💠 واشنگتن سرمایه‌گذاری خود در «قسد» را به یک دارایی سیاسی پایدار تبدیل می‌کند سوریه وارد دومین سال پس از سقوط رژیم اسد می‌شود و با آزمونی فراتر از مدیریت دوره‌ی گذار روبه‌روست؛ آزمونی که شکل دولتی را که از این مرحله بیرون خواهد آمد، تعیین می‌کند. گشایش خارجی‌ای که دمشق به دست آورده و حمایتی که کشورهای منطقه‌ای متحد فراهم کرده‌اند، در داخل با واقعیت دشوار اقتصادی و اجتماعی، پرسش‌های سنگین درباره‌ی کارآمدی نهادها، مبارزه با فساد، بازسازی، و بازگرداندن توان ارتش پس از ضربات اسرائیلی که ساختار و توانمندی‌های آن را هدف قرار داد، روبه‌روست. در همین حال، سیاست سوریه با سرعت آشکار پیش می‌رود. پرونده‌ی مذاکرات با اسرائیل یکی از حساس‌ترین مسائل را می‌گشاید؛ در شرایطی که اشغال همچنان ادامه دارد و توازن قوا برهم‌خورده است. 🔸 هم‌زمان، پرونده‌ی حل‌وفصل «قسد» و ادغام آن در نهادهای دولت، پرسش‌های تازه‌ای برمی‌انگیزد؛ به‌ویژه در کنار بحث درباره‌ی ترتیبات دفاعی منطقه‌ای که سوریه ممکن است بخشی از آن باشد. این پرونده‌ها گفت‌وگویی گسترده‌تر درباره‌ی جایگاه دمشق در منطقه و حدود توانایی آن برای ایجاد تعادل میان نیاز به ثبات و تلاش برای بازپس‌گیری حاکمیت و جایگاه خود می‌گشاید. در این گفت‌وگوی اختصاصی با «نون‌پست»، سیاستمدار سوری دکتر خالد خوجه خوانش خود از این تحولات را ارائه می‌دهد؛ خوانشی برآمده از تجربه‌ی سیاسی‌ای که در دو سوی صحنه‌ی سوری و ترکی شکل گرفته است متن کامل گزارش را اینجا بخوانید ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

