From :
نانوشته 🌤
For :
سایه تاریکی 🌤
به این سو، به آن سو رها کن از همه سو رها کن خفت نیرو
بگویند هرچه میگویند سرما بهر من نسازد مشکل.
6 سالت بود و این شعر و میخوندی همیشه دوست داشتی خواننده بشی از همون بچگی شونه ی صورتیت که عکس باربی روش بود رو دست میگرفتی و آهنگ های انیمیشن های مختلف و میخوندی. کم کم که بزرگتر میشدی کمتر میخوندی دغدغه هات بیشتر میشد اما علاقت کمتر نمیشد. صدات واقعا قشنگ بود.. میتونستی روش کار کنی. گاهی اوقات وقتی کسی خونه نبود میرفتی توی یه گاراژ کوچیک ، میخوندی و فیلم میگرفتی و توی تیک تاک منتشر میکردی. کم کم صدات بهتر میشد و وسیع تر.
وقتی میرفتی بیرون بعضیا میشناختنت و این حس فوقالعاده ای برات داشت. وقتی میدیدی همه اینجوری حمایتت میکردن توهم دلت میخواست واقعا انجامش بدی..
رفتی سراغ یه سرمایهگذار ازش خواستی حمایتت کنه و اسپانسرت بشه اما قبول نکرد، کل شهرو گشتی ولی فقط یکی قبول کرد که اونم اونقدرها اسپانسر بزرگی برات نمیشد اما بهتر از هیچی بود. یه کافه ی کوچیک توی وسط شهر برات اوکی کرد، برات یه تیم اورد و یه آهنگ ساز و نویسنده، بلاخره قرار بود آهنگ خودتو بخونی..
-براوو براوو
+عالی بودد
این چی بود؟ این کی بود که چشماش پر از اشک شده بود،
این همون دختر کوچولوی 6 سالست که رویاشو براورده کردی...
' the end 🤍🌝
