ای علی همانا تو و یاران و پیروانت در بهشت خواهید بود... خواستم بگم یار و پیرو صرفا شیعه بودن توی سامانه ثبت نیست خانم شیفته .. .

تنهایی از این بیش که دیده‌ست که دریا در چاه بگرید غم تنها شدنش را #حسن_دلبری

فلسفه رو دوست دارم و ازش متنفرم و همزمان نسبت بهش بی اهمیتم. دوستش دارم چون مغزم رو درگیر می‌کنه و ازش متنفرم چون مغزم رو درگیر می‌کنه و نسبت بهش بی اهمیتم چون مغزم رو درگیر کرده و به دلیل همین درگیری نمی تونم به چیزی اهمیت بدم در واقع خستگیِ مسخره یِ هیجان انگیزِ بی اهمیت ترین در زندگی منِ😐 «اگر فهمیدین تبریک میگم»

این وضعیت روان من در ایام امتحانات بعد شما انتظار دارید من پست بزارم 👩🏻‍🦯

باید برای علی مرد کاش، کاش برای او بمیرم ...

شیعه باشی و بمیری و رخ یار ببینی به تو لبخند زند او و ز لبخند بمیری و بمیری و بمیری و از این مرگ بمیری که علی کرد نگاهم و ز چشمش تو بمیری... ๛شیفتهــ

«زاویهٔ دید» بچه‌تر که بودم، مادرم برایم قصهٔ فیل بزرگِ نادیده را می‌گفت؛ فیلی که لمس می‌شد، بدون آنکه دیده شود و هرکس تعریفی از آن ارائه می‌کرد. یکی فیل را بادبزن می‌دانست، چون گوشش را لمس کرده بود؛ آن دیگری شبیه ستونی بلند و استوار، چون پایش را لمس کرده بود و... به‌راستی که همهٔ آنها واقعاً فیل را لمس کرده بودند، اما به اندازهٔ تلاشی که برای لمس فیل داشتند و یا میزان دسترسی که برای لمس به آنها داده شده بود. ماجرا همینجا تمام شد؟نه، فیل به بادبزن تشبیه شد، چون آدم ها بادبزن را دیده بودند، نه فیل را. به ستون تشبیه شد، چون ستون را لمس کرده بودند، نه فیل را. این ماجرا همینجا تمام شد؟ نه. در بین بقیه آنهایی که فیل را لمس هم نکرده بودند شایع شد. هرکدام کلاهی بر سر فیل گذاشتند، چون حتی گوش فیل را هم لمس نکرده بودند. این شد که فیل، بادبزن شد و بادبزن، ستون و ستون و بادبزن، فیل. اما داستان همینجا تمام شد؟ نه. روزی فیل را دیدند؛ چه آن کسانی که لمس کرده بودند، چه آن کسانی که شنیده و آب‌وتابش داده بودند، و چه آن کسانی که نه دیده بودند و نه حتی شنیده بودند و فقط می‌دانستند فیلی هست. و البته آنهایی که نه دیده بودند و نه شنیده بودند....« همه فیل را دیدند؟» رابطهٔ ما با معنا، حقیقت، آزادی و مفاهیم خسته کننده از این قبیل، به‌راستی همین است: نه کامل است، نه جامع، نه مانع؛ یک فیل تمام‌ عیار در ازدحام لمس و حرف و بی‌ اعتنایی. مسئله، زاویهٔ دید است؛ مسئله، میزان توانمندی حس است؛ مسئله، توان تخیل است؛ مسئله در اجتماعی بودن انسان است. برای همینهاست که میگویم احمق‌ پنداریِ دیدگاه مخالف، خود حماقت است. حقیقت چنان در تَخَیّلِ ناتوانیِ ادراک غرق است که... چطور میتوان فهمید فیل بادبزن است یا ستون؟...

این شما و این شیفته ای که دوباره دست به قلم شد...

انیمیشن ببینم ...

نوشته‌هایم خودآگاه نیستند؛ هر کجای روحم که درد بگیرد، همان‌جا گریه می‌کند و من هم فقط گریه‌هایم را درون شیشه‌های مربا جمع می‌کنم. بعد می‌گذارمشان همین‌جا، توی حیاطِ خلوتِ شیفته، تا کپک نزنند. همین. حالا شما هم قاشقی به مربایم بزنید؛ یا خوشایندتان است و مشتری می‌شوید، یا می‌روید و مربای گریه‌هایِ دیگری را مزه‌مزه می‌کنید. ๛شیفتهــ