🟢زندگی به مو بنده 🟡حال بد کیلو چنده 🎙بابک افرا

ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺑﻤﻦ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻣﻌﻠﻢ” ﺁ ” ﺭﺍ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺧﻮﺭﺩ ﺑﺴﯽ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻮﺷﺘﻢ ” ﺑﺎ ” ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺧﻮﺩ ﺑﺮﺩ ﺑﻪ ﺑﺎﻻ ﻭ ﺑﻪ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﺁﻭﺭﺩ ﺗﺎ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺨﺶ ﮐﻨﻢ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ ﺯﻧﮓ ﻧﻘﺎﺷﯽ، ﻣﻦ ﺭﻧﮓ ﻧﻤﯽ ﺩﺍﻧﺴﺘﻢ ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺁﺑﯽ ﺑﮑﺸﻢ ﺩﺭﯾﺎ ﺭﺍ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﮔﻔﺖ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻫﺎﯼ ﺩﻡ ﺩﺳﺖ ﺗﺎ مراعات کنم ﻓﺎﺻﻠﻪ ﺩﺭ ﺍﻣﻼ ﺭﺍ ﺑﺎﺯﮔﻮ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﮐﻪ ﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺳﺮﻣﺸﻖ ﺩﻫﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﯼ ﺧﻮﺑﯽ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﮐﺴﺮ ﮐﻨﻢ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺟﻬﻞ ﺑﺎ ﮐﻤﯽ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﻨﻬﺎ ﺭﺍ ﮔﻔﺖ ﺭﻭﺑﺎﻩ ﭘﻨﯿﺮ ﺍﺯ ﺩﻫﻦ ﺯﺍﻍ ﺭﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﮐﻪ ﯾﺎﺩﻡ ﻧﺮﻭﺩ ﺣﻘﻪ ﺍﯾﻦ ﺩﻧﯿﺎ ﺭﺍ گفت ” ﺁ ” ﺑﺮ ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﻧﯿﺰ ﮐﻼﻫﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﻋﺸﻖ ﺑﺎ ﺣﻮﺻﻠﻪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﮐﻼﻩ ﻣﺎ ﺭﺍ ﻣﺎ ﮐﻪ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ که: ﺑﺎﺑﺎ ﻧﺎﻥ ﺩﺍﺩ ﭘﺲ ﻧﺪﯾﺪﯾﻢ ﭼﺮﺍ ﺧﻮﻥ ﺩﻝ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺍ؟ ﺩﺭﺱ ﺩﻫﻘﺎﻥ ﻓﺪﺍﮐﺎﺭ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﺷﺪ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮد ﮐﻪ ﻣﺤﺘﺎﺝ ﮐﻨﺪ ﺩﺍﺭﺍ ﺭﺍ ﺷﻮﻫﺮ ﺳﺎﺭﺍ ﺷﯿﺎﺩ ﺩﺭﺁﻣﺪ ﺍﺯ ﺁﺏ ﮐﺮﺩ ﭼﻮﻥ ﺷﺎﻡ ﺳﯿﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﺭﺍ ﺭﺍ ﺑﻮﯼ ﻣﺮﮒ ﺁﻣﺪ ﻭ ﮐﺒﺮﯼ ﺑﻪ ﻣﺮﺍﺩﺵ ﻧﺮﺳﯿﺪ ﺳﺮﻃﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﮐﻪ ﺗﺴﻠﯿﻢ ﮐﻨﺪ ﮐﺒﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﺎﺵ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻣﻌﻠﻢ ﻋﻮﺽ ﺭﻭﺑﻪ ﻭ ﺯﺍﻍ ﯾﺎﺩ ﻣﯽ ﺩﺍﺩ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺯﯾﺮﮐﯽ ﻓﺮﺩﺍ ﺭﺍ کاش ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺳﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻗﺎﯾﻢ باﺷﮏ ایست میداد بد و زشت همه دنیا را ﺍﻭ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﻟﻔﺒﺎﯼ ﻣﺤﺒﺖ ﺁﻣﻮﺧﺖ ﻣﺎ ﻏﻠﻂ ﯾﺎﺩ ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ” ﺍﻟﻒ ” ﺗﺎ ” ﯾﺎ ” ﺭﺍ روزمعلم رو به تمامی معلمان عزیز وگرامی تبریک میگم ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌

