اگر ۷ اکتبر رخ نداده بود؟ 🔻 غزه پیش از طوفان محاصره از ۲۰۰۷. تجاوزهای مکرر اسرائیل، شهید و زخمی شدن ها، ویرانی، بحران‌های معیشتی، و بستن مرزها که نوار غزه را به عرصه‌ای جدا از جهان بدل کرد. ▪️ غزه آرام نبود… به حاشیه رانده شده بود. 🔻 کرانه باختری زیر آتش یورش‌ها و بازداشت‌ها، شهرک‌سازی، تخریب و آواره‌سازی، و افزایش خشونت شهرک‌نشینان. ▪️ ۲۰۲۳ یکی از خونین‌ترین سال‌های کرانه باختری در سال‌های اخیر بود. 🔻 و قدس؟ یورش‌های مکرر به مسجدالاقصی، تنش فزاینده، و تلاش برای تحمیل وضعیت‌های جدید. ▪️ تشدید تنش‌ها انباشته می‌شد… دور از تیتر خبرهای جهان. 🔻 در این میان… عادی‌سازی پیش می‌رفت امارات، بحرین، مغرب و سودان وارد مسیر عادی‌سازی شدند. در ۲۰۲۳ نیز عربستان و «اسرائیل» به توافقی با میانجی‌گری آمریکا نزدیک می‌شدند. ▪️ معامله‌ای منطقه‌ای بزرگ در دست بررسی بود… و مسئله فلسطین در متن شرط‌های آن. 🔻 لبنان… جبهه‌ای آرام؟ تنش در مرز، و تجاوزهایی که ۲۰ سال متوقف نشد. پس از ۷ اکتبر، طرح‌های اسرائیلی برای هدف قرار دادن هزاران هدف آشکار شد، از جمله جنایت انفجار پیجرها. ▪️ آرامش به معنای نبودِ جنگ نبود… بلکه انتظارِ آن بود. 🔻 و اشغالگری اسرائیل؟ دولت نتانیاهو – اسموتریچ – بن‌گویر. شهرک‌سازی گسترش می‌یابد، آواره‌سازی بالا می‌گیرد، و گفتمانی در کار است که به سوی واقعیتی جغرافیایی جدید فشار می‌آورد. ▪️ «اسرائیل بزرگ»… طرحی که دوباره به صحنه بازمی‌گردد و جنوب لبنان را هم دربرمی‌گیرد. 🔻 مسیر روشن بود: ▪️ ۱. محاصره و شهرک‌سازی ▪️ ۲. تشدید تنش در قدس و کرانه باختری ▪️ ۳. پیشروی عادی‌سازی ▪️ ۴. طرح «اسرائیل بزرگ» 🔻 پرسش فقط این نیست: اگر ۷ اکتبر رخ نداده بود چه می‌شد؟ ▪️ بلکه این است: پیش از ۷ اکتبر، چه چیزی برای منطقه تدارک دیده می‌شد؟ منبع: بیان ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 آمار شوکه کننده مصرف سیگار در جهان عرب سیگاری‌ترین مردمان عرب در ۲۰۲۶ 🔻 سهم سیگاری‌ها از کل جمعیت: ▪️ 🇯🇴 اردن: ۳۶٫۳٪ ▪️ 🇱🇧 لبنان: ۳۴٫۱٪ ▪️ 🇪🇬 مصر: ۲۵٫۸٪ ▪️ 🇩🇿 الجزایر: ۲۱٫۱٪ ▪️ 🇾🇪 یمن: ۲۰٫۶٪ ▪️ 🇰🇼 کویت: ۲۰٪ ▪️ 🇹🇳 تونس: ۱۹٫۵٪ ▪️ 🇮🇶 عراق: ۱۹٫۲٪ ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 قطر پس از هفت ماه جنگ؛ کاهش حقوق و زندگی مهاجران «محمد الاحمد»، شهروند مصری که از سال ۲۰۱۵ در دوحه زندگی می‌کند و در یک انتشاراتی مشغول به کار است، در ۲۰ آوریل ۲۰۲۶ ایمیلی دریافت کرد که او را بر سر دوراهی قرار می‌داد: یا با کاهش ۳۰ درصدی حقوقش موافقت کند، یا استعفا دهد و کفالت خود را به شرکت دیگری منتقل کند. او تصمیم گرفت با حقوق کمتر بماند، اما دو ماه بعد ناچار به استعفا شد؛ چراکه دید دیگر نمی‌تواند هم هزینه‌های زندگی خود در قطر را بپوشاند و هم مخارج خانواده‌اش در مصر را تأمین کند. حقوق او پیش از این کاهش، ۷ هزار ریال قطر (حدود ۱۹۲۰ دلار) بود که دو هزار ریال از آن را برای خانواده‌اش می‌فرستاد و باقی‌مانده را صرف اجاره‌خانه، خودرو، بدهی‌ها و مخارج روزمره می‌کرد. او به «مواطن» می‌گوید که شرکت، دلیل این تصمیم را تأثیرپذیری بودجه‌اش از جنگ عنوان کرده و بدون مشورت با کارکنان، حقوق عده‌ای را کاهش داده و به کار برخی دیگر پایان داده است. در حوزه تبلیغات و بازاریابی نیز «محمود عبدالمالک» (نام مستعار)، شهروند مصری که هشت سال است در دوحه زندگی می‌کند، در ماه مارس شغلش را از دست داد. او به «مواطن» می‌گوید که مشتریان شرکتشان کمپین‌های تبلیغاتی را به تعویق انداختند، قراردادها را معلق کردند و بودجه‌های خود را منجمد ساختند؛ در نتیجه، مدیریت شرکت حقوق برخی کارکنان را کاهش داد و به خدمت عده‌ای دیگر از جمله او پایان داد. ادامه گزارش را اینجا بخوانید ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba