بیاید. که منم بتونم متن بذارم.

جوشن کبیر خوانده نخوانده خوابم برد. از خستگی زیاد و از در باران ماندن، شب‌های قدر همیشه برای من با جزئیات تمام بود. با عاشقی کردنِ با فراز به فراز جوشنِ کبیر، با هم‌صدا شدن با نوای الغوث، الغوث... اما امسال جدا همه چیز فرق می‌کند. امسال قرآن به سر را زیر باران زمزمه کردیم. باران بارید و اشک ما نیز هم... اشک‌های روایت‌گر، انگار اشک‌های امسال از آن جهت با باران همراه شد که می‌خواست با ما هم صدا شود که به این نقطه رسیده‌ایم که می‌گوییم خدایِ پناه عالمیان، ببین که اقرار می‌کنیم همه چیز از توست. بود و نبود و رگ و پود ما، ببین که پناه آورده‌ایم با دست‌های خالی، زیر آسمان شب، که ببینی نگاه دل‌تنگ ما را به آسمان. به اینکه ما با تمام وجود به این نتیجه رسیده‌ایم که دست تو همراه ماست. که همه چیز تویی، همه امور از عوالم ید الهی امکان پذیر می‌شود. که جنگ، جنگ بین دین تو و فرعون های زمانه‌ است... که جنگ بین دل‌های عاشقِ محبت دیده. و دل‌های خشکیده و تاریک و نمور است... که این جنگ شب قدر ما بود. شب قدر تقدیر سرنوشت... ف-ب ۱۴۰۴/۱۲/۲۰

بارون ببار امشب که محشره بابای زینب توی بستره هی التماسش می‌‌کنم بمون اما علی دلتنگ کوثره...

بله باعث شد که بتونم بنویسم. بیاید بلههه.🚶🏻‍♀

دلتنگ فاطمه‌‌اش بود علی وقت سحر از غصه نجاتش دادند

امشب دل‌‌تنگی خالصم. دل‌تنگی و غمم به احساس خستگی‌ام می‌چربد و خوابم نمیبرد. غمگینم.

از آن غم‌ها که نمی‌دانی با آن چه کنی! گریه نکرده از آدمی به احساساتی بودن من بعید بود. اما انگار در این غم قد کشیده‌ام. انگار غم تمام چیزهایی که میبینم به کتف گرفته و می‌کشم..‌. انگار غم عاشق‌ترم‌ کرده. با وجود تمام ساختار‌های دفاعی غم عاشق‌تر شده‌ام. عاشق‌تر...

گفتم: «خانم، این دو انگشتی علامت پیروزی ما نیست؛ حرف V یکی از حروف انگلیسی است: حرف اول کلمه‌ی ویکتوری. ویکتوری یعنی پیروزی. این مال آمریکایی‌هاست. علامت پیروزی ما ایرانی‌ها، مشت گره کرده است...» از کتاب «لحظه‌های انقلاب» محمود گلاب‌در‌ه‌ای @ammar_nevesht

نیومدید من دارم تو بله می‌نویسما.

اومدید؟

بیست نفر دیگه هم بیاید که من اینجا رو ول کنم دیگه.🚶🏻‍♀

چه مرگته دل من؟ چرا نمی‌خوابی؟ بخواب. داره به یکی دیگه پیام می‌ده «می‌شه برای فرار از نحسی سیزده، به صحرای آغوش تو پناه بیارم؟».