📝 از متن تا تحلیل 📝 ✻ هشتمین جلسه از طرح «اینجا چراغی روشن است» که به بررسی کتاب «ایران، جامعه کوتاه‌مدت» اثر همایون کاتوزیان اختصاص داشت، روز ۲۱ خردادماه ۱۴۰۵ با حضور علاقه‌مندان به مباحث تاریخ، جامعه‌شناسی و مطالعات ایران برگزار شد. 🌪 در این نشست، شرکت‌کنندگان ضمن آشنایی با ایده‌ی محوری نویسنده درباره‌ی «جامعه کوتاه‌مدت» و نسبت آن با تجربه‌ی تاریخی ایران، به گفت‌وگو درباره‌ی زمینه‌های شکل‌گیری این مفهوم، پیامدهای آن در ساختار سیاسی و اجتماعی کشور، و نیز ارتباطش با مسئله‌ی ثبات، توسعه و نهادسازی پرداختند. 🖋 در ادامه، بخش‌هایی از کتاب به‌صورت جمعی مرور شد و با طرح پرسش‌های باز، فرصتی برای مشارکت فعال حاضران فراهم آمد تا دیدگاه‌ها، نقدها و برداشت‌های خود را در فضایی صمیمی و گفتگومحور مطرح کنند. این شیوه‌ی تعامل، علاوه بر افزایش پویایی جلسه، به پیوند دادن مباحث نظری کتاب با تجربه‌ها و دغدغه‌های روز دانشجویان نیز کمک کرد. 🖇 این نشست رضایت ۹۴ درصدی شرکت‌کنندگان را به خود اختصاص داد. 🟨 @sdjdm_ir

📮 در فرصتی که به دانش‌آموزانم برای نوشتن دادم خودم هم وسوسه شدم تا دست به قلم ببرم و بنویسم. بیت را دوباره با خودم خواندم؛ روبه‌روشدن اختیار با جبر، موضوعی که ذهن بشر همیشه با آن درگیر بوده است. با کمی کنکاش بین کتاب‌های خوانده شده در حافظه‌ام، به کتاب مرشد و مارگاریتا رسیدم. بولگاکف نویسنده هوشمند و ریزبین روسی از همان ابتدا شخصیت‌های داستان را در موقعیت انتخاب قرار می‌دهد. داستان از میانه گفت‌وگوی دو شخصیت ادبی که یک طرف مدیر بهترین محفل ادبی روسیه و طرف دیگر شاعر جوان که شعری درباره مسیح سروده، آغاز می‌شود. در همین فاصله شخصی با ظاهری عجیب وارد بحث آن دو شده و اظهاراتی نامتعارف درباره مسیح و چگونگی مصلوب‌شدن ایشان بیان می‌کند و آن دو تن و خوانندگان را با خود به اورشلیم در ۲۰۰۰ سال قبل می‌برد و در دادگاهی که پیلاتس برای مسیح، که در کتاب یسوعا نام دارد، برپا کرده می‌نشاند و ما از شاهدان اجرای حکم اعدام برای مسیح هستیم. روایتی که با انجیل متفاوت است. از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "مرشد و مارگاریت؛ روایتی از اخلاق، جبر و آزادی"، نوشته‌ی مرضیه حقی، در شماره‌ی ۱۲۳ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه] 🟥 @sdjdm_ir

✻ این‌روزها چه کتابی بخونیم خوبه؟ ✉️| باغ وحش شیشه‌ای خاطرات مثل شیشه‌اند؛ شفاف، درخشان، اما به‌شدت شکننده. این، داستان خانواده‌ی وینگفیلد است؛ خانواده‌ای که در گوشه‌ای از یک آپارتمان فقیرنشین، سعی می‌کنند با رویاهایشان زنده بمانند. ماجرا را از زبان تام می‌شنویم؛ پسر خانواده که هم راوی قصه است و هم خودش گرفتار آرزوی فرار. مادر خانواده، آماندا، در گذشته‌ای دور زندگی می‌کند و هنوز دل از خاطرات جوانی‌اش نکنده است. اما قلب این داستان، لوراست؛ دختری جوان که به‌خاطر یک نقص جسمی ساده، خودش را از دنیای بیرون کنار کشیده است. او آن‌قدر تنهاست که برای خودش جهانی ساخته؛ دنیایی از مجسمه‌های شیشه‌ای حیوانات که با آن‌ها حرف می‌زند. شیشه‌هایی که درست مثل قلب خودش، با یک تلنگر کوچک ممکن است بشکنند. حالا آماندا می‌خواهد برای نجات لورا، غریبه‌ای را به خانه بیاورد؛ جیم اوکانر، دوست تام. به نظر شما درِ این خانه به روی یک زندگی تازه باز می‌شود، یا قرار است فقط تماشاگر شکستن دوباره‌ی این دنیای شیشه‌ای باشیم؟ «باغ‌وحش شیشه‌ای»، اثر کلاسیک و بی‌نظیر تنسی ویلیامز، نمایشنامه‌ای کوتاه اما عمیق است که مستقیم به قلب احساسات انسان می‌زند. اگر دنبال کتابی هستید که بعد از تمام شدنش تا ساعت‌ها ذهن شما را درگیر کند، این همان کتاب است. #معرفی_کتاب #باغ_وحش_شیشه‌ای 🟨 @sdjdm_ir

