کان: (موصول +- ضمير اشاره) كآن. كه آن. گاه در رسم خط‍‌ فارسى «كۀ» موصول با اسم اشارۀ آن ، اين ، يا برخى از حروف اضافه يا ضماير به صورت كاف تنها درمى‌آيد و با كلمۀ پس از خود تركيب مى‌شود بدينسان: كان(که آن)، كاين(که این)، كز(که از)، كش(که اش)، كت(که آن) قاموس نور

واژه‌ی «سر» در اینجا به معنای اصل، بنیاد، ریشه است؛ نه «سرِ بدن». یعنی شاعر می‌گوید: زبانی که تازه و تر نشود به یاد دوست، از اصل و بنیادش باید پرهیز کرد. در واقع «سر» اشاره به سرچشمه و ماهیت زبان دارد.

زبانی که به یاد دوست تر و تازه نشود و نجنبد، از آن زبان باید پرهیز کرد؛ آمرزش می‌طلبم.

اشارت کرد = دستور داد

سقط گفتن = ناسزا گفتن

هرکه دست از جان بشوید: یعنی کسی که امید به زندگی ندارد و مرگ را پذیرفته

به آور یعنی بهره مند و کامیاب

سرخ رو کنایه از روسفیدی و سربلندی است.

پِی به معنی پای ، قدم ، جای پا مثلاً خاک پی حیدر یعنی خاک پای حضرت علی (ع)

رسائل به معنی نامه ها، یعنی باید قصه خوبی و نیکی تو را در نامه‌ها نوشت، شاید ازاین‌جهت باشد که قدیم در نامه‌ها به یکدیگر اظهار لطف و محبت می‌کردند.

قدح کاسه، به کاسه و ظرف شراب هم می گویند

محتسِب [اسم‌][فارسی‌]مأمور حكومتى شهر كه مى‌آزمايد سنگها و اوزان و اندازه‌ها و زرعها و مأكولات شهرى را و نهى مى‌كند قمار و شراب و ديگر اعمال نامشروع را. (فرهنگ نفیسی ، ج ۵ ، ص ۳۱۶۱) لینک قاموس دانلود برنامه اندرویدی قاموس