من یه سری چیزارو فقط میگم که گفته باشم بهت ک تو خودم نریزم خیلی و اگه فاز نصحیت برداری و حتیییییی دنبال راه حل بگردی میره رو مخم چون نمیدونم چرا اما حس بدی میگیرم انگار ک کسی داره کنترلم میکنه چون :

تنها چیزی که من از زندگی میخام ازادیه و نمیزارم هیچکس اینو ازم بگیره.

دفتر نقاشی من پر از شخصیتای جدید شبیه ب ادمای اطرافمه.

اوکی شببخیر

نیم ساعت کلاس عربیمو خواب موندم ولی چون نماینده بودم اوکیش کردم اممممما خعلی بد بودددد

و برا اینکه تا دوازده و نیم خواب بودم نتونستم زبان بخونم و تا پنج و نیم هم کلاس دارم =/ و ۷ هم باید برم کلاس زبان =/ و الانم سر کلاس زیستم =/ و فاک =/

بیخیال زیست میرم زبان میخونم.

اوکی اما با کسی باشید که اگه چیزی شد نگید ''اگه بفهمه چیکار کنم'' و بگید ''بهش بگم که با هم حلش کنیم''

افرین دقیقا زبان نخوندم و الانم دارم میرم و فقط یک ساعت وقت دارم برا کارای زبانم و غیرممکنه تقریبا ک بتونم همشو انجام بدم.

خب کتاب و لیسنینگ و انشامو نوشتم استوری بوک هم اوکی شد چیزی نگفت.

وای الان داشتم بین سالنامه هام دنبال یه سالنامه میگشتم که توش کلمه ها و اسلنگای انگلیسیمو ک تو سریالا و فیلمایی که میبینم رو اونجا بنویسم و تو یکی از دفترام خاطرات مربوط به سه روزمو نوشته بودم خوندمش یکیش روز تولد پارسالم بود یکیش ی اتفاق بد خانوادگی یکیشم کریسمس پارسال وای چقد خوندنش حس خوب بهم میداد مخصوصااااااا اون تیکه هایی که تو پرانتز نوشته بودم از طرف خودم(داشتم اتفاقات رو روایت میکردم و تو پرانتز نظر یا ری اکشنم نسبت به اتفاق یا ادمه بود) وای از این ب بعد تصمیم دارم یه دفتر بزارم و بنویسم =''