_خونه خوبیه مگه نه؟ -خوبه،فقط بزرگه.حالا با چی پُرش کنیم؟ رجب دوربرش را نگاه کرد و آهسته گفت:بابچه. خندیدم و گفتم:راست می‌گی،مگه با همین پنج تا فسقلی پرش کنیم،وگرنه الان که حتی به اندازه کافی فرش نداریم،چه برسه به بقیه وسایل. -بابارجب،نسرین ِرجب‌پور.

_چیزی که تو اتاق نیست،دنبال ِچی می‌گردی؟ -دنبال جوونی‌م. مادر با تعجب نگاهم کرد، ولی حرفی نزد.زیر پنجره نشستم و گفتم:《وقتی اومدم توی این اتاق،یه تازه عروس بودم با هزار تا امید و آرزو.چقدر زود همه چیز رو با رجب چیدیم.در و دیوارا رو باهم رنگ زدیم.حالاکه دارم می‌رم،مادر پنج تا بچه ام.》 مادر آهی کشید و گفت:دنیا همینه دیگه؛چقدر زود بزرگ شدی طوبی! _چقدر زود پیر شدم مامان! ◇نسرین ِرجب پور.

-فیلم ِسینمایی ِسرخپوست. نیما جاویدی - درام،معمایی،عاشقانه

-اینایی که میرن بالای دار مردمن؟ -ما که الله نیستیم.آمدیم و از صدتا یکی بیگناه بود.