هر وقت ویدیویی از فلسطین می‌بینم، بی‌اختیار اشک از چشمانم جاری می‌شود. صحنه‌هایی از قدس، عکّا، حیفا، یافا و جنگل‌های سبز الجلیل… با خودم می‌گویم: این سرزمین برای «سلام» آفریده شده، اما حتی یک‌بار هم طعم صلح را نچشیده. این‌همه زیبایی، این‌همه شکوه... و ما از آن محروم مانده‌ایم. تا کی باید دور بمانم؟ کی می‌توانم به سرزمین اجدادی‌ام برگردم؟ کی می‌شود بچه‌هایم را ببینم که در دشت‌های سرسبز، بی‌هیچ مزاحمتی بازی می‌کنند؟ کی می‌توانم در آرامش آن جنگل‌ها و دریاچه‌ها قدم بزنم و نفس راحتی بکشم؟ چرا در فلسطین، به‌جای رودخانه‌هایی که زندگی می‌بخشند، فقط رودِ‌های خون که جاری‌ هستند دیده میشوند؟ تا کی باید فقط از جنگ و کشتار و اشغال حرف بزنیم؟ تا کی باید زیبایی و شکوفایی این سرزمین کهن را نادیده بگیریم و آن را به حاشیه برانیم؟ فلسطین فقط درد نیست، سرشار از زندگی‌ست… اگر بگذرند. پ.ن: آن خانه‌های سنگی که در ویدیو می‌بینید، یادگار روستاهای اجداد ماست؛ همان‌هایی که در سال ۱۹۴۸ یا در کامِ تیغِ صهیونیست‌ها جان باختند، یا با زور از سرزمین مادری‌شان رانده شدند. @monem_ps

🌿🌸🌿

💟 #دعای‌_سمات 🎙استادفرهمند

🌸اللهم عجل لولیک الفرج... سرخمّ می سلامت شکند اگر سبویی...

خدایا... تو که می بینی تو که از اعماق قلوب همه باخبری مقلب القلوب جان ثبت قلوبنا علی حبّک ثبت قلوبنا بالصدق خدایا رنگ و زنگار رو از دلامون ببر نقابا رو از چهره هامون بنداز خدایا کمک کن...

♡یا حبیب قلوب الصادقین♡ قلبای مارو هم رنگ صدق بزن