میبوسمت یک روز در میدان آزادی می بوسمت وقتی که تهران دست ما افتاد میبوسمت وقتی صدای تیرها خوابید می بوسمت وقتی سلاح از دست ها افتاد... میبوسمت پای تمام چوبه های دار وقتی کبوتر روی آنها آشیان دارد وقتی قفس تابوت مرغ عشق دیگر نیست وقتی که او هم بال و پر در اسمان دارد میبوسمت پشت در سلول ها وقتی بوی شکنجه از در زندان نمی آید وقتی که زخمی روی تن هامان نمیخندد وقتی که از چشمانمان باران نمی آید می بوسمت وقتی پلیس ضد شورش هم یکرنگ با مردم سرود صلح می خواند وقتی که نان عده ای اعدام گندم نیست در مزرعه،گندم سرود صلح می خواند میبوسمت وقتی جهان از شعر لبریز است وقتی که زندانی به جز آغوش گرمت نیست تهران بدون تو چه معنی میدهد بانو!! انگار تهرانی به جز آغوش گرمت نیست... من آرزوهای خودم را با تو میبینم وقتی کنارم در خیابان راه می آیی وقتی که شال سبز تو در باد می رقصد یک روز می بوسم تو را بانوی رویایی... آغوش تو بوی بهاری سبز را دارد تو دختری از جنس باران های خردادی می بوسمت می بوسمت می بوسمت ای عشق می بوسمت یک روز در میدان آزادی ✍️ #امیررضا_وکیلی ❄️ @shernosh

مردمان شهر برای آزادی تابوت ساختند... و برای عشق مرز...! غافل از اینکه نه آزادی در تابوت جا می گیرد و نه عشق مرز می شناسد... ✍️ #چه_گوارا ❄️ @shernosh

♻️ #ترانه_انتخابی_شب ✍️ برای امشب و این ساعت ترانه ای از #علی_عباسی را برای شما همراهان همیشگی کانال #شعرنوش آماده نموده ام. امیدوارم این آهنگ زیبا مورد پسندتان قرار بگیرد. 🎧 #باهم_بشنویم 🎼 نام اثر #غزل_خانوم_مهربونم 🎤 خواننده #علی_عباسی می شینم فقط رو به رو تو نفس می کشم عطر و بوتو عسل تر شدی، خراب تر شدم حالا که نشستم پهلو تو نمی خواد بگی، من می دونم غزل خانوم مهربونم تو هیچی نگو... ته قلبتو دارم توی چشمات می خونم می چسبی بهم، خودت می دونی مثل آتیش تو زمستونی پر از زندگی، پر از عاشقی مثل پنجره بعد بارونی غزل خانوم، بذار آروم بذارم سر رو شونه ات می میرم من واسه رنگ نگاه عاشقونه ات غزل خانوم، نمی دونی چه حال خوبی دارم که لازم نیست این احساسو همه اش یادت بیارم نباشی دیگه راه نداره، تو قلبم کسی جا نداره دل عاشقم دیوونه ات شده، مثل بچه ها بی قراره نفس تنگه تو سینه آره، دلم دیگه طاقت نداره بگو آسمون به عشق خودت یه ریز تا خود صبح بباره می چسبی بهم، خودت می دونی مثل آتیش تو زمستونی پر از زندگی، پر از عاشقی مثل پنجره بعد بارونی غزل خانوم، بذار آروم بذارم سر رو شونه ات می میرم من واسه رنگ نگاه عاشقونه ات غزل خانوم، نمی دونی چه حال خوبی دارم که لازم نیست این احساسو همه اش یادت بیارم ♻️ برای دیدن ترانه های قبلی اینجا🎼 را لمس کنید. ❄️ @shernosh

مثل آن چایی که می چسبد به سرما بیشتر با همه گرمیم... با دل های تنها بیشتر درد را با جان پذیراییم و با غم ها خوشیم قالی کرمان که باشی می خوری پا بیشتر بم که بودم فقر بود و عشق اما روزگار زخم غربت بر دلم آورد این جا بیشتر هر شب عمرم به یادت اشک می ریزم ولی بعد حافظ خوانی شب های یلدا بیشتر رفته ای ... اما گذشت عمر تأثیری نداشت من که دلتنگ توأم امروز ؛ فردا بیشتر زندگی تلخ است از وقتی که رفتی تلخ تر بغض، جانکاه است هنگام تماشا بیشتر هیچ کس از عشق سوغاتی به جز دوری ندید هر قدر یعقوب تنها شد زلیخا بیشتر بر بخار پنجره یک شب نوشتی: عاشقم خون شد انگشتم بر آجر حک کنم: ما بیشتر ✍️ #حامد_عسکری ❄️ @shernosh

