🏛️ گلدانی کوچک برای این‌همه گل محمدی؛ یک فراخوان پهلوانانه در بفروئیه درود دیروز به دعوت مربی دلسوز زورخانه‌ دلاوران بفروئیه، جناب آقای ابراهیم رضوانی همراه با آقایان مجید عابدینی، حاجی مرتضی خاکزار و اسماعیلی پای در گود زورخانه گذاشتم. آنچه پیش رو دیدم، فراتر از یک کلاس ورزشی بود؛ صحنه‌ای بود از غیرت، اخلاق و فردایی که در همین لحظه‌ها در حال ساختن است. به تصاویر فوق نگاه کنید! ده‌ها نونهال و نوجوان، عاشقانه گرد هم آمده‌اند. در گودی که شاید برای تعداد انگشت‌شماری طراحی شده، حالا بیش از ۶۰ دلاور کنار هم، با ذکر «یا علی(ع)» و صدای ضرب، روح و جسم‌شان را صیقل می‌دهند. اما یک حقیقت تلخ در دل این تصویر زیبا نهفته است: این زورخانه، این گلدان بااصالت، دیگر برای این‌همه گل نوشکفته کوچک است. این بچه‌ها، همین امروز استعدادهایی هستند که می‌توانند مدال‌های قهرمانی را برای بفروئیه به ارمغان بیاورند، اما آیا در این فضای محدود، عدالت رشد برایشان برقرار است؟ این فراخوانی است برای یک «وقف ماندگار». از خیرین نیک‌اندیش، صاحبان صنایع و همه‌ی شما که دل در گرو سرافرازی بفروئیه دارید، دعوت می‌کنم: بیایید دست در دست هم، برای ساختن «زورخانه‌ای در شأن این پهلوانان کوچک» قدم پیش بگذاریم. * ثوابی ماندگار: چه ثوابی بالاتر از این؟ که خیرین نیک‌اندیش، این کار بزرگ را به نیت اموات خویش انجام دهند؛ تا هر شب، نام عزیزانشان در گود زورخانه‌ای برده شود که سراسر آکنده از ذکر مولی علی(ع) و صلوات است. * افق ملی: اگر با همت شما این سالن بزرگ ساخته شود، بفروئیه می‌تواند به قطب ورزش زورخانه‌ای کشور بدل شود و با میزبانی از مسابقات کشوری، نام این دیار را در سطح ایران طنین‌انداز کند. اینجا فقط ورزش نیست؛ اینجا «مدرسه‌ی مردانگی» است. جایی که بچه‌ها از هیاهوی آسیب‌های اجتماعی دور می‌مانند و با «مرام علی(ع)» قد می‌کشند. هر قدمی که برای این خانه برداشته شود، آجر بنای اخلاق نسل آینده‌ی ماست. 📍 زورخانه‌ی دلاوران بفروئیه؛ جایی که قهرمانان فردا در حال رشدند. 🇮🇷 @sepasbafroo

دلنوشته جناب آقای حاج مرتضی خاکزار معاون محترم پرورشی آموزش و پرورش میبد، پژوهشگر و نویسنده محترم کتاب "بفروئیه در گذر زمان" در مورد ورزش زورخانه ای در بفروئیه 👇👇👇 ضمن عرض تبریک به مدال آوران، افتخار آفرینان، مربیان و حامیان زورخانه دلاوران بفروئیه، از شهرداری و اعضای محترم شورای شهر بابت این همه دلسوزی، دعوت همگان به امر خیر، توجه به ورزش پهلوانی و بلند آوازه کردن نام بفروئیه در عرصه های گوناگون نیز بی نهایت سپاسگزارم. بی شک ورزش زورخانه‌ای «تربیت جسم در کنار تهذیب نفس» است. در این مکان، زور بازو بهانه است تا پهلوان در مسیر انسانیت و خدمت به دیگران گام بردارد. ورزش زورخانه‌ای به دلیل ماهیت تربیتی و فرهنگی خود، تأثیرات عمیق و چندجانبه‌ای بر روحیه و شخصیت جوانان دارد. این ورزش برخلاف بسیاری از رشته‌های مدرن که صرفاً بر تقویت عضلات تمرکز دارند، به دنبال «ساختن انسان» است. تأثیر اصلی ورزش زورخانه‌ای بر جوانان، «ایجاد تعادل» است؛ تعادل میان قدرت و اخلاق، تعادل میان فردگرایی و جمع‌گرایی، و تعادل میان جسم و روح. در واقع، زورخانه مدرسه‌ای است که در آن «درس زندگی» در کنار «درس ورزش» تدریس می‌شود. در دنیای پرسرعت و دیجیتالی امروز، که ارتباطات گاه سطحی و شکننده می‌شوند، بازخوانی و به‌روزرسانیِ فرهنگِ زورخانه‌ای می‌تواند از فرسایشِ جوانان و سرمایه‌های اجتماعی جلوگیری و جامعه‌ای همدل‌، مسئولیت پذیر، متواضع، پایبند به اصول انسانی و شرعی، تلاش برای رشد دیگران نه تلاش برای توقف دیگران به ارمغان آورد. 🇮🇷 @sepasbafroo

🌅 سپاس صبحگاهی بفروئیه شماره دوازده | بزرگ‌داشت معمار امید؛ سپاس از بانو اشرف‌بیگم موسوی امروز، سپاس ما از جنس «تغییر» است؛ از جنس همان جسارت‌هایی که سرنوشت یک نسل را دگرگون کرد. سپاس می‌گوییم از بانو «اشرف‌بیگم موسوی»، معلم و مدیری که در روزگار سختی‌ها، «ترک‌تحصیل دختران بفروئیه» برایش «خط قرمز» بود.✨ برای خواندن سپاس صبحگاهی بفروئیه امروز 27 تیرماه 1405 اینجا کلیک کنید. #سپاس_صبحگاهی_بفروئیه #اشرف_سادات_موسوی #بانوان_تأثیرگذار #آموزش_و_پرورش_بفروئیه #زن_بفروئیه‌ای #روایت_پیشرفت 🇮🇷 @sepasbafroo

🌅 سپاس صبحگاهی بفروئیه 🏴 شماره ۱۲ | معمار پنجره‌های گشوده؛ روایتی از همت بلند بانو «اشرف‌بیگم موسوی» امروز در دوازدهمین شماره از سپاس صبحگاهی، قصد داریم از بانویی بگوییم که در تاریخ معاصر آموزشی بفروئیه، نامش با «تحول» و «تابوشکنی» گره خورده است؛ بانو اشرف‌بیگم موسوی بفروئی، چهره‌ای که شاید امروز بسیاری از ما او را تنها با نام «خانم اشرف» بشناسیم، اما ریشه‌ی بسیاری از موفقیت‌های علمی امروز شهرمان به همت او بازمی‌گردد. 📚✨ بانو موسوی که متولد سال ۱۳۳۷ است، مسیر خدمت پرفراز و نشیب خود را از سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. او ۳۲ سال از عمر شریفش را وقف آموزش و پرورش کرد که از این میان، ۲۸ سال آن با ردای مدیریت سپری شد. ⏳ او که معلمی را با کلاس‌های دوم و چهارم دبستان شریعتی آغاز کرد، در همان روزهای پرشور پیروزی انقلاب، مسئولیت مدیریت این مدرسه را بر دوش گرفت؛ مسئولیتی که به قول خودش، در ابتدا فکر نمی‌کرد از عهده‌ی آن برآید، اما خیلی زود ثابت کرد که توانایی اداره‌ی طوفان‌ها را دارد. 🏫💪 خط قرمز خانم اشرف، «ترک‌تحصیل دختران بفروئیه» بود. وقتی دید دانش‌آموزان با پایان ابتدایی، به دلیل نبود مدرسه راهنمایی در بفروئیه مجبور به خانه‌نشینی و قالی‌بافی می‌شوند، بی‌قرار شد. او برای گرفتن مجوز مدرسه راهنمایی، زمین و زمان را به هم دوخت. گرفتن مجوز یک طرف و اقناع خانواده‌های آن روز بفروئیه برای فرستادن دخترانشان به مدرسه، سوی دیگر این میدان نبرد بود. او سدها را شکست و راهی را گشود که به نسل‌های بعدی رسید. 🔓🛤 این قصه‌ی پایداری، چند سال بعد تکرار شد. وقتی دختران پس از مقطع راهنمایی دوباره با دیوار ترک‌تحصیل مواجه شدند، باز هم او بود که به میدان آمد و مجوز متوسطه را گرفت. او مدیریت را نه پشت میز دفتر، که در میدان عمل معنا کرد؛ آن‌قدر دلسوز بود که برای دانش‌آموزان دارای مشکل، حتی با مسئولیت شخصی خودش اجازه می‌داد در کلاس حاضر شوند و درس بخوانند. در آن سال‌ها که کمبود کلاس بیداد می‌کرد، او شخصاً برای ساخت فضای آموزشی آستین بالا زد تا مانعی برای یادگیری نباشد. 