جانا! دلم بِبُردی، در قَعرِ جان نشستی من بر کنار رفتم، تو در میان نشستی گرچه تو را نبینم، بی‌تو جهان نبینم یعنی تو نورِ چشمی، در چشم از آن نشستی گفتی مرا چو جویی، در جانِ خویش یابی چون جویمت؟ که در جان، بس بی‌نشان نشستی برخاست ز امتحانت، یکبارگی دلِ من من خود کی‌ام که با من در امتحان نشستی؟ تا من تو را بدیدم، دیگر جهان ندیدم گُم شد جهان ز چشمم تا در جهان نشستی #عطار_نیشابوری @shernab

چون ذره بر ضریح خود ای روح آفتاب مارا قبول کن که دل ما شکسته است دریاب روح خسته ی مارا که همچو ابر دیگر امید ما ز دو عالم گسسته است @shernab

آتشی شب در نیستانی فتاد سوخت چون عشقی که در جانی فتاد شعله تا مشغول کار خویش شد هر نیی شمعِ مزار خویش شد نی به آتش گفت کاین آشوب چیست مر ترا زین سوختن مطلوب چیست گفت آتش بی سبب نفروختم دعوی بی معنی‌ات را سوختم زانکه می‌گفتی نی‌ام با صد نمود همچنان دربند خود بودی که بود با چنین دعوی چرا ای کم عیار برگ خود می‌ساختی هر نوبهار مرد را دردی اگر باشد خوش است درد بی دردی علاجش آتش است @shernab

زان پیشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده‌ی گلگون خراب کن @shernab

از ازل درطلبت چشم ترم گفت حسین هر کجا بال زدم بال و پرم گفت حسین گفتم ای عشق مرا دست نیاز است دراز طلب خویش به نزد که برم گفت حسین #شب_زیارتی_اباعبدالله @shernab

صبحدم از عرش می‌آمد خروشی عقل گفت قدسیان گویی که شعر حافظ از بر می‌کنند 🌸 @shernab

میله‌ی زندان من هر موی مژگان تو بود من از این زندان برای خویش قصری ساختم @shernab

گر کنی خیری به دست خویش کن خیر خود را وقف هر درویش کن یک درم کان را به دست خود دهند به بود زان کز پی او صد دهند گر ببخشی خود یکی خرمای تر بهتر از بعد تو صد مثقال زر #عطارنیشابوری @shernab