🍎 #پارت_36_عصر_روز_بعد ✨ #عصر_روز_بعد نویسنده: زهرا غفاری – 23 تیر ماه 1405 انتشار از کانال رسمی «انتشارات شاولد» ============================= شهر بزرگ و گسترده بود. تا رسیدیم شد ساعت نه و نیم. چقدر توی راه بودیم! توقع داشتم برویم بازار وکیل، مثل همیشه که با ننه‌ام می‌آمدیم. برایمان لباس و پارچه زری می‌خرید.‌ جز این قسمت، جای دیگری از شهر را نمی‌شناختم. آقا ناصر که هنوز با سگرمه‌هایی در هم اطراف را می‌نگریست ماشینش را در گوشه‌ای از یک خیابان خلوت نگه داشت. هنوز صدای ته مانده‌ی بزن و بکوب زن‌های روستایی به گوش می‌رسید. مینی بوس نگه داشت. درست پشت سر ماشین آقا ناصر. یک سمت خیابان پارکی بود که نرده‌های کوتاهی داشت و آن سوی نرده‌ها تا مسافت زیادی چمن کاری شده بود. چند تا درخت بید بلند بر چمن‌ها سایه انداخته بود. انتهای خیابان مشخص نبود. آقا ناصر گفت: این‌جا پارک آزادی است. سرم را تکان دادم. همین. حس کردم آقا ناصر یک جورایی فخر‌فروشی می‌کند و می‌خواهد ارزش و اعتبار خودش را بالا ببرد و به رخ ما بکشد. درست روبه‌روی پارک یک ردیف مغازه‌های شیک و زیبا جلوه‌گری می‌کرد. احساس بدی وجودم را تسخیر کرده بود. یک لحظه از این‌که به آقا ناصر بله گفته بودم پشیمان شدم. البته خودم که بله نگفته بودم. پدر و مادرم برایم تصمیم گرفته بودند، درست مثل خدیجه. آقا ناصر به عمه شهربانو نگاهی کرد و گفت: عمه جان، شما به خانم‌ها بگید برند توی پارک منتظر بمانن. ما می‌ریم خرید زود هم برمی‌گردیم. زشته این همه آدم توی مغازه بیان. عمه جان که لب‌هایش را بیش از حد سرخ کرده بود لبخندی زد و گفت: باشه ناصر آقا. و رفت تا ماموریتش را به انجام برساند. تا عمه ازمان دور شد آقا ناصر گفت: چه رسم عجیبی دارید! سکوت کردم، نمی‌دانستم چه بگویم. انگار عقلم نمی‌رسید، تا من هم منطقی جواب بدهم. از دور دیدم که زن‌های فامیلم با آن شلیته‌های گل و گشاد گران‌قیمت و رنگارنگشان یکی یکی از مینی‌بوس پیاده شدند. هر کدام دو سه تا بچه قد و نیم قد همراهشان بود و سیزده، چهارده نفری می‌شدند. بنده خدا آقا ناصر حق داشت. خودمانیم. چه رسم عجیبی داشتیم! آخر برای دو تا تکه لباس که زن و شوهر می‌خواهند بپوشند بیست نفر باید نظر بدهند؟ زن‌ها که توی پارک مستقر شدند، مش‌رحمان هم پیاده شد. دو تا حصیر پلاستیکی به همراه داشت. از ورودی پارک داخل شد و فرش‌ها را پهن کرد و زن‌ها دور تا دور نشستند. تخمه و چای و میوه و نان محلی و پنیر همراه داشتند. فکر همه چیز را کرده بودند. بچه‌ها در همان محدوده پراکنده شدند و تا شعاع هفت هشت متری از آن مکان دور شدند. تا رفتیم آن ور خیابان ملیحه خانم خواهر آقا ناصر هم رسید و به ما ملحق شد. با همان صورت ناز و ملیح. آرایش ملایمی کرده بود که کاملا متناسب با پوست برنزه‌اش بود. از خدا می‌خواستم عمه شهربانو با آن دو تا پسر مثل عزرائیلش ما را همراهی نکند. نمی‌دانم کبری جانم چه ترفندی ریخت که عمه را سر جایش نشاند و خودش همراهمان آمد. تا ظهر کلی خرید کردیم. آقا ناصر فرد خوش‌سلیقه ای بود. البته من هم چون در هنر قالی‌بافی با انواع رنگ‌ها و نقش و نگارها در ارتباط بودم سلیقه‌ام کم‌تر از او نبود. رنگ‌هایی را می‌پسندیدم که آقا ناصر هم تاییدشان می‌کرد. توی یک مغازه در حالی‌که کبری با ملیحه خانم مشغول دیدن لباس‌ها بودند از فرصت استفاده کردم و جعبه‌ای ادکلن را که توی جیب بغل مانتویم گذاشته بودم درآوردم و دور از چشمان کبری و ملیحه خانم به آقا ناصر نشان دادم و گفتم: برادرم یک هدیه برایتان آورده است از بندر آورده... از جنوب... آقا ناصر که اکنون گره ابروانشان بازشده بود نگاه مهربانی به من انداخت و گفت: دستت درد نکنه، پس خودش کجاست؟ - این جا نیست، رفته جاده... نمی‌دانم یک جایی هم گفت. یادم نیامد کدام شهر بود. آقا ناصر جعبه را از دستم گرفت. یک شیشه سورمه‌ای رنگ کوچک را از جعبه درآورد. درش را باز کرد و گفت: به به! چه بوی خوبی هم می‌ده! از برادرت تشکر کن. خیلی زحمت کشیده... سرم را پایین انداختم. نمی‌توانستم به چشمانش خیره شوم. اما نگاه سنگین او را بر خود حس می‌کردم. در آخرین مغازه، ملیحه خانم ازمان جدا شد. خداحافظی کرد و رفت. من و آقا ناصر و کبری هم خسته و بی‌حال با کوله‌باری اثاث و یک جعبه‌ی شیرینی بزرگ به پارک برگشتیم. البته قبلش وسایل را آقا ناصر تو ماشینش گذاشت. زن‌ها دور هم نشسته و جیغ و ویغ و سر و صدا می‌کردند و چند تا چند تا با هم حرف می‌زدند‌. تخمه می‌شکستند و چای و میوه می‌خوردند. بچه‌ها هم دور و برشان روی چمن‌ها بازی می‌کردند و غلت می‌خوردند و کشتی می‌گرفتند. کبری در جعبه‌ی شیرینی را باز کرد دور تا دور گرداند. بچه‌ها به سمتش آمدند و دورش را گرفتند. صدای کل و هلهله که بلند شد عزم رفتن کردیم. ============================= 📌 باشگاه نویسندگان شاولد: https://eitaa.com/shavaladpub

