#داستان_کوتاه شاگرد مکانیک 💢از دبیرستان تیزهوشان ، علامه حلی معروف اخراج شدم ، با الفاظی شبیه  به اینکه " هیچی نمیشوی، کودن"... پدر و مادر یکهفته پشت در مدیر مدرسه البرز نشستند تا آقای دزفولیان رخصت داد تا نوجوان را ببیند : _ معدل ۱۱ نشان می دهد که درس را که رها کرده ای، واضحا هم اعلام کرده ای که می خواهی شاگرد مکانیک بشوی تو مکانیکی محل، چرا؟ _ درس را دوست ندارم. _ جای درس تو این ماهها چه کرده ای؟ _ برنامه نویسی _ آقای مسگری یک مساله برایش طرح کنید که برایش کدنویسی کند. یک ربع بعد : _ آقای مدیر! من برگه این پسر را که تصحیح می کنم ، می بینم که این بچه نابغه است ، ثبت نامش کنید ( علیرغم اینکه مدرسه البرز شرط معدل ۱۷ داشت) _ پسرجان! من به اعتبار خودم ثبت نام مشروط می کنم تورا، آبروی من را نبری. پسر اخراجی علامه حلی ، با رتبه دورقمی ، مکانیک دانشگاه صنعتی شریف قبول می شود و رتبه یک کنکور ارشد همانجا به رشته ام بی ای می رود . روزی در اوج موفقیتهای تحصیلی دانشگاهی ، برگه برنامه نویسی را پیدا کردم که آقای مسگری به عنوان آزمون ورودی ازم گرفته بود ، سوال درباره حرکت مهره اسب شطرنج از نقطه آ به نقطه ب بود ولی در نهایت تعجب فهمیدم کاملا غلط حل کرده بودم ! به هر زحمتی بود مسگری را پیدا کردم ؛ ازش پرسیدم با اینکه این مساله را اشتباه کد زده بودم ولی شما اعلام کردید این بچه نابغه است ، چرا؟ من را به یاد آورد و خندید و گفت: آقای دزفولیان بهم گفته بود این بچه غرورش شکسته شده در مدرسه قبلی ، هرطور برگه اش بود مهم نیست ، تو بلند جلوی خودش و پدر و مادرش بگو که "نابغه" است" ؛ او نیاز دارد دوباره برخیزد وگرنه شاگرد مکانیک می شود.🌺 ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان

هشیار سری بود ز سودای تو مست خوش آنکه ز روی تو دلش رفت ز دست بی‌تو همه هیچ نیست در ملک وجود ور هیچ نباشد چو تو هستی همه هست #سعدی ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان

تمامِ خانه، پیچِ کوچه‌ها، طولِ خیابان را به یادت کوه‌ها و دشت‌ها را و بیابان را برایِ دیدنِ چشمت، دلم تنگ است و دنیا تنگ شبیهِ برّه‌ای کوچک که گُم کرده‌ست چوپان را خدا با دیدنِ چشمانِ اشک‌آلودِ من امروز برایِ حسِ همدردی فرستاده‌ست باران را نه آغوشی، نه حتی پاسخِ گرمِ سلامم...، آه چگونه حس نباید کرد سرمایِ زمستان را؟ تو وقتی می‌رسی که فرصتِ لب بازکردن نیست و در خود می‌کُشم من آرزوهایِ فراوان را نگاهم می‌کنی؛ چون کوه، سَرسختم ولی چشمم گواهی می‌دهد آرامشِ ماقبلِ توفان را من از آدابِ مهمانداری‌ات چیزی نمی‌دانم ولی در شهرِ من رسم است، می‌بوسند مهمان را میانِ بازوانت خلوتِ امنی فراهم کن برایم فاش کن آن عشقِ پنهان در گریبان را تو بینِ خواب‌هایم با پرستو کوچ خواهی کرد و من از صبح تا شب، یکّه و تنها کلاغان را...!! #فاطمه_سلیمان‌پور ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان

زندگی، بی‌تو پُر از غم شدنش حتمی بود با تو امّا غمِ من، کم شدنش حتمی بود همه‌جا ، از همه‌کس زخمِ زبان می‌خوردم این وسط اسمِ تو مرهم شدنش حتمی بود رگِ خوابِ تو اگر دست دلم می‌افتاد قصه‌ی عشق، فراهم شدنش حتمی بود پا به پای من اگر آمده بودی در شهر این خبر سوژه‌ی عالم شدنش حتمی بود بینِ ما موش دواندند! خودت می‌دانی چون‌که این رابطه محکم شدنش حتمی بود سیب و قلیان دو سیب و من و تو... در این حال شخصِ ابلیس هم، آدم شدنش حتمی بود! شک ندارم که اگر پایِ تو در بین نبود «جنّت آباد» جهنّم شدنش حتمی بود #امید_صباغ_نو ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان

قول دادم به کسی غیر تو عادت نکنم از غم انگیزی این عشق شکایت نکنم من به دنبال تو با عقربه ها می چرخم عشق یعنی گله از حرکت ساعت نکنم عشق یعنی که تو از آن کسی باشی و من عاشقت باشم و احساس حماقت نکنم! چه غمی بیشتر از این که تو جایی باشی بشود دور و برت باشم و جرئت نکنم... عشق تو از ته دل عمر مرا نفرین کرد بی تو یک روز نیامد که دعایت نکنم! بی تو باران بزند خیس ترین رهگذرم تا به صد خاطره با چتر خیانت نکنم بی تو با خاطره‌ات هم سر دعوا دارم قول دادم به کسی غیر تو عادت نکنم... #علی_صفری ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان

#داستان خاطره ای از فریدون مشیری: عرض می شود که در طبقه دوّم منزلی که بنده زندگی می کنم، آپارتمانی هست که همسایه محترم دیگری در آن زندگی می کند؛ یک شب، بنده که به خانه آمدم تاماشینم را در گاراژ بگذارم، دیدم مهمان های همسایه محترم، ماشین های خود را ردیف گذاشته اند جلوی خانه و از قرار معلوم، دسته جمعی با میزبان رفته اند شمیران!!!. من هم ناچار ماشینم را بردم تعمیرگاه و نامه ای نوشتم و جلوی یکی از ماشین ها گذاشتم به این مضمون، «امیدوارم که امشب به شما خوش گذشته باشد! اگر شما ماشین تان را چند متر جلوتر گذاشته بودید، من مجبور نبودم که چند کیلومتر تا تعمیرگاه بروم! ارادتمند؛ فریدون مشیری» صبح که از منزل بیرون آمدم، دیدم یکی از مهمان ها که خطّاط معروفی ست -و نامشان استاد بوذری است- از قرار جزء مهمان ها بوده!! با خط خوش، نامه ای نوشته و به در منزل من چسبانده! او نوشته بود؛ «آقای مشیری! در پاسخ ِ مرقومه عالی؛ «گر ما مقصّریم، تو دریای رحمتی!!» ودر خاتمه به عرض می رساند؛ اطاعت می کنم جانا که از جان دوست تر دارند، جوانان سعادتمند، پندِ پیرِ دانا را، من هم برای ایشان نامه ای نوشتم؛ البته منظوم، به این شرح! «هنوز خطِ خوش ِ تو، نوازش بَصَر است، هنوز مستی این جام جانفزا به سَر است! فضای سینه ام از نامه تو باغ گل است، هوای خانه ام، از خامه تو مُشک ِ تَر است! ترا به «خطِ» تو می بخشم، ای خجسته قلم، که آنچه در بَر من جلوه می کند هنر است!! جواب خط تو را هم به شعر خواهم گفت، اگرچه خط تو از شعر من قشنگ تر است!! به این هنر که تو کردی، دلم اسیر تو شد هنوز ذوق و هنر، دام و دانه بشر است!! شبی ز راه محبّت بیا به خانه ما ببین که دیده مشتاقِ شاعری، به در است!!» - حالا مقایسه کنید اگه  الان یکی ، ماشین شو سر راه ما قرار بده از مغز های ما چی تراوش می کنه!!! و البته همچنین از زبان و دستهای ما!!! ⚜همراه شو رفیق 👇 🔺ادبــــستان