#تنگه_هرمز🇮🇷 شاهراهی که جهان را نگه میدارد.... =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

خوانش چند خط شعر از#مهدی_میرابی_مقدم ملقب به مرد هفت هنر ایران در کتاب #تنگه_هرمز،شاعرانی که جهان را نگه میدارد =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

خیلی از دوستان ما فکر نمیکنند در شرایط زمانی خاص چه باید بکنند ! یک ناشر در این برهه زمانی بااین شرایط سخت میپذیره که تیمی از نویسندگان رو باخودش همراه کنه.... کار سختیه و جالبه خیلی هم #سریع کار رو آوردند.... =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

#نویسنده داریم ..... ولی جهانی نمیشه....... چرا⁉️ =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

🌱 #پارت57 🌷 #لاله‌های_سپید نویسنده: سهیلا سپهری – 24 تیر ماه 1405 انتشار از کانال رسمی «انتشارات شاولد» ============================= مدام کسری را صدا می‌زدم و چشمم پیِ او می‌گشت. قلبم ایمان داشت تنها کسی که می‌تواند مرا از این کابوسِ هولناک نجات دهد، اوست؛ ولی هر سو را جست‌وجو می‌کردم، نمی‌دیدمش. کم‌کم حس کردم هوایِ اطرافم لحظه‌به‌لحظه کمتر می‌شود. نفسم تنگ شده بود و چشمانم سیاهی می‌رفت. همه‌جا تاریک شده بود. دیگر نه از وحید خبری بود و نه از درهٔ مارها. چشمم بسته بود، ولی انگار باز بود. دوست داشتم بخوابم، اما نمی‌توانستم. فکر می‌کردم همه‌ٔ آن مارها از دره بیرون آمده و توی شکمم خانه کرده‌اند. چیزی توی شکمم وول می‌خورد. بدنم به خارش افتاده بود. با ناخن به جانِ پوستم افتاده بودم و خودم را می‌خاراندم؛ ولی نه‌تنها بهتر نمی‌شدم که بدتر می‌شدم و بدنم از خارش نمی‌افتاد. ردِ ناخن همه‌جای تنم مانده بود و جویِ باریکی از خون، از خراش‌های ریز و درشت جاری بود. بوی خون حالم را بد کرد. خواستم بینی‌ام را بگیرم تا از آن بویِ زهم خلاص شوم؛ اما به‌محضِ لمس‌کردنِ بینی، نوکِ انگشت‌هایم با مایعی گرم و لزج برخورد کرد و حسی شبیه مرگ تمامِ وجودم را فرا گرفت. من این مایعِ لزج را می‌شناختم. انگشتانِ من یک سال و نیم پیش هم، خون را لمس کرده بودند؛ خونی که روی گلبرگ‌های لاله‌های سپیدم ریخته بود. پوزخندی بی‌اراده بر لب‌هایم نشست. اگر همه‌ٔ موادِ مخدر و روان‌گردان‌های دنیا را هم روی خودم تست می‌کردم، در انتهای راه می‌رسیدم به همان شبِ نحس و آن کابوسِ دلخراش. نشسته بودم بالایِ سرِ جنازهٔ لاله و او را تکان می‌دادم. من او را تکان می‌دادم، اما انگار خودم را گذاشته بودند توی ننو و تکانم می‌دادند. یکی مرتب صدایم می‌زد، ولی من حال‌وحوصلهٔ جواب‌دادن نداشتم. دستم را توی هوا تکان می‌دادم و گویی می‌خواستم مگسی را از خودم دور کنم؛ سعی داشتم آن صدا را خفه کنم، ولی موفق نمی‌شدم. صدایی مستأصل که گاهی مرا فحش‌کِش می‌کرد و گاهی خودش را. ============================= 📌برای ادامه‌ی رمان، عضو کانال‌های رسمی انتشارات باش: https://eitaa.com/shavaladpub

امید که طلوع امروز آغاز خوشی هاتون باشه.... #روزتون_بخیر🌞 =========================== 🖌️باشگاه نویسندگان شاولد: https://ble.ir/shavaladpub بله https://eitaa.com/shavaladpub ایتا

#چالش_روز_شاولد: مهربانی جریان دارد... میخواهد با یک سیب سرخ باشد یا یک لبخند. زندگی جاری است و چه خوب که زندگی با مهربانی قاب گرفته شود. 🖋هستی فهندژسعدی

🛑 اگر هنوز در این نظرسنجی👇 شرکت نکرده‌اید، حتماً این کار را انجام دهید. نظرِ تک‌تکِ شما در اولویت‌بندیِ برنامه‌هایِ آموزشیِ ما تأثیرگذار است. فرصت دارید تا همین الان صدایِ خودتان را به گوشِ ما برسانید تا برنامه هایی دقیقاً مطابق با نیازهایِ شما طراحی کنیم.👇 🛑