نه عالم ریاضی‌ام و نه سیاسی‌ام من دکترای تجربی تو شناسی‌ام تبلیغ عشق می‌کنم و در کنار آن آموزگار مکتب زاهد هراسی‌ام هم عاشقم به درک عمیق تو از غزل هم دوستدار خوشگلی و خوش‌لباسی‌ام وقتی لب تو امر کند می‌شوم مطیع از دست چشم‌های تو، هرچند عاصی‌ام یک لحظه غافل از تو نشد فکر و ذکر من ای علّت همیشگی کم‌حواسی‌ام مردانه دوست دارمت، این را بخوان، بفهم از عاشقانه‌های متین حماسی‌ام کتمان نکن که مثل خودم عاشقی تو هم من دکترای تجربی تو شناسی‌ام ✍️ #لاادری ❄️ @shernosh

جان من بغض نکن، تو اگر بغض کنی، دل من می‌شکند، آسمان غم به دلم می‌بارد، و نگاهم سوی اندوه زمین می‌ماند... بغض تو فصل خزان را به تنم می‌آرد، و تنم حالت یک جنگل بی‌برگ به‌خود می‌گیرد، نفسم حبس؛ دلم تنگ؛ جهانم تیره؛ نگاهم موهوم، در گلو بغض تو می‌آید  و آهی به تنم می‌آرد... من شبی با تو سفر خواهم کرد، سوی یک تاریکی، پشتِ یک جنگلٍ  بٍکر، و رها خواهم کرد، همه‌ی بغض فروخورده‌ی خود را در باد، و تو را خواهم برد، سوی یک دشت وسیع سوی یک روشنی بی‌تردید، سوی یک آرامش... من به خوشبختی بعد از خواهش، و به آرامش یک جنگل باران خورده‌ی بعد از طوفان، و به آغاز پس از رویش یک دانه‌ی مدفون شده در خاک تعلق دارم... من شبی با تو سفر خواهم کرد، به فراسوی زمان... به زمانی که جهان خالی بود، خالی از رنگ و ریا، خالی از بی‌مهری، خالی از عاطفه‌ای سرد برای رویا خالی از دغدغه‌ی نان، که پدر ببَرد آسوده، عاری از هر منٓت... سفری دارم من، سوی اعجاز زمین همه جا پاک، بدون اغراق، آسمان غرق سکوت، شبٍ آرام در خواب، دخترساده‌ی ده، غرق در حٔجب و حیا، چه دل پاکی داشت، دلش عاشق، و چشمان تٓرٓش، خیره به صبح فرداست... غرق در این پرسش، که آیا...!؟ یار از آن کوچه‌ی باریک گذر خواهد کرد!؟ پسرک نیز در این اندیشه، اگر از کوچه‌ی معشوقه کند او گذری پشت آن پنجره‌ی چوبیٍ دیوار گٍلی، چه کسی منتظرش خواهد بود...!؟ صبح فردا من و تو پس از آن بغض غریب خسته از آن سفر طولانی از همان کوچه‌ی باریک گذر می‌کردیم کوچه پُر بود ز یک حس غریب مردمانی همه در جوش و خروش پسرک گریه‌کنان خیره به آن پنجره‌ی باز، عکس ترحیم ز دلدار تماشا می کرد... من در آن کوچه‌ی بن‌بستِ غریب، چشمم افتاد به چشمت ناگاه، و تو با حالت چشمان پر از اشک برایم خواندی: «بیا تا قدر یکدیگر بدانیم که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم»... ✍ #محمود_منصوری‌_رضی 💠{ کانال ادبی شعر نوش } ❄️ @shernosh

تو همانی که دلم لک‌زده لبخندش را او که هرگز نتوان یافت همانندش را منم آن شاعر دل‌خون که فقط خرج تو کرد غزل و عاطفه و روح هنرمندش را از رقیبان کمین کرده عقب می‌ماند هر که تبلیغ کند خوبی دلبندش را مثل آن خواب بعید است ببیند دیگر هر که تعریف کند خواب خوشایندش را مادرم بعد تو هی حال مرا می‌پرسد مادرم تاب ندارد غم فرزندش را عشق با اینکه مرا تجزیه کرده است به تو به تو اصرار نکرده است فرایندش را قلب من موقع اهدا به تو ایراد نداشت مشکل از توست اگر پس‌زده پیوندش را حفظ کن این غزلم را که به زودی شاید بفرستند رفیقان به تو این بندش را منم آن شیخ سیه‌روز که در آخر عمر لای موهای تو گم کرد خداوندش را ✍ #کاظم_بهمنی 💠{ کانال ادبی شعر نوش } ❄️ @shernosh