دست هایش را در دستان چاقو گره کرده. و چاقو مزین به یاقوت های سرخ خون است. او چه کسی بود؟ سایه های برخاسته از دیده ماه یا کمین خفاش هایی که سالهاست تنهایی بر وجودشان رخنه کرده؟ شاید هم او خود تاریکی بود. پیکر تاریک نورهای مرده که از قطرات خون او برخاسته بودند. _تقدیم به آقای ایکس 🌀

سرزمینی از جادوهای طلایی رنگ. روشنی عشق های بی نهایت و شاید دروغی متشکل از لبخند های ساختگی. چشم های نیلی میان تلالو سرخ آفتاب و ژرف دریاهای سفید شمال عشق. تمام این ها امکان پذیر است زمانی که چیزی فراتر از یک انسان معمولی باشیم. _تقدیم به the clown 🎨

دستان او من را نجات داد هنگامی که غم آغوش تیره اش را به من سپرده بود. دستان او من را از زیر آوار مطرود تنهایی بیرون کشید. دستان او همان نور بود. همان نور که از لابه لای درختان به زمین می رسد. دستان او امتداد رشته کوه های سرزمین نجات بود. _تقدیم به @im_a_Duckling 🧬

بپر... حتی اگر قصه بال های شکسته ات تا ابد ناتمام مانده باشد. بپر حتی اگر از قامت یک آسمان خراش باشد. تو همیشه آرزوی پرواز در سینه داشتی. پس بپر اگرچه کوچک است اما این نهایت هم بی نهایتی دارد. بپر حتی اگر آرزوی کهنه ات به مرتفع ترین سقوط بدل شود. تقدیم به yggdrasil 📜