سه چهار سال پیش، موقعی که توی مدرسه یک اکیپ بزرگ و کامل و واقعا باحال داشتم، تولد رفیقم بود.

این رفیق ما خیلی نمیدونم درونگرا اینا بود.

بعد ولی با من خیلی زیاد احساساتشو بروز میداد. نمیفهمم چرا من خیلی اون موقع کم‌عقل بودم ولی انگار دلقک بودنِ من براش جذاب بود؟ خیلی ازم تعریف میکرد الان بهش فکر میکنم خنده‌م میگیره. شایدم چون به حرفاش گوش میدادم بنده خدا خیلی به صحبت کردن اهمیت میداد.

آره خلاصه بحثو نپیچونم، بعد که تولدش بود، ما عادت داشتیم قبل از اینکه معلم بیار تو کلاس یه حرکتی بزنیم. میخواد مسابقه های ورزشی باشه، دعوا باشه، مافیا یا مولودی خونی. (الان با این اخلاقیاتم حتی نمیتونم خودمو دوباره توی موقعیتِ سه چهار پیشم تصور کنم که چطور انقدر چیز بودم.)

منظورم از چیز پنیر نیستا. منظورم دلقک بودنه.

هاها طنز لطفا یکی بهم بخنده.

آره بعد ما تصمیم به اجرای مولودی برای رفیق متولدمون گرفتیم.

من میزدم رو میز، و با اون یکی رفیقِ دلقکم که مثل خودم بود (منتها یکن خشن تر.) این آهنگو همخوانی میکردم.

بعد اون رفیق منزویم انقدر این عصبی و خجالت زده شده بود ما هم هی حرصش دادیم فشار میخورد لذت میبردیم.

چه خاطرات سمی دارم میگم یا حضرت عباس.

لطفا دیگه ادامه ندم به تعریف سادیسم بازیام.

شما فرض کنید من اینارو نگفتم.