#چالش_روزانه_شاولد 🔹 چالش نوشتاری: «مهربانی سیب ها🍎» ========================= 👈حصارها همیشه برای فاصله گرفتن نیستند؛ گاهی تکیه‌گاهِ بخشش می‌شوند.👉 این تصویر، روایتِ باغبانی است که بارِ درختانش را به قلبِ جاده بخشیده تا طعمِ مهربانی سهمِ هر رهگذر باشد. 🔺 حالا نوبت شماست بنویسید: ▪️دیدگاه و حسِ درونی‌تان را نسبت به این تصویر، در «یک الی سه جمله» برای ما بنویسید. این سیب‌های سرخ بر حصارِ سپید، چه معنایی را در ذهن شما تداعی می‌کنند؟ ▪️یا بنویسید ما چطور می‌توانیم در زندگی، شبیه این باغبان باشیم؟ ⁉️ چه داشته‌های کوچکی را می‌توانیم مثل این سیب‌ها، بی‌منت به حصارِ دنیای دیگران بیاوزیم تا جهان جای زیباتری برای عبور شود؟ ⁉️ ⬅️ قالب: یک الی سه جمله، روایت مینیمال، دل‌نوشته ⬅️ حال‌وهوای متن: ادبی، صمیمی، الهام‌بخش 🔹ارسال اثر به ادمین درایتا و نوشتن در قسمت دیدگاه در بله:👇🏻 📞 09200757039 📪 @Shavaladpubadmin منتظرِ واژه‌های پرمهرتان هستیم.🤚 =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

📌 هم اکنون *دورهمی قلم نوردان قدک*.... ⬅️ به مناسبت روز #قلم و درحاشیه مراسم همزمان معرفی و رونمایی کتاب #تنگه_هرمز شاهراهی که جهان را نگه میدارد ⬅️ *باحضور استاد #بیژن_کیا #نویسنده ،مدرس ، منتقد ادبی* و ⬅️ جناب #آقای_رضایی معاونت #فرهنگی ارشاد =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

#تنگه_هرمز🇮🇷 شاهراهی که جهان را نگه میدارد.... =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

خوانش چند خط شعر از#مهدی_میرابی_مقدم ملقب به مرد هفت هنر ایران در کتاب #تنگه_هرمز،شاعرانی که جهان را نگه میدارد =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

خیلی از دوستان ما فکر نمیکنند در شرایط زمانی خاص چه باید بکنند ! یک ناشر در این برهه زمانی بااین شرایط سخت میپذیره که تیمی از نویسندگان رو باخودش همراه کنه.... کار سختیه و جالبه خیلی هم #سریع کار رو آوردند.... =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

#نویسنده داریم ..... ولی جهانی نمیشه....... چرا⁉️ =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

🌱 #پارت57 🌷 #لاله‌های_سپید نویسنده: سهیلا سپهری – 24 تیر ماه 1405 انتشار از کانال رسمی «انتشارات شاولد» ============================= مدام کسری را صدا می‌زدم و چشمم پیِ او می‌گشت. قلبم ایمان داشت تنها کسی که می‌تواند مرا از این کابوسِ هولناک نجات دهد، اوست؛ ولی هر سو را جست‌وجو می‌کردم، نمی‌دیدمش. کم‌کم حس کردم هوایِ اطرافم لحظه‌به‌لحظه کمتر می‌شود. نفسم تنگ شده بود و چشمانم سیاهی می‌رفت. همه‌جا تاریک شده بود. دیگر نه از وحید خبری بود و نه از درهٔ مارها. چشمم بسته بود، ولی انگار باز بود. دوست داشتم بخوابم، اما نمی‌توانستم. فکر می‌کردم همه‌ٔ آن مارها از دره بیرون آمده و توی شکمم خانه کرده‌اند. چیزی توی شکمم وول می‌خورد. بدنم به خارش افتاده بود. با ناخن به جانِ پوستم افتاده بودم و خودم را می‌خاراندم؛ ولی نه‌تنها بهتر نمی‌شدم که بدتر می‌شدم و بدنم از خارش نمی‌افتاد. ردِ ناخن همه‌جای تنم مانده بود و جویِ باریکی از خون، از خراش‌های ریز و درشت جاری بود. بوی خون حالم را بد کرد. خواستم بینی‌ام را بگیرم تا از آن بویِ زهم خلاص شوم؛ اما به‌محضِ لمس‌کردنِ بینی، نوکِ انگشت‌هایم با مایعی گرم و لزج برخورد کرد و حسی شبیه مرگ تمامِ وجودم را فرا گرفت. من این مایعِ لزج را می‌شناختم. انگشتانِ من یک سال و نیم پیش هم، خون را لمس کرده بودند؛ خونی که روی گلبرگ‌های لاله‌های سپیدم ریخته بود. پوزخندی بی‌اراده بر لب‌هایم نشست. اگر همه‌ٔ موادِ مخدر و روان‌گردان‌های دنیا را هم روی خودم تست می‌کردم، در انتهای راه می‌رسیدم به همان شبِ نحس و آن کابوسِ دلخراش. نشسته بودم بالایِ سرِ جنازهٔ لاله و او را تکان می‌دادم. من او را تکان می‌دادم، اما انگار خودم را گذاشته بودند توی ننو و تکانم می‌دادند. یکی مرتب صدایم می‌زد، ولی من حال‌وحوصلهٔ جواب‌دادن نداشتم. دستم را توی هوا تکان می‌دادم و گویی می‌خواستم مگسی را از خودم دور کنم؛ سعی داشتم آن صدا را خفه کنم، ولی موفق نمی‌شدم. صدایی مستأصل که گاهی مرا فحش‌کِش می‌کرد و گاهی خودش را. ============================= 📌برای ادامه‌ی رمان، عضو کانال‌های رسمی انتشارات باش: https://eitaa.com/shavaladpub