🏗📐 خانم اشرف، فقط یک مدیر نبود؛ او راهبر آرزوهای دخترانی بود که اگر جسارت او نبود، شاید امروز نه پزشکی داشتند، نه معلمی و نه استادی. او در نیمه‌شب‌هایی که در خانه‌ی همکارانش (نظیر منزل خانم توسلی) تا صبح برای کارهای دفتری می‌نشست، در حقیقت داشت «سقف آرزوهای دختران بفروئیه» را بلندتر می‌کرد. 🌙📝 او حتی برای آنانی که اجازه نداشتند به مدرسه بیایند، با مسئولیت شخصی، راه علم‌آموزی را باز نگه می‌داشت تا هیچ استعدادی در این خاک غریب نماند. شادی وصف‌ناپذیر ایشان از دیدن موفقیت دانش‌آموزانش در دانشگاه‌های برتر کشور، همان میراث گران‌بهایی است که امروز در قامت پزشکان، معلمان و مدیران موفق این شهر جاری است. 🎓🌟 خانم اشرف‌بیگم موسوی، برای ما مظهر صداقت، ثبات‌قدم و مسئولیت‌پذیری است. او تنها یک مدیر نبود؛ او مادری بود که برای تک‌تک دختران این دیار، آینده‌ای روشن‌تر از قالی‌بافی در خانه‌های پدری می‌خواست. 👩‍🏫❤️ به‌عنوان راوی این روزهای بفروئیه، بر خود لازم می‌دانم از این آموزگار بزرگ که با درایت و سعه‌صدر، فصل جدیدی از تاریخ اجتماعی شهرمان را نوشت، خالصانه سپاسگزاری کنم. سلامتی و عزت ایشان، دعایِ امروز ماست. 🙏🌹 #سپاس_صبحگاهی_بفروئیه #بفروئیه #تاریخ_شفاهی_بفروئیه #اشرف_بیگم_موسوی #آموزش_و_پرورش_بفروئیه #روایت_پیشرفت #بانوان_تأثیرگذار #مدرسه_شریعتی ✨ روایتی از: ابوالفضل برزگر بفروئی 🇮🇷 @sepasbafroo

دل نوشته خانم فاطمه احمدی مدیر دبستان ربابه اقبال و نائب رئیس شورای شهر بفروئیه برای خانم اشرف بیگم موسوی (شماره 12 سپاس صبحگاهی ) 👇👇👇👇 خواندن روایت خانم اشرف‌بیگم موسوی بفروئی، برای من تکرار یک خاطره‌ی شیرین و تلخ از تلاش‌های بی‌وقفه بود. من که خود سال‌ها در مدیریت آموزش و پرورش فعالیت داشته‌ام، امروز با نگاهی متفاوت به آنچه ایشان انجام دادند می‌نگرم. من یکی از آن دانش‌آموزانی بودم که در دوران مدیریت ایشان، در مدرسه رشد کردم. سال سوم و چهارم دبیرستان بدلیل ازدواج مجبور شدم به صورت متفرقه ادامه تحصیل دهم، این حمایت های بی دریغ خانم موسوی بود که کمک یارم بود. حقیقت این است که اگر جسارت و همت ایشان در فراهم کردن زیرساخت‌های آموزشی برای دختران بفروئیه نبود، مسیر شغلی و علمی من هرگز به اینجا نمی‌رسید. بسیاری از موفقیت‌های امروز من، مدیون آن روزهایی است که ایشان با تمام وجود، برای باز ماندن درهای علم برای دختران بفروئیه جنگیدند. امروز که دوران خدمت خود را به پایان می‌برم، می‌بینم که مدیریت، تنها یک شغل نیست؛ مدیریت، ساختن آینده برای دیگران است؛ درست همان کاری که خانم موسوی برای ما انجام داد. او برای ما «آینده» ساخت و من سعی کردم آنچه او کاشت، را پرورش دهم. سایه‌ی مهربانی‌تان در قلب من و در مسیر زندگی‌ام همیشه جاری است. 🙏✨ با احترام و سپاس فراوان به این معلم و مربی بزرگ. 🎓💐 فاطمه احمدی بفروئی