. ای معـلم! شمــع بـزم‌آرای جــان روشـنی‌بخش زمیـــن و آسمــــان بـا مصــائب سـاختـی و سـوختی تـا کـه مــا را، واژه‌ای آمــوختی مکتب عشاق، از تأسیس توست عاشقی سرمایهٔ تدریس توست تـا که ما را درس عشق آمـوختی چشـم ما را بر بـــدی‌هــا دوختی ای معــلم! ای بــزرگ اســتاد مهر ای فــروزان‌تــر ز خورشــید سپهر ای چـــراغ معـــرفـت‌آمـــوز مــا روشــنایی‌بخـشِ شـام و روز مــا مـا گل بـــاغ و گلســتان تـوییــم جمله شـاگـــرد دبســتان تـوییــم عطر دانش از شمیم روی توست صورت گل سیرت نیکوی توست چشــم ما هــر روز از روی شمـــا می‌شود روشن به الطــاف خــدا در گـلـســــتـان ادب، آلالــــــه‌ای نـور علمی، معــرفت را هــالــه‌ای چون اساس قصر علم و دانشی بــرج دانـش را تــو در افــزایشی در سپهــر معـــرفت، آمـــوزگـــار ذره‌ای را مـی‌کنـی خــورشــیدوار گر که اکنـون تـابشـی از ما بود از فـــروغ روی تــو یک‌جــــا بــود ما همه‌ جسمیم و روح ما تویی بی تو ما غرقیم و نوح ما تــویی تـوسن اندیشه زیــر پــای توست برترین شعــر زمـــان آوای توست ای معــلم! مـا بــدهکـــار تـوییــم تـا ابــد، مـدیـون ایثـــار تـوییــم ای معــلم! خــانــه‌ات آبـــاد بـــاد نــام تـو همواره ما را یـــاد بــــاد (ســــــاقی) میخـانهٔ عـرفـان تویی آن‌که سازد مست جاویدان تویی #سیدمحمدرضا_شمس (ساقی)

به جنونم برسان ای که جهانم شده ای همه شب فکر توام، روح و روانم شده ای برود نام تو بر لب، چو‌ بگویم سخنی تو دگر در همه جا ورد زبانم شده ای بزند پر همه شب، قلبِ من از سینه ی خود به که گویم غمِ دل، راز نهانم شده ای نروی از دل دیوانه برون دلبر من که نفس های منی، راحتِ جانم شده ای شده ام کافر و تنها به تو من معتقدم تو همان مسجد و تکبیر و اذانم شده ای بِرَهانم که شدم خسته از این عقل دگر به جنونم برسان ای که جهانم شده ای #حمیدرضا_آب_روان

هجوم خاطرات تو به عمق لحظه های من میان گریه گفتن خدا خدا خدای من مرا شکسته بی صدا از آشیانه رفتنت کبوتر نگاه تو پریده از هوای من غزل غزل دویده ام به اعتماد بودنت به اعتماد بودنم چه می کنی برای من منم مریض بوسه ای میان بازوان تو اگر چه حسرتی شده رسیدن دوای من شدم غریق آبی نگاه بی کرانه ات شدی در اوج موج غم خدا و ناخدای من چه می رسد از این گریز ناگزیر بی هدف تو و‌ عبور کردن از سوال کو کجای من نفس نفس بریده ام از این عبور سهمگین که رفتی و ندیده ای غریو های های من غزل گرفته بغض من به کنج خاطرات تو تو را بهانه می کند غزال تیز پای من و چکّه چکّه می چکم غزل فقط برای تو به روی خط کاغذی که می شود دعای من تو بی بهانه رفته ای منم که زخمه می کشم به تار شعر کهنه ای که می دهد صدای من #علی_نیاکوئی_لنگرودی

#دعوت #بهرام_حصیری