🪔 این‌جا چراغی روشن است 🪔 ✻ باشگاه کتاب‌خوانی هفتگی؛ گفت‌وگو در دنیای کتاب ‌ کتاب نهمین‌جلسه: روح پراگ | اثر ایوان کلیما ♦️ تسهیل‌گر: مهدی نعیمیان‌راد | مدیر اجرایی سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان 🗓 زمان برگزاری: پنج‌شنبه، ۲۸ خردادماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۶ 📍مکان: میدان آزادی، کتابفروشی جهاد دانشگاهی جهت عضویت در گروه و ثبت نام به آی‌دی زیر در پیام‌رسان بله، پیام دهید: 🆔 @mehraneh_mahdinia ظرفیت محدود❗️ 🟨 @Sdjdm_ir

معرفی کتاب‌های باشگاه کتاب‌خوانی هفتگی | نهمین جلسه: روح پراگ 🌉 - تا حالا شده فکر کنید یک شهر چطور می‌تونه سال‌ها زیر فشارِ دیکتاتوری، جنگ و شکست، باز هم «خودش» باقی بمونه؟ پراگ، شهرِ ایوان کلیما، دقیقاً همین‌طوره. شهری که همیشه انگار یک چیزی تویِ قلبش داشته که هیچ قدرتی نتونسته اون رو تسخیر کنه. کلیما توی کتاب «روح پراگ» خیلی قشنگ ما رو با خودش به کوچه‌پس‌کوچه‌های پراگ می‌بره. اون از پراگی میگه که تویِ دوران خفقان، با «طنز» به جنگِ پوچیِ قدرت رفته. جالبه، نه؟ اینکه مردمش به جایِ خشمِ بی‌حاصل، با زیبایی و حافظه، در برابرِ فراموشی ایستادن. اما نکته‌ی طلایی کتاب، جاییه که کلیما از دوران آزادی حرف می‌زنه. اون با خودش فکر می‌کنه که خب، حالا که دیکتاتوری رفته، آیا پراگ باز هم می‌تونه زنده بمونه؟ یا قراره زیرِ زباله‌هایِ مصرف‌گرایی، بی‌تفاوتی و بی‌معنایی دفن بشه؟ این سوال، خیلی تکون‌دهنده‌ست. اینکه آزادی، اگر با وجدان و اخلاق همراه نشه، می‌تونه خطرناک‌تر از هر دیکتاتوری‌ای باشه. 🟨 @Sdjdm_ir

بُرش | 📄 قدرت توتالیتری معمولا منکر می‌شود که اصلا بحرانی وجود دارد، و می‌کوشد از این موقعیت به نفع خویش بهره ببرد. یعنی می‌کوشد هر آن چیزی را که تا همین اواخر یک نیاز معمولی انسانی بود یک امتیاز مهم جلوه دهد، که به‌خاطر همین توتالیتاریسم بدل به چیزی نایاب شده است. آنگاه به شهروندانش رشوه می‌دهد: حق داشتن سقفی بالای سرخود بدل به یک امتیاز می‌شود، و همچنین حق داشتن غذایی سالم، بهداشت و درمان، اطلاعات سانسور نشده، اجازه سفر، تعلیم و تربیت، گرما، و سرانجام خود زندگی. 📖 در طاقچه بخونید 🟨 @Sdjdm_ir

