بازگرد، ای محبوب من؛ بر دل خسته‌ام رحم کن بازگرد، ای نغمه‌ای که بر لبان جهان جاری است بازگرد، که زندگی به عشق تو ترانه می‌خواند بازگرد، که جانم چشم به آسمان تو دوخته است بازگرد، ای خورشیدی که ابرها در پناهش آرام می‌گیرند چرا ابرها از پیش رویت کنار نمی‌روند؟ چرا با شرم به تو نمی‌نگرند؟ یا در برابر زیبایی‌ات مبهوت و حیران مانده‌اند؟ ای فروغِ نهان، عشق از سوز اشتیاق تو گداخته است ای جانِ دل‌انگیز، چه نیکوست حضورت! بگذار چشمانم با تو سخن بگویند که اشک‌هایم از درد، نالان‌اند دنیای ما چه سخت و بی‌رحم است و مرا جز امید به تو، ای مهدی، هیچ نیست ای صدایی که نوید عدالت می‌آوری در مژگانم، افسون تو به نماز ایستاده است

در طرد شدن نخبگان، ویرانی جهان، و زنده به گور شدن دختران، جهل عوام را مقصر بدانیم یا طمع کسان را؟

احساساتِ جامعه‌ی امروزی در سه چیز خلاصه می‌شود: خودپسندی، لذات شهوی و خستگی از زیستن. یادداشت‌ها- آلبر کامو

من نمی دونم چرا هر کار میکنم با مداحی شور کنار نمیام...