تحول خودشیفتگی
از نظر کوهات روانکاو انگلیسی خودشیفتگی اینگونه نیست که همیشه بعدی منفی داشته باشد ،بلکه خودشیفتگی دارای هم جنبه های مثبت است و هم جنبه های منفی بعبارتی ما خودشیفتگی مثبت داریم و خودشیفتگی منفی
از نظر او خودشیفتگی مثبت برای هر انسانی لازم است تا بتواند به امیال و آرزوهای خود توجه کرده و نگاهی به درون داشته و شور و شعف نسبت به خود داشته باشد و این ویژگی در دوران نوجوانی باعث میشود که نوجوان بتواند بحران هویت نوجوانی را به راحتی پشت سر گذاشته و عزت نفس و امیال و اهداف واقع بینانه پیدا کند و همچنین بتواند روابط پایدارتری را ایجاد کرده و حفظ کند. و این در صورتی ایجاد میشود که اینجا والدینی باشند که خودشیفتگی اولیه کودک را تایید کرده و با مرور زمان بتوانند این خودشیفتگی را تلطیف کنند.
اما اگر والدینی باشند که این نیاز اولیه را سرکوب کرده و تایید نکنند انگار زخمی بر این خودشیفتگی اولیه وارد کرده و آن را همیشه باز کرده و جریحه دار میکنند و همین باز بودن زخم باعث میشود که افراد به خودشیفتگی ثانویه برگردند و نسبت به اهداف و امیال خود شک داشته و آن ها را حتی نشناسند و در مورد توانایی های خود و خاص بودن خود برآوردهایی بیش از حد داشته باشند.
فردِ دچار اختلال شخصیت خودشیفته فردی خودمحور و متوقع است که در مورد تواناییها و خاص بودن خود برآوردهایی بیش از حد دارد، به دیگران رشک می ورزد، از این و آن بهره کشی میکند و از درک دیگران و مراعات احساسات آنان عاجز است، اما در اغلب مواقع چنین کسانی در پس این خود بزرگ بینی غلو آمیز و پر طمطراق به افسردگی عمیقی دچارند و به شدت احساس پوچی و بی معنایی میکنند
https://eitaa.com/selfknowledge1401