✉️ چرا ذهن ما مثل یک سرباز از خودش دفاع می‌کند؟ قانون «حصار چسترتون» می‌گوید: تا نفهمیده‌ای چرا حصاری ساخته شده، حق خراب کردنش را نداری. تفکر سرباز هم همین حصار را دارد. شاید ساده‌ترین راه برای قضاوت نباشد، اما شش دلیل قدرتمند پشت آن نهفته است: ۱. راحتی– انکار مشکلات و گفتن «مشکلی نیست!» یا باور به «انگور ترش» (همان روباهی که می‌گوید انگورها ترش‌اند چون بهشان نمی‌رسد) ما را از احساسات ناخوشایند دور می‌کند. ۲. عزت نفس– باورهایی می‌سازیم که از خودمان محافظت کند: ثروتمند نیستم ولی سالمم، دوستان کم دارم چون مردم از من می‌ترسند، نمره مهم نیست. ۳. روحیه– خوش‌بینی غیرمنطقی به ما جرئت می‌دهد. کارآفرینان شانس موفقیت خود را ۱۰ از ۱۰ می‌دانند، در حالی که واقعیت یک به ده است. همین توهم به آن‌ها قدرت ادامه می‌دهد. ۴. ترغیب– خودمان را قانع می‌کنیم تا بتوانیم دیگران را قانع کنیم. لیندون جانسون تمرین می‌کرد تا باوری را باور کند که بعداً به کمکش بیاید. ۵. تصویر– باورهایی را برمی‌گزینیم که ما را خوب نشان دهد. مثل کسی که مخالفتش با یک ساختمان جدید را به حساب محیط زیست می‌گذارد، نه ارزش ملک خودش. ۶. تعلق– با گروه همراه می‌شویم تا طرد نشویم. حتی اگر اجماع گروه اشتباه باشد، پذیرش آن راحت‌تر از تنها ماندن است. اما نکتهٔ مهم: تفکر سرباز همیشه به نفع ما نیست. دانشجویان حقوقی که کاملاً به حقانیت طرف خود ایمان دارند، پرونده‌های کمتری می‌برند. شاید بهتر باشد عزت نفس را با اصلاح واقعی کاستی‌ها بالا ببریم، نه با انکارشان. و شاید گاهی به‌جای همراهی با گروهی که با ما همخوانی ندارد، گروهی متناسب‌تر با ارزش‌هایمان پیدا کنیم. 📚 برگرفته از کتاب طرز فکر پیشاهنگی اثر جولیا گالف #روانشناسی 🟨 @sdjdm_ir

📮 تصور می­‌کنم باید از دنبال بدترین‌ها گشتن دست بکشیم. بدها از بدترها و بدترین‌ها، قدرت بیشتری برای تخریب دارند. کمی گذشت، از عمری که لجام‌­گسیخته در حال عبور بود و من احساس می­‌کردم هیچ اتفاق بد مخصوصی، یا حادثه‌­ی قهری ناگواری برایم نیفتاده است؛ اما لایه‌­های درونی وجودم، احساساتی چون ناکامی و جهل و غمی فشرده را بیٰ‌­آنکه منشائی شفاف و قابل وصف داشته باشد، به دوش می­‌کشید. از این‌جا بخوانید: ✻ Vaqayet.com ‌ ‌ 🟥 @sdjdm_ir

✻ آن‌چه که خواندید، بخش‌هایی بود از جستار "قطره‌های خباثت، دریای عدم می‌سازند"، نوشته‌ی مریم مصدقیان، در شماره‌ی ۱۲۳ نشریه وقایع اتفاقیه. ‌ 🔻[ادامه‌ی این جستار در سایت اختصاصی نشریه ] 🟥 @sdjdm_ir

ده کلاسیک | 🟥 شنل قرمزی و هانسل و گرتل چه ربطی به گل تاریخی اینیستا در فینال جام جهانی دارند؟ چرا وقتی از بلژیک حرف می‌زنیم، نام تن‌تن و کوین دی‌بروینه کنار هم قرار می‌گیرد؟ ⚽️ ‌ 🏆 در آستانه جدال حساس ایران و بلژیک در جام جهانی، این بار از زاویه‌ای متفاوت به فوتبال نگاه می‌کنیم؛ جایی که ادبیات و مستطیل سبز به هم می‌رسند. در این آیتم، سراغ داستان‌ها، نویسندگان و شخصیت‌هایی می‌رویم که فراتر از کتاب‌ها زندگی کرده‌اند و ردپایشان را می‌توان در فرهنگ فوتبالی ملت‌ها پیدا کرد. ‌ - این آیتم گوشه‌ای از قسمت سوم فصل سوم برنامه ده‌ کلاسیک سازمان دانشجویان جهاد دانشگاهی خراسان رضوی است. برای دیدن نسخه کامل آیتم، کلیک کنید. 🎥 ‌ ‌ ‌ #جام_جهانی۲۰۲۶ #ده_کلاسیک 🟨 @sdjdm_ir