم است انجام دهی این است که هیچ‌کاری نکنی. باید به‌جای تلاشی فعالانه، منفعلانه به انتظار بنشینی. به‌قول بوکوفسکی: «فقط کافی‌ست که منتظر شوی و اگر اتفاقی نیفتاد بیشتر منتظر شوی. درست مثل یک میخ روی دیوار. صبر می‌کنی تا خودش به سمت تو بیاید.» *از این‌جا بخوانید:* ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @Sdjdm_ir