ناصر التمیمی، کارشناس حوزه نفت و گاز: 🔸به احتمال زیاد، تحرکِ قطر نه نمایندگیِ آمریکاست و نه ابتکاری یک‌جانبه، بلکه تلاشی است که با هماهنگیِ واشنگتن و با پشتیبانیِ سعودی صورت می‌گیرد، اما اساساً از منفعتِ مستقیمِ قطر سرچشمه می‌گیرد. چنین به نظر می‌رسد که دوحه یکی از زیان‌دیده‌ترین طرف‌ها از تداومِ بحرانِ هرمز و آشفتگیِ جریانِ انرژی است، و همین امر موفقیتِ میانجی‌گری را پیش از آنکه دستاوردی دیپلماتیک باشد، منفعتی اقتصادی و امنیتی برای قطر می‌سازد. پیش‌بینی می‌شود که فرصت‌های موفقیت، به میزانِ توانایی در تنگ‌کردنِ شکاف میان واشنگتن و تهران بستگی داشته باشد. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 دکتر ایمن السید عبدالوهاب مدیر مرکز الاهرام نوشت: پروژه‌ی خاورمیانه جدید و فروپاشی هویت عربی اصطلاح «خاورمیانه‌ی جدید» جدل‌های سیاسی فراوانی را درباره‌ی پیامدهای سیاسی و دلالت‌های ژئواستراتژیکی که این مفهوم بر تاریخ، حال و آینده‌ی جغرافیای منطقه‌ی عربی و هویت فرهنگی و تمدنی آن تحمیل می‌کند، برانگیخته است. اما در میان این جدل‌ها، آنچه جلب‌توجه می‌کند، پذیرش داوطلبانه‌ی عربی این اصطلاح است، با وجود اذعان به خطرات آن، بی‌آنکه توصیفی عربی از ماهیت و اجزای آن وجود داشته باشد؛ گویی واقع‌گرایی سیاسی، پذیرش آن را به‌عنوان پروژه‌ای برای بازمهندسی جغرافیای منطقه و توازن قدرت‌ها در آن و همراهی با ادراکات گوناگونی که قدرت‌های بین‌المللی و منطقه‌ای مطرح کرده‌اند، ایجاب می‌کند. 🔸 این وضعیت ما را به این پرسش می‌رساند: آیا به اصطلاحی دلالت‌گر نیاز داریم که از واقعیت بسیار بحرانی عربی فراتر رود؟ یا در برابر لحظه‌ای از تسلیم فکری در برابر واقعیتی بین‌المللی بسیار آشفته و پرمخاطره‌ ایستاده‌ایم که رد منفی خود را بر هویت سیاسی ما گذاشته و به‌سوی تحمیل نزاع بر پایه‌های عروبیت به‌مثابه هویتی فرهنگی رانده است؟ الکس میکشیلی، اندیشمند فرانسوی، هویت را «منظومه‌ای یکپارچه از داده‌های مادی، روانی، معنوی و اجتماعی» تعریف می‌کند که «در بر دارنده‌ی نظامی از فرایندهای انسجام شناختی است و با وحدتی مشخص می‌شود که در روح درونی متجلی می‌گردد؛ روحی که ویژگی احساس هویت و شعور به آن را در بر دارد. بنابراین هویت وحدت احساسات درونی است که در وحدت عناصر مادی، تمایز، پایداری و کوشش مرکزی نمود می‌یابد.» این بدان معناست که هویت وحدتی از عناصر مادی و روانیِ یکپارچه است که فرد را از دیگران متمایز می‌سازد و او را از وحدت ذاتی خویش آگاه می‌کند. از همین‌رو، لحظه‌ی کنونی و دگرگونی‌های بین‌المللی و منطقه‌ای‌ای که بازتاب می‌دهد، ما را در برابر چالش‌های بزرگی با تأثیری عمیق بر جوامع عربی‌مان قرار می‌دهد؛ چالش‌هایی مرتبط با ساختار و میزان انسجام آن، پس از آنکه این ساختار در معرض کلنگ‌های ویرانگر بسیاری قرار گرفته است؛ امری که شکنندگی نیروهای اجتماعی و فرهنگ‌های سنتی‌شان را افزایش داده و سازوکارهای کنترل اجتماعی را تضعیف کرده است، در همان زمانی که جوامع، با نهادها و فرهنگ خود، به‌قدری تحول نیافته‌اند که با آنچه مدرنیته و پسامدرنیته از بافت‌های فرهنگی و مادی تحمیل کرده‌اند همگام شوند؛ تا در برابر چالش‌هایی قرار گیریم که با چالش‌های جوامع غربی، ناشی از فردگرایی، مادی‌گرایی و اختلالات اجتماعی و اندیشه‌های افراطی و نابهنجاری که ارزش‌های مدرنیته تحمیل کرده‌اند، تلاقی دارد؛ تا جایی که برخی اندیشمندان غربی از مرگ زیستی و اخلاقی تمدن غرب سخن می‌گویند. 🔸 متن کامل یادداشت را اینجا بخوانید ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

فضل المحاقری، فعال یمنی: 🔸در سالگرد نخست شهادت سخنگوی امت، شهید فرمانده/ حذیفه الکحلوت «ابوعبیده» 🇵🇸 یک سال از رحلت او گذشت، و صدایش همچنان در خاطره‌ی آزادگان حاضر است. «شما دشمنان ما در پیشگاه خدایید».. پیامی که همچنان گواهی خواهد ماند بر هر کس که دید خون‌های #غزه ریخته می‌شود، و سپس سکوت و سستی را برگزید. خدا رحمت کند ابوعبیده و همه‌ی شهدا را ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

عمر محمد العطل، فعال توییتری اهل غزه: 🔸غزه‌ای‌ها به‌قدری عزت‌نفس و کرامت دارند که برای تقسیم میان مردم جهان کافی است. و آنچه گاهی از تصاویر گدایی و التماس برای کمک می‌بینیم، تنها بازتاب گروهی محدود است؛ ممکن است برخی از آن‌ها واقعاً نیازمند باشند، و ممکن است دیگرانی در این کار فرصتی برای افزایش دارایی خود یافته باشند. ❗️بله، جنگ گرسنگی و ترس و آوارگی و فقدان را به بسیاری از غزه‌ای‌ها چشاند، اما در عین حال طبقه‌ای از سودجویان نیز پدید آورد؛ جیب‌ها و حساب‌ها و شکم‌هایشان فربه شد، تا آنجا که ادامه‌ی جنگ خود منبع سود گشت. پس میان نیازمندی که جنگ او را فرسوده کرده و کسی که رنج مردم را به تجارت بدل ساخته، خلط نکنید، و در صدقات خود دقت کنید و پیش از فرستادن پول‌هایتان به کسی که استحقاقش را ندارد، اطمینان حاصل کنید. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba